De jonge danstheatergroep Peeled Collective brengt met Schaduwstemmen een bijzondere combinatie van geprojecteerde tekeningen, een doorlopende soundscape en theaterdans. 

De openingsscène van Schaduwstemmen is meteen intrigerend. Tegen een achtergrond van een schijnbaar met potlood getekende, kleurrijke jungle schuifelen drie performers het podium op. Ze zijn gekleed in kostuums die aan ouderwetse badpakken doen denken, en bewegen zich traag voort over de speelvloer, alsof ze voorzichtig een nieuwe omgeving aftasten. We lijken getuige te zijn van proto-mensen, geheel overgeleverd aan de wetten van de natuur.

De combinatie van geprojecteerde tekeningen, theaterdans en een doorlopende soundscape zorgt ervoor dat je vanaf het begin gebiologeerd kijkt naar de voorstelling. Met name de illustraties van performer en maker Emma Versluys spreken tot de verbeelding: naast het oerwoud in het begin bleef me vooral een beeld bij van een figuur die hoog in de lucht hangt boven een zwembad, alsof ze voor altijd tussen het moment van duiken en in het water plonzen is gevangen. De composities van Merit Vessies dragen bij aan een mysterieuze sfeer, waarin oeroude taferelen worden gecombineerd met hedendaagse scènes in een moderne stad.

De choreografie zelf spreekt helaas minder tot de verbeelding. De danstaal is eenvoudigweg te eendimensionaal om tot haar volle potentieel te komen, en wordt regelmatig te illustratief (zoals wanneer de performers in de stadssetting in een soort spasmen terechtkomen, een te voor de hand liggende vertaling van de stress van het moderne leven). En ook de teksten die door de voorstelling verweven zijn leiden eerder af van de mysterieuze sfeer dan dat ze iets toevoegen, omdat ze de kosmische insteek reduceren tot ontmoetingen bij een zwembad.

Desalniettemin blijf je van begin tot eind geboeid naar Schaduwstemmen kijken. De manier waarop de performers verschillende tijdperken lijken te doorkruisen, en van rituele gebruiken naar het dansen in een club bewegen, schept een hypnotiserend portret van de mens.

Foto’s: Anna Fransen