Recensie

Programma B
NDT2
★★★★☆ Dans
6 maart 2014 - Theater aan het Spui, Den Haag - Speellijst
Veelzijdigheid troef bij NDT2
Door gepubliceerd 7 maart 2014

Hoog door de lucht en langs de grond scheert een danseres in haar vlucht. Een danser spreidt zijn armen als uitslaande vleugels. De ‘black swan’ waarover Nina Simone zingt in het gelijknamige lied tijdens B.R.I.S.A., een nieuwe voorstelling van Johan Inger voor Nederlands Danstheater 2, roept associaties op met een bekend voorbeeld uit de balletkunst.

Hier lijkt geen sprake van het spreekwoordelijke, strakke korset van balletcodes. De dansers zitten gevangen in zichzelf. Met hoofd en schouders voorover gebogen, schuifelen zij rond over een grasveld. Ieder volgt zijn eigen richting en na een enkele eruptie – voorbode van een slapend verlangen dat zo nu en dan de kop opsteekt? – gaat men al gauw weer terug in het gareel.

Met de danstaal, de vormgeving, de gekozen songs van Simone en de door choreograaf en popmuzikant Amos Ben-Tal gecomponeerde muziek, maakt Inger in B.R.I.S.A. een vlechtwerk van referenties, soms subtiel, zoals het doorschijnende gordijn van zilverkleurige draden waar de toeschouwers doorheen kijken, dat is afgeleid van een van de songteksten: ‘With silver needles and with silver threads. The stars stitch a route for the dying sun’.

Maar Inger vergroot ook uit als hij voortborduurt op de woorden van Simone’s Wild is the wind. De wind oefent een onweerstaanbare kracht uit op de dansers die zich een voor een overgeven. De rest kijkt aanvankelijk van een afstandje toe, totdat de natuurkracht het collectief volledig in de greep heeft en hieraan zo verslingerd raakt dat het zich  bij het wegvallen van de wind om die ene waaier verdringt om een vleugje frisse lucht te vangen.

Prikkelend, opzwepend, om van in vervoering te raken – in B.R.I.S.A. blaast de wind leven, is de storm de aanjager van een nieuwe energie, van verandering. Persoonlijk, in het klein, of baanbrekend, op grote schaal. De hedendaagse technische vindingen – een haarföhn en in overtreffende trap een bladblazer – die Inger erbij sleept om dat energieke gevoel te kunnen behouden, zijn daarom niet alleen grappig maar ook symbolisch. De choreograaf houdt van humor in zijn stukken. Deze zijn soms luchtig, maar altijd gelaagd. Hij weet te intrigeren met absurditeit, zoals in zijn onvoorspelbare dans, waarbij een hand een snelle greep richting eigen hersenen doet en een voet schielijk wegschiet, en schuwt ook meligheid niet.

Op die stevige ondergrond van Inger, tonen de NDT2-dansers in B.R.I.S.A. opnieuw hun veelzijdigheid, net als zij eerder op de avond al overtuigend deden in Postscript (2005) van choreografen Sol León en Paul Lightfoot. Deze choreografie zoomt in op menselijke verhoudingen – of die nu gaan over begeerte of langs elkaar heen leven – een terugkerend thema in het werk van het choreografenduo, al is de danstaal in Postscript abstracter dan hun meer recente, theatralere werk.

Nu het NDT in de zaal bij de overburen van Theater aan het Spui staat, komen de details in de bewegingen en de gezichtsuitdrukkingen van de dansers dichterbij dan op het grote toneel, wat de intensiteit van Postscript op een natuurlijke manier versterkt. Ook in deze choreografie zijn dans, muziek en beeld ingenieus vervlochten met de live uitgevoerde Metamorphosis-composities van Philip Glass, waarbij violiste Cécile Huijnen zich tijdens haar spel langs de partituren op de langgerekte lichtbak aan de linkerzijde beweegt en pianist Jan Schouten later op de grotendeels in het decor verscholen vleugel aan de rechterkant speelt. Progamma B van NDT2 is sterk in de oorspronkelijkheid van het werk, het is een aanrader.

Foto: Rahi Rezvani

Plaats een reactie

Uw e-mailadres zal nooit gepubliceerd of gedeeld worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

U kunt de volgende HTML tags en attributen gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*
*

LET OP: op deze recensie rust auteursrecht. Voor geheel of gedeeltelijke overname, in welke vorm dan ook, is vooraf toestemming nodig van de uitgever.

Elders

De Telegraaf
★★★☆☆
'In het nieuwe B.R.I.S.A. laat Johan Inger zien hoe een briesje kan aanwakkeren tot een ware liefdesstorm. Een windmachine blaast leven in de beeldende dans vol verwijzingen naar de songteksten van Nina Simone, maar het schouwspel ontaardt in melige toestanden als de acht dansers elkaar op de grasmat belagen met föhns en bladblazers: een speeltuin voor puberale hormonen. Wel schreeuwt het werk om de hand van een regisseur die langdradigheid vermijdt en een spannende vorm creëert voor alle speelse invallen.' Eddie Vetter
Volkskrant
★★★★☆
'Qua timing rommelt B.R.I.S.A. aan het eind nog te veel - het is te stroperig en te lang - maar dat kan de vierde ster niet schaden: die is er voor de geweldige klik tussen de dansers en hun materiaal, een klik die je in de zaal van Theater aan het Spui bijna kon aanraken, iets wat in het grote, afstandelijke huistheater van NDT, Lucent Danstheater, nooit mogelijk was geweest.' Mirjam van der Linden
Het Parool
★★★★☆
'Helemaal op hun lijf geschreven is de nieuwe choreografie van Johan Inger. Aan het begin van B.R.I.S.E. komen ze één voor één van verschillende kanten over de grasmat aandribbelen. Ze volgen een strak parcours in rechte lijnen of diagonalen, maar tegelijkertijd ogen ze volledig verloren. Gekleed in trendy en casual outfits, met kromme ruggen en diep voorovergebogen hoofden lijken ze iets te zoeken.' Jacq. Algra

Speellijst

De eerstvolgende drie speelbeurten van deze voorstelling:

Verwante artikelen

Tags

, , , , , , , , ,

  • Elders

    De Telegraaf
    ★★★☆☆
    'In het nieuwe B.R.I.S.A. laat Johan Inger zien hoe een briesje kan aanwakkeren tot een ware liefdesstorm. Een windmachine blaast leven in de beeldende dans vol verwijzingen naar de songteksten van Nina Simone, maar het schouwspel ontaardt in melige toestanden als de acht dansers elkaar op de grasmat belagen met föhns en bladblazers: een speeltuin voor puberale hormonen. Wel schreeuwt het werk om de hand van een regisseur die langdradigheid vermijdt en een spannende vorm creëert voor alle speelse invallen.' Eddie Vetter
    Volkskrant
    ★★★★☆
    'Qua timing rommelt B.R.I.S.A. aan het eind nog te veel - het is te stroperig en te lang - maar dat kan de vierde ster niet schaden: die is er voor de geweldige klik tussen de dansers en hun materiaal, een klik die je in de zaal van Theater aan het Spui bijna kon aanraken, iets wat in het grote, afstandelijke huistheater van NDT, Lucent Danstheater, nooit mogelijk was geweest.' Mirjam van der Linden
    Het Parool
    ★★★★☆
    'Helemaal op hun lijf geschreven is de nieuwe choreografie van Johan Inger. Aan het begin van B.R.I.S.E. komen ze één voor één van verschillende kanten over de grasmat aandribbelen. Ze volgen een strak parcours in rechte lijnen of diagonalen, maar tegelijkertijd ogen ze volledig verloren. Gekleed in trendy en casual outfits, met kromme ruggen en diep voorovergebogen hoofden lijken ze iets te zoeken.' Jacq. Algra