De Nederlands-Amerikaanse schrijfster en illustrator Mylo Freeman (1959) hoorde van een theaterdocente, dat een donker meisje vond dat zij niet het prinsesje in het toneelstukje kon spelen. Het meisje ging ervan uit dat een prinsesje een witte huid moest hebben, lang blond haar en blauwe ogen. Dat was voor Freeman het startschot voor haar succesvolle boekenserie over de donkere prinses Arabella. Die prinses is nu de ster in een (familie)musical.

Een ware ster. Dat wil zeggen Sarah-Jane Wijdenbosch, een doorgewinterde soul-zangeres, die al meer dan tien jaar als Sarah-Jane de grote podia bespeelt, en nu ook een puike actrice blijkt te zijn. Ondanks haar geboortejaar (1986) weet zij probleemloos in de huid te kruipen van het rebelse prinsesje Arabella, dat liever met haar twee prinses-vriendinnen zingend en springend de beest uithangt en geen enkele zin heeft om klem te komen zitten in het keurslijf dat hoort bij haar rol als toekomstige koningin.

En zij heeft al helemaal geen zin om dat duffe volkslied van het koninkrijk El Doria te zingen. Zij brult liever met haar twee vriendinnen in een lekker baldadig K3-achtig poplied dat de koning en koningin op staatsbezoek zijn en de drie meiden dus helemaal los kunnen gaan. Ook de twee andere prinsesjes, Sherefa Yorks als prinses Jahkini en Elise Wanner als prinses Adinda, zijn geweldige, loepzuivere zangeressen. Zij halen alles uit de muziek van Glen Faria, die zowel soul, R&B en hiphop in zijn nummers heeft gestoken.

Helaas voor het vrolijke trio lopen in het paleis ook nog de starre Eerste Minister rond (een fraaie dubbelrol van Elise Wanner) en oma Omi (Jeannine la Rose), die haar kleindochter wil voorbereiden op de regels en verantwoordelijkheden die bij een koningin horen. Omi blijkt uiteindelijk meegaander te zijn dan gedacht. De twee duetten die La Rose zingt met Yorks en Wanner, waarin de oude en nieuwe waarden tegenover elkaar worden geplaatst, zijn wonderschoon. Muzikaal is deze familiemusical van zeer hoog niveau.

Ofschoon het verzet van Arabella tegen al die akelige regels aan het hof lang stand houdt, gaat zij uiteindelijk toch overstag om de kroon te aanvaarden. Maar door het pittige vlammetje in haar hart zal El Doria onder haar leiding zeker geen sloom, slaperig koninkrijk worden. Want de dikke boeken met wetten gaan in de fik en worden vervangen door de anarchistische regel: geen regels!

Scriptschrijver en regisseur Priscilla Vaudelle heeft een simpel, maar zeer aanstekelijk verhaal geschreven. Maar onder de eenvoud heeft zij, zonder opdringerig te worden, heel veel lagen verstopt, die uitstekend passen bij Dawn Collective, het in alle opzichten kleurrijke vrouwelijke productiehuis. Daarnaast betrekt Vaudelle het 5+-publiek op slimme manier bij het spel, zonder dat de spelers het heft uit handen geven. Een puntgave voorstelling.

Foto’s: Elodie Vreeburg