Vier vrouwen, één man, in zwarte broeken, glimmende donkere t-shirts. Ze bewegen hun lichamen ritmisch, soms langzaam alleen, soms snel synchroon, soms heftig, zelden zacht. Resonance van 20Hertz is een flitsende dansvoorstelling, zoals je die wel vaker ziet. Maar Resonance is ook speciaal: op de dansvloer bewegen zowel horende als slechthorende en dove jongeren. Ze laten zien dat een gehoorbeschadiging je niet hoeft tegen te houden om voluit te dansen.

Dat doven en slechthorenden boeiend (tekst)theater kunnen brengen, hebben we al kunnen meemaken en ervaren in [Meeuw], de geprezen productie van het Toneelhuis Antwerpen. Liplezen en gebarentaal zijn voor hen communicatiemiddelen die gesproken woorden kunnen vervangen. Maar hoe vervang je muziek? Muziek, dat toch meestal de basis vormt voor beweging en dans?

Resonance laat zien dat je de traditionele perceptie van muziek kunt doorbreken. Muziek kun je niet alleen horen, maar ook voelen en zien. In de voorstelling glijden flitsende lichten, kronkelende lichtstralen, en andere visuele effecten over de vijf ritmisch bewegende lichamen. Een licht gebrom is te horen onder de synthesizerklanken die zwellen en afzwakken, met af en toe schelle, snerpende en krakende geluiden ertussen. Die worden op hun beurt begeleid door knerpende vonken, net alsof er kortsluiting is in de voetlichtbakken. Ik weet niet welke geluiden er tot alle dansers doordringen; dat doet er volgens mij ook niet toe. Wij zien wat zij voelen, welke weerklank zij bij elkaar vinden, hoe ze op zichzelf aangewezen zijn en hoe ze op de andere bewegende lichamen reageren.

Zij resoneren, zij trillen mee met hun lijven, zonder dat er noodzakelijk sprake is van klank. Dat levert scènes op, die van langzaam naar virtuoos wisselen, die van hiphopachtige solo’s glijden in perfect techno-achtige gesynchroniseerde groepsdansen. Dans wordt ook een middel om eenzaamheid te tonen, een middel om isolatie te doorbreken. Je ziet de verbetenheid om te presteren in de ogen van de performers, heftig bewegen ze hun armen, spreken ze mimisch met hun handen, wijzen ze naar elkaar.

Vanaf 20 Hertz kan ons gehoor geluid waarnemen. Sommige mensen kunnen deze frequentie al horen, terwijl anderen dat nog niet kunnen. Maar wat voor iedereen geldt is dat deze basfrequentie voelbaar is. Choreografe Sharon Wesseling Koss het daarom als naam voor haar dansgezelschap.  Van kinds af heeft ze problemen met haar gehoor. Ze onderging veertien operaties en er werd haar gezegd dat ze nooit meer zou kunnen dansen. Maar ze zet door. In 2007 werd ze met haar hiphopteam wereldkampioen, ze volgt verschillende dansopleidingen en studeert in 2019 af aan de dansacademie (Tilburg). Recentelijk werd ze genomineerd voor de Innovatieprijs van de Nederlandse Dansdagen. Lage tonen kan ze niet horen, hoge tonen komen heel schel binnen. Samen met de dansers verkent zij de grenzen van geluid en beweging. Haar gezelschap heeft als doel ‘om theater óók toegankelijk te maken voor mensen met een auditieve beperking. Zowel als danser in ons dansgezelschap en als bezoeker van onze voorstelling’. Missie geslaagd!

Foto’s: Kevin Canales