Hoewel De Kiesmannen al vaker in het theater hebben gestaan met hun verkiezingsshows, wordt er in Op zoek naar Europa voor het eerst ook geacteerd. Voor doorgewinterde Kiesman Dylan Ahern is het zelfs zijn acteerdebuut. En hij heeft zichzelf hoge doelen gesteld. In een interview zei hij te hopen dat het publiek met nieuwe inzichten de zaal uitloopt. (meer…)
Vooraf had je het niet voor mogelijk gehouden: meezingen met All Together Now, na afloop van een nagespeelde healingsessie van fenomeen Jomanda. Het gebeurde niettemin in de Parade-tent waar Dick van den Toorn en Debbie Korper, samen met H’art Dagtheater, deze zomer de voorstelling Op zoek naar Jomanda spelen.
Ongemakkelijk voelde het wel, omdat deze productie meer vragen dan antwoorden oproept. Gerardjan Rijnders schreef de tekst en regisseerde de voorstelling; Korper en Van den Toorn spelen Debbie en Dick, dus min of meer zichzelf. Zou je denken. Maar deze Debbie en Dick blijken nog steeds in de ban van Jomanda en willen eerherstel. Daarvoor hebben ze het publiek samengebracht in wederom zo’n sessie, een groot kringgesprek om te bespreken hoe we Jomanda kunnen terughalen.
Dan volgt een merkwaardige mix van allerlei feiten en weetjes over wie Jomanda was, en waar zij nu uithangt. Dat blijkt ergens in Canada te zijn, en we horen ook dat radiomaker Tineke de Nooij, die destijds nogal into Jomanda was, haar heeft proberen te bezoeken, omdat ze een documentaire wilde maken. Jomanda weigerde elk contact.
In het publiek zitten ook een paar jonge acteurs van H’art Dagtheater, een toneelgezelschap voor mensen met een verstandelijke beperking of zoals ze zelf liever zeggen ‘voor mensen met verstandelijke vrijheid’. Ze gaan fel tekeer tegen de charlatan en oplichter die Jomanda volgens hen was. Inclusief de helende kettingen die ze verkocht en het instralen van water.
Die interventies moeten de verheerlijking van Jomanda kennelijk voldoende tegengas geven, maar het blijft wringen: wat willen de makers nu precies beweren? Je mag aannemen dat dit allemaal ironisch is bedoeld, dat we door deze vorm bewust op het verkeerde been worden gezet, maar dan schiet hier het stijlmiddel ironie toch echt tekort.
Als recensent moet je nooit op de stoel van de maker gaan zitten, maar ach, wat zou het interessant zijn geweest als Debbie Korper helemaal in haar eentje Jomanda zélf had gespeeld, in een vlijmscherpe, niet-realistische, poëtische tekst, waarin het fenomeen vanuit haar ballingsoord in Canada terugkijkt op wat ze heeft aangericht.
Maar dat deed ze niet. Het werd een heel andere zoektocht.
Foto: Jan Dirk van de Burg
