Recensie

Professor Eitje
Huize Linda
★★★☆☆ Performance
6 augustus 2018 - De Parade, Utrecht - Speellijst
Wel iets anders dan de extase van Electric Jesus
Door gepubliceerd 7 augustus 2018

In 2005 heette de voorstelling Een Magistrale Stralende Zon, nu Professor Eitje. Acteur en tekstschrijver Stef van den Eijnden stond dertien jaar geleden op de NDSM-werf in Amsterdam-Noord tijdens het Over het IJ Festival aan de voet van een reusachtige hijskraan in een rauw, industriële entourage. Nu treedt Van den Eijnden van Huize Linda op in een tent op het reizend festival de Parade in Utrecht. Ontving Van den Eijnden destijds vier jonge bezoekers die alles wilden weten over de sixties, nu treedt Van den Eijnden alleen op. Een ouderwetse schrijfmachine staat op een wankel tafeltje, er liggen wat boeken en vellen aantekenpapier op.

Johnny van Doorn (1944-1991) geniet bekendheid als de beruchtste voordrachtskunstenaar uit de Nederlandse literatuur. Hij gaf zichzelf bijnamen als The Selfkicker, Kosmische Clown, Electric Jesus, Electric Goebbels, want vonken en spetteren moest het. Elementen uit Van den Eijndens eerste optreden, die van Een Magistrale Stralende Zon, keren terug in Professor Eitje, zoals de ‘fifties als de tijd van zwarte seks.  Ik herinner me de hel van petticoats.’ Daarna zweerde Van Doorn bij het ‘Kruis van de Rookworst’ en de ‘Mystiek van de Theemuts’.

Van den Eijnden draagt een grijs krijtjeskostuum en heeft een treffende voordracht. Met zijn langgerekte gestalte lijkt hij in niets op de meer gedrongen figuur van Van Doorn. In nog geen half uur schieten leven en werk van van Doorn voorbij, van de fifties tot de eighties. Bij elke periode de bijpassende popmuziek, dus niet alleen Zappa, ook The Kinks en meer. Hij danst en beweegt. Schitterend is zijn persiflage op de bebrilde, pijprokende intellectuelen die naar avantgardistische free jazz luisterden.

Voor wie nauwelijks iets weet van Van Doorn is de voorstelling niet echt toegankelijk. De muzikale fragmenten zijn het meest herkenbaar en spreken de toeschouwers aan, de scènes gewijd aan Van Doorn toch minder. Ik miste in de tent bijvoorbeeld de ondergaande zon uit 2005 terwijl Van den Eijnden ‘Een Magistrale Stralende Zon’ voordroeg, nu zitten we toch opgesloten in de benauwenis van de tent. Ook was het destijds een dramatische vondst door een jonge generatie op te voeren die de oude dichter opzoekt in een bos, waar hij teruggetrokken leefde. De solo van nu ontbeert deze jonge generatie versus de beproefde Selfkicker.

Maar we moeten niet alleen bij toen verwijlen. Professor Eitje, geregisseerd door Michael Helmerhorst, is beslist een acceptabele hommage aan het fenomeen Johnny van Doorn, maar had wel hoger mogen grijpen. Dat Van Doorn zijn bewoneraars én de Nederlandse literatuur een ‘new dimension in poetry’ gaf, komen we eigenlijk niet te weten. Alles scheert voorbij, zelfs het shockerende en befaamde ‘Kom toch eens klaar klootzak’ krijgt zelfs haast. De grootse extase waarin Van Doorn zichzelf bracht tijdens zijn performances blijft door de wat onderkoelde speelstijl van Van den Eijnden helaas wat onderbelicht. Professor Eitje is wel wat anders dan Electric Jesus.

3 Reacties

  1. Geplaatst op 8 augustus 2018 om 11:51 | Permalink

    Locatietheater in de open lucht of een Paradevoorstelling heeft zijn eigen wetten.
    De keuze voor De Parade is vooral een jonger publiek te interesseren voor dat bijzondere werk van Johnny van Doorn. Ik heb niet gekozen voor imitatie maar voor een oudere Johnny die reflecteert. Hij zelf nam afstand van die Selfkicker-tijd en was gelukkig met zijn latere prozawerk.
    Een imitatie van zijn electric acts was zeker pijnlijk geworden want daarin was hij uniek en onovertroffen. ‘Kom toch eens klaar klootzak’ deed hijzelf drie keer sneller.
    Ik denk dat jongeren van nu genoeg stof tot nadenken kregen met de teksten: ‘Leve de impopulariteit’. ‘Vind je eigen wijs’ en in de publieks-beschimping: ‘Ga terug naar jullie strak ingerichte caféruimtes waar jullie een dynamisch gesprekje combineren met een elegante snack’.
    Tijdloze teksten met veel humor.

  2. Rob
    Geplaatst op 11 augustus 2018 om 22:44 | Permalink

    Zeldzaam slecht!
    Bijzonder dat de beste man zich afvroeg waarom de helft van de tent leegliep…

  3. Bertus
    Geplaatst op 12 augustus 2018 om 08:23 | Permalink

    Ongelofelijk slechte performance. Slecht te verstaan. Ontoegankelijk en alleen leuk voor de happy few. We hadden eigenlijk ons geld terug moeten vragen. Je boft dat we met zijn allen verbouwereerd rustig zijn weggegaan. Hier had je stukken meer van moeten maken.

Plaats een reactie

Uw e-mailadres zal nooit gepubliceerd of gedeeld worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

U kunt de volgende HTML tags en attributen gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*
*

LET OP: op deze recensie rust auteursrecht. Voor geheel of gedeeltelijke overname, in welke vorm dan ook, is vooraf toestemming nodig van de uitgever.

Elders

Nog geen andere recensies

Speellijst

De eerstvolgende drie speelbeurten van deze voorstelling:

Verwante artikelen

Tags

, , , ,

  • Elders

    Nog geen andere recensies