Not another shit show: P4rty gworlz n3v4h di3 edition van Vincent Riebeek begint rommelig, maar ontpopt zich al gauw tot een heerlijk queer feestje.

Wie naar een voorstelling van Vincent Riebeek gaat, verwacht daarbij bepaalde ingrediënten. De clash tussen kunst en populaire cultuur, tussen ‘goede smaak’ en ‘guilty pleasure’, is daar één van. De uitwisseling van lichaamssappen, in scènes die het midden houden tussen seksuele emancipatie en de spot drijven met puritanisme is een andere. En ook een evenwichtsoefening tussen opzettelijke lulligheid/rommeligheid en virtuositeit in de manier waarop het geheel wordt uitgevoerd, waardoor ironie en authenticiteit lekker door elkaar heen lopen.

Al die elementen zijn present and correct in Not another shit show: P4rty gworlz n3v4h di3 edition, de nieuwe performance van Riebeek, die deze week op Amsterdam Fringe in première ging. De voorstelling lijkt een spiritueel vervolg op Don’t clap for crap (not another shit show), dat zelf al een remake was van Riebeeks debuutvoorstelling Kein Applaus für Scheisse (dat hij samen met Florentina Holzinger maakte). Dit keer nodigde Riebeek vier queer performers uit het Amsterdamse nachtleven uit om met hem het podium te delen: Nica Roses, Kéwè K. Bonono, Slim Soledad en Mavi Veloso.

De voorstelling begint wat rommelig. De eerste samenzang en de daaropvolgende choreografie verloopt dissonant, hortend en stotend – de performers moeten er duidelijk nog even inkomen. Vanaf een scène waarin Riebeek Roses eerst onderkotst, om vervolgens in een over de top geacteerde ruzie over vreemdgaan terecht te komen, zijn we echter vertrokken: de soapachtige kwaliteit van de scène is hilarische camp.

Vanaf dan transformeert de performance in een uitzinnige en opwindende viering van queer joy. De performers (twee trans vrouwen en drie cis mannen) trakteren ons op sexy choreografieën die inderdaad recht vanuit de club lijken te komen, waarin erotiek en humor hand in hand gaan. Eén van de hoogtepunten is een golden shower die Veloso over Roses plast, waarna die laatste er vervolgens op zijn buik een meterslange slide over maakt.

Wat vooral bijblijft is het plezier waarmee Riebeek en zijn medeperformers je in hun universum meenemen. Hoe langer de voorstelling vordert, hoe meer hun lol in de performance en met elkaar tastbaar wordt, tot zij en wij als publiek als een feestende gemeenschap beginnen te voelen, die samen uitbundig de eigen vrijheid viert tegenover het kille conservatisme buiten de deuren van het theater. Met een geestig gezongen manifest over kunst en kunstenaarschap, dat net als de rest van de voorstelling een prettig midden houdt tussen oprechtheid en absurdisme (an artist should suffer / an artist should have frieieieiends), sluit de groep de voorstelling op waardige wijze af.

Wat vooral bijblijft is iets dat je veel te weinig ziet in het Nederlandse theater: de kracht van seks als artistieke strategie. Verreweg de meeste theater- en filmmakers laten de verbeelding van seks, toch een van de belangrijkste elementen van een menselijk leven, liever geheel en al over aan de porno-industrie. Een voorstelling als Not another shit show: P4rty gworlz n3v4h di3 edition toont wat een verarming dat is, en hoe veel rijker onze beleving van zowel kunst als seks zou kunnen zijn als we het eens uit het artistieke verdomhoekje zouden halen.

Foto’s: Jorah Terwisscha van Scheltinga