Wie ben je? Het is verleidelijk om te denken dat identiteit iets is dat je kunt vastpinnen, bijvoorbeeld door er woorden aan te geven. Daarover maakt het Rotterdamse dansgezelschap Misiconi op Theaterfestival Boulevard de dansvoorstelling Morph. 

Maar de verleiding van de woorden is ook misleiding, want wat als je een belangrijk woord vergeet in je omschrijving van jezelf, wat als je morgen besluit om geen vlees meer te eten terwijl je vandaag nog een broodje ham at, of wat als iemand anders jou omschrijft met heel andere woorden? Wat is dan waar? Uiteindelijk zijn we allemaal mens. Toch? Of…waarom kwispelen de drie dansers in Morph dan met een staart die we helemaal niet zien?

Wat we ook niet zien op het toneel: de gezichten van de dansers. Die zitten verstopt onder kleurige plastic opbergkratten die ze over hun hoofd houden. We zien hun rode, blauwe en groene broeken en hun armen, benen en romp die dansen. We zien hun bewegingen door de ruimte heen. Een lange danser laat zijn armen golven en draait soepele cirkels tussen hoge stapels kratten. Een danseres die kleiner van stuk is, stapt van het ene kleurige kratje in het volgende. Een derde danser buigt naar voren en laat ons met onze telefoons een qr-code scannen die op haar kratje staat afgebeeld.

Die codes bevatten links naar korte films die je op je telefoon kunt kijken. Daar zie je dezelfde dansers plus nog meer van hun collega’s die met elkaar dansen tussen hoog gras of op een basketbalveldje tussen hoge flats. Elk filmpje is een korte verbeelding van een thema dat gelinkt is aan de vraag rond identiteit: offline versus online is bijvoorbeeld een belangrijke. Wat de natuur doet met het zelf is te zien in een speels kwartet waarbij drie vrouwen bij een vierde, die op haar rug in het gras ligt, de armen optillen en dan hun vingers als spinnetjes richting haar hals laten lopen.

Als je de filmpjes op het moment zelf te veel afleiding vindt, kun je er ook voor kiezen om ze later te bekijken en je ogen te richten op de dansers die voor je neus staan. En die zich net als een hond met felle pootbewegingen achter een oor krabben…

Choreograaf Joop Oonk en haar dansers maakten met Morph een ode aan het steeds veranderende zelf. Want hoe leuk is dat eigenlijk, dat je je soms zo zorgeloos en nieuwsgierig voelt als een jonge hond, en dan weer diep nadenkt over wat de term identiteit allemaal kan betekenen in een tijd waarin we elkaar als we niet oppassen alleen online ontmoeten. Hun gezelschap Misiconi gebruikt zelf niet graag de term ‘inclusiedans’, maar ze maken professionele dansvoorstellingen met dansers met en zonder beperking. En alle dansers bepalen mee de inhoud van elk werk.

In het geval van Morph resulteert dat in een plezierig half uur waarin zich rond de grenzen van onze menselijke identiteit een vrolijke ruimte opent waar je van alles kunt zijn – een blije terriër, een fanatieke raver met lang roze haar, of een toeschouwer die eventjes lekker meedanst.

Foto’s