Recensie

Het schaap Veronica (6+)
NTjong
★★★☆☆ Jeugdtheater
21 oktober 2015 - Koninklijke Schouwburg, Den Haag - Speellijst
Droogkomische potpourri
Door gepubliceerd 22 oktober 2015

Achterin de witte ruimte gaat een piepklein luikje open. Een wit kroezenkopje verschijnt. Mèèh, blaat het witte schaapje, terwijl ze naar voren kruipt op haar zwarte pootjes. Dan staat ze op en zingt: ‘Ik lig al in bed/maar de zon is nog op/en ik vind het gemeen/ dat ík nou alleen/ in bed lig met dichte gordijnen.’

Willemijn Zevenhuijzen is een geweldig schaap Veronica. Een tikje hooghartig, met te allen tijde een schaapachtige blik en een verrukkelijk gesoigneerde dwarskopperij. Ze mekkert van angst als de dominee het sprookje van De wolf en de zeven geitjes vertelt om hem vervolgens bits de les te lezen dat zij nog nooit een geitje ‘met een Friese klok heeft ontmoet’. Ze kermt triomfantelijk uit dat bedelen haar ‘enig’ lijkt, vreet stoïcijns de dominees pochet, danst met uitgestreken gezicht in een gele tutu en jammert met oprechte verbazing dat zij toch ‘geen vee’ is als daarvoor belasting moet worden betaald.

Om haar heen vertolken Michiel Bijmans en Eva Zwart de tuttige en bekrompen Dames Groen. Grotesk en met veel gegiechel drinken ze thee, koffie en advocaat en na het eten vinden ze ‘het altijd heerlijk om te schreien’. Titus Boonstra als de dominee heeft een geweldig entree: via een soort transportband glijdt hij het toneel op om vervolgens onopvallend goeiige wijsheden te verkondigen als ‘wij zijn totaal uniek’.

Het schaap Veronica van NTjong is een potpourri van de versjes over het beroemde schaap van Annie M.G. Schmidt – hier en daar aangevuld met wat andere versjes van de grootmeesteres van het kleuteranarchisme in de typisch Nederlandse burgerlijke jaren-vijftig-moraal. Alle scènes beginnen zoals de versjes van het schaap beginnen: ‘He bah, zei het schaap Veronica’, of ‘Poeh, zei het schaap Veronica’. De taal van Schmidt is goed besteed aan de droogkomische talenten van de vier acteurs en het absurdistische decor (bestaande uit een reuzentheekopje, een touwladder, een staande klok en enkele luikjes en deurtjes) werkt uitstekend mee in de licht humoristische toon van de voorstelling.

Toch blijft het geheel kabbelen. De versjes hebben allemaal ongeveer dezelfde lengte en zo ook de scènes. De noodzaak van de gekozen versjes is niet altijd voelbaar; ze volgen elkaar maar op zonder duidelijke richting. Hoewel de minimalistische muziek van Jolle Roelofs uitstekend past bij de keurigheid van niet aankomen en op de centen letten, werk-ie ook tegen. De dynamiek van het geheel blijft wel heel erg subtiel en de drie sing-a-longs krijgen de zaal niet overtuigend mee.

Foto: Bowie Verschuuren

Plaats een reactie

Uw e-mailadres zal nooit gepubliceerd of gedeeld worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

U kunt de volgende HTML tags en attributen gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*
*

LET OP: op deze recensie rust auteursrecht. Voor geheel of gedeeltelijke overname, in welke vorm dan ook, is vooraf toestemming nodig van de uitgever.

Elders

de Volkskrant
★★★☆☆
'Toch is er meer actie nodig voor een theatrale spanningsboog; de versjes betreffen slechts huiselijke spelletjes, kleine uitjes en lichtvoetige maatschappijkritiek (armoede, belastingaanslagen en burenruzies). Muzikant Jolle Roelofs zet op elektrische piano vrolijke accenten, die best ruiger mogen. Het zijn nu vooral de vier acteurs die Het Schaap Veronica vlot trekken (bij de première wel nog wat voorzichtig).' Annette Embrechts
Telegraaf
★★★☆☆
'Het is goed om niet te veel door de knieën te zakken als je iets voor kinderen maakt. Dat weet regisseur Noël Fischer als geen ander, maar hier overvraagt ze haar jongste publiek. Voor volwassenen die alle onderliggende humor uit de teksten van Annie M.G. Schmidt weten te distilleren, is Het schaap Veronica een genot, maar voor 6-jarigen die deze laag niet mee kunnen pakken is het een lange zit.' Esther Kleuver
Het Parool
★★★☆☆
'Willemijn Zevenhuizen speelt haar rol als schaap met een ongeremde onbevangenheid en volop stoute neigingen. Kinderen zullen zich daar ongetwijfeld in herkennen. Michiel Bijmans en Eva Zwart (de dames Groen) en Titus Boonstra (de dominee) geven met vet aangezet spel op hilarische wijze de belachelijkheid van de grotemensenwereld weer.' Sander Janssens

Speellijst

De eerstvolgende drie speelbeurten van deze voorstelling:

Verwante artikelen

Tags

, , , , , , , ,

  • Elders

    de Volkskrant
    ★★★☆☆
    'Toch is er meer actie nodig voor een theatrale spanningsboog; de versjes betreffen slechts huiselijke spelletjes, kleine uitjes en lichtvoetige maatschappijkritiek (armoede, belastingaanslagen en burenruzies). Muzikant Jolle Roelofs zet op elektrische piano vrolijke accenten, die best ruiger mogen. Het zijn nu vooral de vier acteurs die Het Schaap Veronica vlot trekken (bij de première wel nog wat voorzichtig).' Annette Embrechts
    Telegraaf
    ★★★☆☆
    'Het is goed om niet te veel door de knieën te zakken als je iets voor kinderen maakt. Dat weet regisseur Noël Fischer als geen ander, maar hier overvraagt ze haar jongste publiek. Voor volwassenen die alle onderliggende humor uit de teksten van Annie M.G. Schmidt weten te distilleren, is Het schaap Veronica een genot, maar voor 6-jarigen die deze laag niet mee kunnen pakken is het een lange zit.' Esther Kleuver
    Het Parool
    ★★★☆☆
    'Willemijn Zevenhuizen speelt haar rol als schaap met een ongeremde onbevangenheid en volop stoute neigingen. Kinderen zullen zich daar ongetwijfeld in herkennen. Michiel Bijmans en Eva Zwart (de dames Groen) en Titus Boonstra (de dominee) geven met vet aangezet spel op hilarische wijze de belachelijkheid van de grotemensenwereld weer.' Sander Janssens