Onlangs besloot Charlie Panneman dat ze afwijzingen maar eens moet gaan vieren. Ze herinnert zich haar middelbareschoolversie: op het voetbalveld vroeg ze verkering aan Milan, die haar resoluut afwees, waarna zij bij haar vriendinnen in een ontembare slappe lach verzeild raakte. Waar is ons gevoel voor humor tijdens het falen gebleven, vraagt ze zich nu af – en pakt er een feestelijk roltoetertje bij.
In haar debuutsolo op de Parade, timmert de zojuist afgestudeerde acteur en theatermaker Charlie Panneman een fijn theatraal voetstukje voor haar angsten, onzekerheden en mislukkingen in elkaar. Poog is een vrolijke ode aan de feilbare mens, compleet met een zielig liedje (‘met zielige akkoorden’), een schattige konijnenact en een paar persoonlijke ontboezemingen.
Met haar open, gulle mimiek betrekt Panneman de toeschouwers gretig bij haar verhaal. Dat is op z’n sterkst als het persoonlijk en concreet wordt. Daarvan had de voorstelling, die nu twintig minuten duurde, er nog flink meer van mogen hebben. Haar meer algemene bespiegelingen zijn in de kern mooi, maar krijgen pas echt diepte en betekenis als ze ingebed zitten in een anekdote.
Nu is haar voorstelling soms wat te uitwaaierend en nog niet ontdaan van alle ruis: sommige fragmenten, zoals de wat verontschuldigende proloog, lijken er meer voor haarzelf dan voor het publiek in te zitten. Begrijpelijk en heel overkomelijk voor een jonge maker, dat vooropgesteld, en het scheelt veel dat Panneman kan bogen op een innemende theaterpersoonlijkheid.
Een poging, legt ze tegen het einde uit aan haar publiek, wordt meestal pas op waarde geschat als het mislukt is (waarmee er dus van geleerd is) of natuurlijk als het geslaagd is (en dus iets heeft opgeleverd). Panneman houdt een pleidooi voor de poging als doel op zich. Mooi, en interessant: ongetwijfeld zijn er talloze (al dan niet fictieve) voorbeelden op te diepen die deze gedachtegang illustreren.
Deze eerste poging is nu een feit, en maakt zonder meer nieuwsgierig naar vervolgwerk van deze maker.
Foto: Casper Koster
Charlie Panneman
auteur: Charlie Panneman (concept)
dramaturgie: Sjoerd Eltink
Data van Theatercollectie: Allard Pierson/Stichting TIN (Wijzigingen?)
Meer info over deze voorstelling op Theaterencyclopedie.nl
Al bij binnenkomst – als een illustere man in lange jas in de stromende regen door het raam naar binnen gluurt – voel je op je klompen aan dat er iets unheimisch staat te gebeuren. De man blijkt een designlamp te komen ophalen, die hij via Marktplaats van de woongroep in kwestie heeft gekocht. Maar lamp noch man lijken het pand vervolgens te verlaten. (meer…)
Toen actrice Sanne Vogel onlangs een bodystocking aantrok en zichzelf bekeek in de spiegel, werd ze uitgelachen door haar kinderen. ‘Haha, mamma heeft een rompertje aan!’ luidde de reactie van haar kroost. Diezelfde bodystocking is nu een belangrijk item in de Parade-voorstelling Vergane glorie, die Vogel samen maakte met Patsy Kroonenberg. (meer…)
Het leven van een ‘driesterren-acteur’ moet niet altijd gemakkelijk zijn. Dat bewijst acteur Raf Stekelenburg in zijn Parade-voorstelling Hotel Hanske Anders. Een raamvertelling binnen een half uur, met ook nog een BN’er als mystery guest. Dat op zich is al een prestatie. (meer…)
In Triumvirate van choreograaf Amos Ben-Tal zoeken drie danseressen met mathematische precisie de balans tussen vrijheid en houvast. De ambachtelijke choreografie is gestut door een gelaagde muziekcompositie, die de toeschouwer langs het emotionele spectrum leidt. (meer…)
