Recensie

Pilp Fuction
De Ploeg
★★☆☆☆ Cabaret
21 maart 2017 - Nieuwe Luxor, Rotterdam - Speellijst
Filmcitaten leiden nauwelijks tot goede grappen
Door gepubliceerd 22 maart 2017

De Ploeg heeft zich al vaak laten inspireren door de wereld van de film. Eerder maakte de groep bewerkingen van Festen (2002), The Godfather (2005) en Ben Hur (2008). Het verschil met eerdere voorstellingen is dat in Pilp Fuction niet zozeer één film de inspiratie levert voor het verhaal, maar het medium film zelf centraal staat.

De Ploeg, bestaande uit cabaretiers Peter Heerschop en Viggo Waas (NUHR) en acteurs Genio de Groot, Han Römer en Titus Tiel Groenestege, maakt al sinds 1988 op onregelmatige basis voorstellingen op het snijvlak van toneel en cabaret. Pilp Fuction, waarin de vaste cast versterkt wordt door Loes Luca, Ria Marks en Ilke Paddenburg, gaat over een familie die in een bioscoop woont. De bioscoop staat op de rand van het faillisement en er is nog een groot familiegeheim dat ontrafeld moet worden. Dit zou moeten leiden tot een bonte verzameling van komische scènes en speelse referenties aan verschillende filmklassiekers, maar dat komt helaas moeilijk van de grond.

Dat heeft meerdere oorzaken, waarvan de belangrijkste misschien nog wel is dat er weinig creatief met citaten uit beroemde films wordt omgegaan: er worden hier en daar wat scènetjes nagespeeld en filmpersonages opgevoerd (het konijn uit Alice in Wonderland, Tony Montana uit Scarface) maar hiermee worden de films zelden in een nieuw, verrassend licht gezet en tot goede grappen leidt het nauwelijks. Dat is sowieso een probleem in deze voorstelling, die bol staat van de woordspelingen die eerder flauw dan werkelijk grappig zijn, tot aan ‘Wat een stomme film!’ toe.

Ten slotte lijken de makers geprobeerd te hebben om een emotionele laag in de voorstelling aan te brengen met het lijntje van de dochter die op zoek moet naar haar moeder. Ilke Paddenburg heeft het zichtbaar moeilijk met deze rol van gepijnigde dochter. Haar spel is zeker niet slecht, maar het lijkt onmogelijk om echt wat van deze rol te maken. De rol is bloedserieus geschreven en dat is nogal misplaatst in deze verder komisch bedoelde voorstelling. Ook het einde van de voorstelling, wanneer plotseling alles weer goed komt, is nogal geforceerd.

Wel wordt er – met dank aan het ingenieuze decor –een interessant spel gespeeld met de illusie van de film en de grens tussen fictie en werkelijkheid. Het decor bestaat uit een groot filmdoek, waarop allerlei filmbeelden geprojecteerd worden. In het begin kijken we tegen de achterkant van het filmdoek aan en zien we hoe de familie letterlijk ‘achter het filmdoek’ woont. Maar in de loop van de voorstelling wordt de familie steeds verder de wereld van de film in getrokken, vooral als de dochter een oude zwart-wit-film in loopt op zoek naar haar moeder, een beroemde actrice uit de tijd van de stomme film. Dit speelse decor is wellicht mede te danken aan regisseur Jakop Ahlbom, die in zijn eigen werk ook vaak met magische decors, illusie en film experimenteert. Maar hoe prikkelend dit spel met film en werkelijkheid ook is, het kan helaas niet compenseren voor de matige kwaliteit van de voorstelling als geheel.

Foto: Joris van Bennekom

9 Reacties

  1. Corrie Broers
    Geplaatst op 22 april 2017 om 06:59 | Permalink

    In tegenstelling met de recensie vonden wij de voorstelling heel leuk. Het was een ge-organiseerde chaos met daarin een duidelijke rode draad. Wij hebben wel veel moeten lachen en hebben een fantastische ontspannen avond gehad!

  2. Schelkers
    Geplaatst op 22 april 2017 om 11:18 | Permalink

    Recensent is ook maar een baantje waar je gratis naar een voorstelling mag kijken en wat zinloos over kunt schrijven. Deze voorstelling was een technisch hoogstandje dat je zelden op het toneel ziet. Alleen daarom de moeite zeer waard. Dat er wat grappen tussen zitten waar velen om kunnen lachen behalve de recensent doen niets af aan de wijze waarop het door de cast enthousiast werd gebracht. Ik vrees dat er bij de recensent thuis weinig te lachen valt.

  3. bert van eijk
    Geplaatst op 26 april 2017 om 11:57 | Permalink

    Blijkbaar hebben de recensenten zitten slapen of hebben een hoog verzuurd gehalte . Wij hebben als de Ploeg fan een heerlijke avond gehad, de montages van de spelers in de klassieke films was mooi gedaan. de grappen droog maar leuk, De chaos en hilariteit is het oogmerk van de Ploeg, ook al toen ze nog op tv waren.

  4. Erik
    Geplaatst op 30 april 2017 om 21:56 | Permalink

    Wat een drama dit stuk, wat was dit slecht. De enige glimlach kregen we toen t was afgelopen.

  5. Henk Jan de Jong
    Geplaatst op 7 mei 2017 om 17:23 | Permalink

    Goede recensie, er wordt goed beschreven waar het op staat. In één woord: matig.

  6. Marga
    Geplaatst op 11 mei 2017 om 23:27 | Permalink

    Kom net helemaal teleurgesteld uit het Zaant heater. Wat was dit slecht. Ik heb mij dood zitten ergeren aan topmensen die zoiets verschrikkelijks kunnen neerzetten. Hoefde niet in de rij bij de garderobe was als eerste de zaal uit. Weggegooid geld!

  7. Betty
    Geplaatst op 14 mei 2017 om 23:16 | Permalink

    In een woord vreselijk deze voorstelling. We zijn halverwege opgestapt.

  8. Astrid Stapper
    Geplaatst op 18 mei 2017 om 22:55 | Permalink

    Niet leuk, drama! Niks aan, de scène van de oorlog ook gewaagd, je kan mensen kwetsen. Goede acteurs in een slecht stuk. Geen leuke avond.

  9. Nicoline
    Geplaatst op 25 mei 2017 om 10:00 | Permalink

    Geweldige voorstelling!!!

Plaats een reactie

Uw e-mailadres zal nooit gepubliceerd of gedeeld worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

U kunt de volgende HTML tags en attributen gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*
*

LET OP: op deze recensie rust auteursrecht. Voor geheel of gedeeltelijke overname, in welke vorm dan ook, is vooraf toestemming nodig van de uitgever.

Elders

Het Parool
★★☆☆☆
'Toch wil het geheel niet echt grappig worden en het verhaal wordt evenmin boeiend. De grapdichtheid is laag, het gehalte flauwe grappen hoog. Paddenburg speelt daar overigens behoorlijk tegenop, maar baten mag het niet.' Sander Janssens
Trouw
★★★★☆
'Het barst in de nieuwe voorstelling Pilp Fiction van geestige kruisverwijzingen naar filmklassiekers, al dan niet met behulp van filmprojecties. Heerlijk over de top allemaal; zo ontpopt de huisbaas zich als een ware Al Capone uit 'The Untouchables' die met honkbalknuppel de achterstallige huur komt opeisen.' Alexander Hiskemuller
de Volkskrant
★★☆☆☆
'Halverwege wordt de verhaallijn losgelaten en belanden we in een reeks losse sketches op een filmset. Die bevat zeker een aantal geestige momenten, vooral dankzij Loes Luca, die met haar grote charisma en komisch talent ook in een wankel project als dit als vanzelf de aandacht naar zich toe trekt. Maar als er dan ook nog lukraak wat liedjes worden gezongen, ben je als toeschouwer de draad volledig kwijt. Je bent in elk geval niet meer benieuwd of er voor Anna en haar moeder een happy end in het verschiet ligt.' Joris Henquet
Telegraaf
★★☆☆☆
'Er is duidelijk veel tijd en aandacht uitgegaan naar de techniek, maar een helder idee ontbreekt. De vele filmfragmenten die voorbij trekken lijken haast achteloos achter elkaar geplakt en dat levert een ratjetoe aan bijbehorende toneelscènes op die nergens echt scherp, grappig of interessant worden. Of het nu om een sketch over een overjarige Tarzan en Mowgli gaat of een verwijzing naar een scène uit Sophie’s choice, het is haast pijnlijk hoe het steeds weer doodslaat. Zelfs best geinige nummers over ambitieuze figuranten of over de moeders van slechteriken als Hannibal en The Joker kunnen het niet meer rechtbreien.' Esther Kleuver
NRC Handelsblad
★★★☆☆
'Hier is de synthese tussen toneel en film overtuigend en maakt de dramatiek in het zwart-wit van vroeger opnieuw voelbaar. Toegegeven, inspiratiebron Pulp Fiction bestaat ook uit losse verhaallijnen maar die komen uiteindelijk streng samen in een hechte plot. Dat is nu niet zo.' Kester Freriks

Speellijst

De eerstvolgende drie speelbeurten van deze voorstelling:

Verwante artikelen

Tags

, , , , , , , , , ,

  • Elders

    Het Parool
    ★★☆☆☆
    'Toch wil het geheel niet echt grappig worden en het verhaal wordt evenmin boeiend. De grapdichtheid is laag, het gehalte flauwe grappen hoog. Paddenburg speelt daar overigens behoorlijk tegenop, maar baten mag het niet.' Sander Janssens
    Trouw
    ★★★★☆
    'Het barst in de nieuwe voorstelling Pilp Fiction van geestige kruisverwijzingen naar filmklassiekers, al dan niet met behulp van filmprojecties. Heerlijk over de top allemaal; zo ontpopt de huisbaas zich als een ware Al Capone uit 'The Untouchables' die met honkbalknuppel de achterstallige huur komt opeisen.' Alexander Hiskemuller
    de Volkskrant
    ★★☆☆☆
    'Halverwege wordt de verhaallijn losgelaten en belanden we in een reeks losse sketches op een filmset. Die bevat zeker een aantal geestige momenten, vooral dankzij Loes Luca, die met haar grote charisma en komisch talent ook in een wankel project als dit als vanzelf de aandacht naar zich toe trekt. Maar als er dan ook nog lukraak wat liedjes worden gezongen, ben je als toeschouwer de draad volledig kwijt. Je bent in elk geval niet meer benieuwd of er voor Anna en haar moeder een happy end in het verschiet ligt.' Joris Henquet
    Telegraaf
    ★★☆☆☆
    'Er is duidelijk veel tijd en aandacht uitgegaan naar de techniek, maar een helder idee ontbreekt. De vele filmfragmenten die voorbij trekken lijken haast achteloos achter elkaar geplakt en dat levert een ratjetoe aan bijbehorende toneelscènes op die nergens echt scherp, grappig of interessant worden. Of het nu om een sketch over een overjarige Tarzan en Mowgli gaat of een verwijzing naar een scène uit Sophie’s choice, het is haast pijnlijk hoe het steeds weer doodslaat. Zelfs best geinige nummers over ambitieuze figuranten of over de moeders van slechteriken als Hannibal en The Joker kunnen het niet meer rechtbreien.' Esther Kleuver
    NRC Handelsblad
    ★★★☆☆
    'Hier is de synthese tussen toneel en film overtuigend en maakt de dramatiek in het zwart-wit van vroeger opnieuw voelbaar. Toegegeven, inspiratiebron Pulp Fiction bestaat ook uit losse verhaallijnen maar die komen uiteindelijk streng samen in een hechte plot. Dat is nu niet zo.' Kester Freriks