Recensie

Pinkpop, een muzikaal liefdesverhaal
Toneelgroep Maastricht
★★★★★ Muziektheater
9 april 2017 - Maaspoort, Venlo - Speellijst
Superieure aha-erlebnis is ode aan Limburg en de liefde
Door gepubliceerd 11 april 2017

Een garage vol troep van jaren. Koffers, een paar oude schemerlampen, kruisbeeld, antieke koelkast. De Limburger Wiel probeert in die rotzooi dat iglotentje te vinden waarmee hij altijd naar Pinkpop gaat. Al sinds jaren, inmiddels is hij zestig. Het festival heeft zijn levensloop bepaald. Alleen dit jaar zal hij er niet komen. Dit jaar wordt alles anders.

Toneelgroep Maastricht haalt opnieuw voor een voorstelling inspiratie van dichtbij. Na De Advocaat over de Maastrichtse familie Moszkowicz brengt ze nu Pinkpop, een muzikaal liefdesverhaal. Het jaarlijkse popfestival dat al sinds 1970 wordt georganiseerd is inmiddels cultureel erfgoed. Van iedereen die er weleens rondliep, maar vooral van Limburg. ‘Vroeger hadden we Vastelaovond en Pinkpop, meer was er niet’, zo klinkt het in de voorstelling.

Frans Pollux en Jibbe Willems leverden een rijke, poëtische tekst. Daarin draait het om het klassieke verhaal van de twee jongens die strijden om de liefde van hetzelfde meisje, maar ook om het persoonlijke drama van een man die tekenen van dementie begint te vertonen. En ook om de muziek als drager van herinneringen. En om Limburg. Al die lijnen zijn ingenieus met elkaar verweven.

Eerst die jongens maar: Wiel (Huub Stapel) en Tjeu (Michel Sluysmans) zijn elkaars tegenpolen. De schuchtere Wiel die in de fabriek werkt en nog bij zijn moeder woont tegenover de branie Tjeu die ervan droomt zelf ooit als singer-songwriter op Pinkpop te staan. ‘Onder de tegels ligt het strand!’, roept hij uit. ‘Ja, en de riolering’, vult Wiel aan. Als er een nieuw meisje uit Amsterdam in de straat komt wonen, Lies (Suzan Seegers), willen ze haar allebei mee naar Pinkpop vragen. Ze stemt toe. Ze gaat met allebei, kiezen tussen de twee doet ze later. Wel twee keer.

De oude Wiel denkt gaande de voorstelling steeds meer dat hij zijn jonge ik is. De tijd flikt hem een kunstje en regisseur Servé Hermans en zijn mensen spelen ook met onze tijdsbeleving. Mooi is bijvoorbeeld hoe de regenbui op Pinkpop anno 1979 waarin Lies zich nat laat regenen, 38 jaar later het nadruppelend bluswater wordt, als Wiel met een gasbrandertje heeft lopen klooien en de garage bijna affikt.

De beelden op het podiumbrede scherm waarop we intussen de hele Pinkpopgeschiedenis voorbij hebben zien komen, inclusief Mick Jagger die in 1979 het podium niet eens haalde, hebben dan al lang plaats gemaakt voor de mistflarden in zijn hoofd. Huub Stapel schakelt moeiteloos tussen de verlegen jongen die het meisje van zijn dromen nauwelijks aan durft te kijken en de oude man die zijn plas laat lopen en de steeds grotere gaten in zijn brein probeert weg te lachen.

Henriëtte Tol geeft hem als de oudere Lies, zijn vrouw, mooi tegenspel. Ze is een actrice van het grote gebaar, ze schreeuwt haar wanhoop bijna uit, en dat werkt hier geweldig goed. De emoties die haar gezicht vertonen als ze beseft dat ze hem echt kwijt is, haar Wiel, zijn adembenemend. Het is één van de indringendste scènes van de voorstelling, terecht uitvergroot op het megascherm.

Michel Sluysmans is de vrolijke losbol die de lach aan zijn kont heeft, het mooiste meisje scoort. Ook de tragiek van Tjeu zet hij haarfijn neer. De voorstelling is sowieso uitstekend bezet. Ook Jack Poels van de band Rowwen Heze speelt een rolletje, als de vader van Wiel. Die overleefde de mijnen maar kwam om bij de Nafta-ramp bij DSM in 1975, Limburgs tragiek.

Verder is Poels vooral zichzelf, en zijn band ook. Wat een uitmuntend idee om juist deze Limburgse band voor de voorstelling te benaderen. Ze staan breed op het speelvlak opgesteld, als was het een popconcert. Nieuwe broze liedjes spelen ze maar ook ‘Blieve Loepe’ uit 1992, toen ze doorbraken op Pinkpop. Ze spelen mee met de beelden van toen. Pinkpop, een muzikaal liefdesverhaal is zo ook hún aha-erlebnis.

Diepe buiging voor Toneelgroep Maastricht. Pinkpop, een muzikaal liefdesverhaal is een ontroerende ode aan het popfestival, aan de tijd, aan Limburg en aan de liefde.

Foto: Ben van Duin

Plaats een reactie

Uw e-mailadres zal nooit gepubliceerd of gedeeld worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

U kunt de volgende HTML tags en attributen gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*
*

LET OP: op deze recensie rust auteursrecht. Voor geheel of gedeeltelijke overname, in welke vorm dan ook, is vooraf toestemming nodig van de uitgever.

Elders

NRC Handelsblad
★★★★☆
‘Huub Stapel en Henriëtte Tol spelen dat paar met ontroerende zuiverheid – hij met een hoofd vol groeiende verwarring, zij met stille wanhoop. Michel Sluysmans is de derde; hij overtuigt als de jongen die destijds méér wilde dan een Limburgs burgermansbestaan en daarin het meisje (een feeërieke Suzan Seegers) tracht mee te slepen. Ook fungeert zanger Poels af en toe als verteller. Zo plaatst hij de opkomst van het Pinkpop-festival tegen de achtergrond van de laatste mijnsluitingen, halverwege de jaren zeventig. ’ Henk van Gelder
Telegraaf
★★★★☆
‘Niets ten nadele van Rowwen Hèze, Limburgs grootste band aller tijden en dé aangewezen groep om dit stuk van een soundtrack te voorzien. De nieuwe nummers die voor de voorstelling werden geschreven passen zelfs zo goed dat ze ondergeschikt lijken. Daardoor kunnen uiteindelijk de acteurs de avond dragen en krijgt Pinkpop de accenten die dit emotionele verhaal verdient.’ Bart Wijlaars
de Volkskrant
★★★☆☆
'Deze op zich gedurfde vorm van eigentijds volks- en muziektheater vraagt om een uitvergrote vorm. Die komt wat de acteurs betreft vooral van Michel Sluysmans die van de jonge Tjeu in de flashbacks een geweldig personage maakt. Iets tussen een geilneef en drugsverslaafde in. Grootste troef is Rowwen Hèze zelf, met als hoogtepunt het nummer Blieve loepe dat eerst op de Pinkpopbeelden uit 1992 is te zien, waarna de band het 25 jaar later in de voorstelling van nu overneemt. Dat is een krachtig en ontroerend statement: hoe de tijd verglijdt en kwaliteit blijft.' Hein Janssen
Trouw
★★★★☆
'Pinkpop is een echte feelgoodvoorstelling, waarvoor regisseur Servé Hermans allerlei vette theatrale middelen uit de kast trok. Enorme videobeelden, rondrijdende pinguïns, scènes lang regen op de speelvloer: alles om te imponeren en het publiek mee te voeren.' Sara van der Kooi

Speellijst

De eerstvolgende drie speelbeurten van deze voorstelling:

Verwante artikelen

Tags

, , , , , , , , , ,

  • Elders

    NRC Handelsblad
    ★★★★☆
    ‘Huub Stapel en Henriëtte Tol spelen dat paar met ontroerende zuiverheid – hij met een hoofd vol groeiende verwarring, zij met stille wanhoop. Michel Sluysmans is de derde; hij overtuigt als de jongen die destijds méér wilde dan een Limburgs burgermansbestaan en daarin het meisje (een feeërieke Suzan Seegers) tracht mee te slepen. Ook fungeert zanger Poels af en toe als verteller. Zo plaatst hij de opkomst van het Pinkpop-festival tegen de achtergrond van de laatste mijnsluitingen, halverwege de jaren zeventig. ’ Henk van Gelder
    Telegraaf
    ★★★★☆
    ‘Niets ten nadele van Rowwen Hèze, Limburgs grootste band aller tijden en dé aangewezen groep om dit stuk van een soundtrack te voorzien. De nieuwe nummers die voor de voorstelling werden geschreven passen zelfs zo goed dat ze ondergeschikt lijken. Daardoor kunnen uiteindelijk de acteurs de avond dragen en krijgt Pinkpop de accenten die dit emotionele verhaal verdient.’ Bart Wijlaars
    de Volkskrant
    ★★★☆☆
    'Deze op zich gedurfde vorm van eigentijds volks- en muziektheater vraagt om een uitvergrote vorm. Die komt wat de acteurs betreft vooral van Michel Sluysmans die van de jonge Tjeu in de flashbacks een geweldig personage maakt. Iets tussen een geilneef en drugsverslaafde in. Grootste troef is Rowwen Hèze zelf, met als hoogtepunt het nummer Blieve loepe dat eerst op de Pinkpopbeelden uit 1992 is te zien, waarna de band het 25 jaar later in de voorstelling van nu overneemt. Dat is een krachtig en ontroerend statement: hoe de tijd verglijdt en kwaliteit blijft.' Hein Janssen
    Trouw
    ★★★★☆
    'Pinkpop is een echte feelgoodvoorstelling, waarvoor regisseur Servé Hermans allerlei vette theatrale middelen uit de kast trok. Enorme videobeelden, rondrijdende pinguïns, scènes lang regen op de speelvloer: alles om te imponeren en het publiek mee te voeren.' Sara van der Kooi