Astrid Lindgrens Pippi Langkous is met enige regelmaat op scherm en planken terug te vinden. Theater Terra voegt hier met Pippi en de piraten een nieuwe musical aan toe. In een regie van Wesley de Ridder gaat Pippi met haar twee vaste kameraden op avontuur.

Het begint als Pippi een flessenpost van haar vader ontvangt. Hij schrijft dat hij op een ver weg gelegen eiland gevangengehouden wordt door piraten die ook zijn schip hebben geconfisqueerd. Waar het allemaal om te doen is, is een schat die lang geleden begraven werd en waar Pippi’s vader als enige de vindplaats van kent.  De piraten houden hem gevangen om hem via genadeloze martelingen die vindplaats te laten verklappen. Die schat is overigens ooit verborgen door een piratenhoofdman die een voorouder van Pippi was. Geïnspireerd door het voorbeeld van haar overgrootvader, neemt zij het besluit haar vader te zoeken en hem te gaan bevrijden.


Onverschrokken neemt ze haar twee logees mee en gedrieën gaan ze monter op pad. Ongehinderd door welk obstakel dan ook, gestaald door een onverwoestbaar optimisme en grenzeloze vindingrijkheid gaat ze elke situatie te lijf. En natuurlijk slaagt het drietal erin om de vader te vinden, hem te bevrijden en uiteraard ook  de schat terug te vinden.

Een vlotte productie trekt voorbij. Het verhaal wordt in grote stappen verteld in steeds wisselende beelden die voor elk tableau ook door de cast zelf mee opgebouwd en afgebroken worden. De op zich redelijk bewerkelijke scenografie (Kathelijne Monnens) is daarbij vlekkeloos opgenomen in de mise-en-scène, die zich vooral kenmerkt door een beweeglijke, fysieke speelstijl die soms naadloos overgaat in koddige dansjes die met veel aplomb uitgevoerd worden en daardoor hun uitwerking niet missen. Met veel speelsheid worden interieurs afgewisseld met exterieurs, landschappen met zeegezichten, en de acteurs bewegen zich met veel vaart lopend, varend, rennend, laverend over het toneel, waarbij natuurlijk een heuse chase niet mag ontbreken.


De muzikale nummers zijn adequaat geconcipieerd met vooral veel ensemblewerk, en de humor wint het glansrijk van de sentimentaliteit dat alleen maar op een enkel moment tegen het eind zijn kans krijgt in een duet tussen Pippi en haar vader. Zoals altijd bij dit gezelschap, wordt ook in deze productie poppentheater gebruikt, maar het aandeel blijft dit keer slechts beperkt tot een sympathiek aapje en een lawaaierige papegaai.

De acteurs spelen hun komische scènes en nummers met verve. De onbeholpen blaaskaak en hoofdman van de bende Bloed Barend (Sjors Arts) is niet bepaald de schrik der zeven zeeën zoals hij dat maar al te graag herhaalt, en Pippi (Anouk Snel), geholpen door Tommy (Jarne Stevens) en Annika (Fee Boddeke), is iedereen natuurlijk op alle fronten te slim af. De hele productie is een loflied op de fantasie en vindingrijkheid. Het leunt daarbij regelmatig op clichés, maar dat is niet te vermijden. Theater als het feest van de onwaarschijnlijkheid wordt hier uitbundig gevierd voor een publiek dat zich uiteraard niet onbetuigd laat.

Foto’s: Marc Bos