In Tent Paars, een cyphervormige steigerstellage midden op het centrale plein van Theaterfestival Boulevard, programmeert het festival samen met de Bossche crew Cypher HQ een hiphopprogramma. Dansmaker Arjuna Vermeulen maakte voor deze plek het trio PARADIGM, met dansers Shailesh Bahoran, Patrick Karijowidjojo en Keshaw Manna.

Wie weleens bij een battle heeft staan kijken weet hoe dat gaat; er is een vette beat, een danser met ontzagwekkende skills maar vooral ook een haag van publiek om die danser heen, die voortdurend van zich laat horen; klappen, joelen, aanmoedigingen roepen. In het hoofd van de danser in het midden van deze cypher heerst op de een of andere manier toch de sereniteit om het lichaam op de beat te laten springen, draaien, golven, breaken – vertellen.

In de ronding van Tent Paars zit het publiek op vier rijen houten banken rondom de dansvloer. Het rumoer komt van daarbuiten: de stampvolle terrassen van het festival waar mensen elkaar ontmoeten, de geur van friet, samosa’s en plancha’s van de eettentjes eromheen, muziek en versterkte stemmen uit andere kleuren tent. En daar, ieder op een eigen plek in de rand van de cirkel, staan de drie dansers. Ieder met een dik aura van stilte om zich heen. Sereen geconcentreerd. Ze komen tegelijk in beweging en zoeken met hun eerste passen hun publiek op.

Arjuna Vermeulen maakte met de drie dansers een werk dat uiting wil geven aan het idee dat liefde en haat geen uitersten zijn, maar voortkomen uit één intentie. Niemand is een eiland, de impuls om een ander te naderen zit diep in ons mensen. Hoe dat uitpakt, is telkens anders.

Bij Shailesh Bahoran beginnen de bewegingen van zijn armen vloeiend, maar hij knipt zijn golvende lijnen op door telkens kort te locken. De krachtige Patrick Karijowidjojo lift zichzelf én Bahoran op één hand in een spectaculaire freeze en Keshaw Manna is superlicht op zijn voeten als hij de ander opzoekt – hij kan zo weer weg zijn. De drie zoeken elkaar voortdurend op, stoeiend en grappig of serieus als in een krachtmeting. Hun eigenheid is tegelijk de kracht van de voorstelling en ook een vraagteken, want niet alles draagt even sterk bij aan de verkenning van het thema.

Maar een terugkerend beeld balt die hele ingewikkelde tegenstelling geweldig mooi samen. De drie dansers staan met hun voeten een kleine meter uit elkaar in een kringetje. Alle drie leunen ze met een kaarsrecht lijf vanuit hun enkels naar het middelpunt van die cirkel. Hun schouders steunen op elkaar, ieder legt zijn hoofd in de nek van een ander. Er is op geen enkel moment rust in deze pose, en toch houden ze hem aan.

Het vergt kracht en concentratie om zo een driepersoonsmens te vormen, en die spanning komt over op het omringende publiek dat steeds meer van zich laat horen. Vermeulen laat duidelijk zien: je wil samen zijn, maar de anderen zijn zo anders. En toch, als de impuls er maar is, als je bereid bent om elkaar in het midden te vinden en te steunen, komt het bouwwerk tussen jou en die anderen er. Zolang je samen de wil en de kracht hebt, houdt het stand.

Foto: Karin Jonkers