Recensie

Modernlive
Introdans
★★★☆☆ Dans
6 februari 2015 - Schouwburg Arnhem - Speellijst
Childs lichtvoetig en ijzersterk
Door gepubliceerd 7 februari 2015

Modernlive is niet helemaal geworden wat Introdans origineel voor ogen stond. Vorig jaar nog werd ons, naast een wereldpremière van Lucinda Childs, ook de Nederlandse première van Corpus Bach beloofd. Die laatste kon om ‘praktische redenen’ niet doorgaan. Wat een line-up was dat geweest!

Wat overigens niet betekent dat Modernlive een complete total loss is. In plaats van Sidi Larbi Cherkaoui krijgen twee Introdans-dansers opnieuw een kans om zich te bewijzen. Laurent Drousie liet zich voor l’un different inspireren door de enigszins sentimentele zielenroerselen van Instagram-dichter R.M. Drake. De vier dansers (met schermhelmen op) worden bijgestaan door Cello Suite No 1. van Bach, live uitgevoerd door cellist Ewout van Dingstee. Als in de schilderijen van Ans Markus (of de letterlijk verknipte zombieverpleegsters in Silent Hill) voeren de dansers ietwat mechanisch hun danspasjes uit. Totdat er één (Nienke Wind) haar helmpje afdoet. De anderen zullen volgen. Het geheel is niet onaardig, maar ook niet heel memorabel.

Jorge Pérez Martínez toont in Pockets to unfold misschien nog niet echt een duidelijke eigen ‘stem’, maar zeker een duidelijk (en goed) gevoel voor muzikaliteit. De zeven dansers beginnen letterlijk met de handen in de zakken (pockets). Het geeft de dans, op String Quartet in F major van Mozart, en de dansers een zekere nonchalance, de dames een verleidelijke, haast mannelijke onverschilligheid die we van werk van Hans van Manen zo goed kennen. Assez vif – Très rythmé van Maurice Ravel, allemaal live begeleid door het Van Dingstee Kwartet en musici uit het Gelders Orkest, begint juist flirterig, daarna slaat de melancholie toe. Pockets to unfold maakt benieuwd naar meer, al had al dat gehannes met stellages weer niet per se gehoeven.

En dan was er De dood en het meisje, de voorstelling uit 1989 van Ed Wubbe (toen nog huischoreograaf bij Introdans). De gelijknamige muziek van Schubert, ook live, is nog steeds prachtig, de choreografie zelf heeft de tand des tijds iets minder goed doorstaan. Vooral de proloog, waarin Nienke Wind, het meisje, haar dood ziet naderen terwijl haar vrienden en vriendinnen lekker doorfeesten, is behoorlijk langdradig. Zelfs klassieke sprookjesballetten komen sneller to the point. Beter was het geweest om alleen het tweede deel, de confrontatie tussen de Dood (Yulanne de Groot) en het meisje, of de epiloog, de begrafenis, te tonen. Het eerste is lekker dramatisch qua drama, het tweede qua dans.

De enige voorstelling waarvan je juist wel meer wilde zien is Canto ostinato, de wereldpremière van Lucinda Childs, grande dame van de moderne minimalistische dans. Bij haar vorige productie bij Introdans, Kilar (2013), werd nog wat te veel experimenteerd. Bij Canto ostinato keert Childs terug naar waar ze goed in is: ogenschijnlijk simpele, maar ijzersterke minimalistische dans. Twee koppels (Marc Beaugendre, Vérine Bouwman, Jorge Pérez Martínez, Kim van der Put) schrijden voort op de hypnotiserende klanken van Simeon ten Holt (helaas niet live) om plots uit te barsten in korte salvo’s van klassieke danspasjes. Alles is, zoals het hoort bij Lucinda Childs, strak gecoördineerd, maar toch weet Childs het allemaal luchtig en lichtvoetig te houden.

Canto ostinato is zo voorbij. Eigenlijk is met dertien minuten het stuk zelfs te kort. De muziek zuigt je direct vast, voor de dans heb je iets langer nodig om echt in trance te raken. Canto ostinato voelt nog een beetje als een voorstudie, een aanloopje naar de mentale en fysieke uitputtingsslag die Childs echte kopstukken zo sterk en onweerstaanbaar maken.

Foto: Hans Gerritsen

Plaats een reactie

Uw e-mailadres zal nooit gepubliceerd of gedeeld worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

U kunt de volgende HTML tags en attributen gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*
*

LET OP: op deze recensie rust auteursrecht. Voor geheel of gedeeltelijke overname, in welke vorm dan ook, is vooraf toestemming nodig van de uitgever.

Elders

de Volkskrant
★★★★☆
'De vier dansers kruisen in strakke formaties rustig het podium. Een verticale lichtstraal verschuift over het achterdoek en vermeerdert zich op het pianoritme. Bij bepaalde muziekfraseringen keren de dansers hun looprichting huppelend om en ontstaat af en toe terloops een man-vrouwduet, met arabesk, pirouette of ruggelingse rol. Niet nieuw maar simpel, puur en prachtig. Bovendien stijlvol gedanst.' Annette Embrechts
NRC Handelsblad
★★★★☆
'In l’un différent van de Belg Laurent Drousie verschijnen en verdwijnen dansers met behulp van een verrijdbaar scherm. Met hun maskers doen zij denken aan gezichtsloze personages op de schilderijen van De Chirico. Op een verhoging speelt Ewout van Dingstee Bach. De gesuggereerde dramatiek is flinterdun, maar dankzij Drousies krachtige, lenige stijl blijft het stuk overeind.' Francine van der Wiel
Telegraaf
★★★★☆
'De dood en het meisje: een verrukkelijk stuk blijft het, en hier wel vooral vanwege de twee dames in de solorollen van de Dood en het Meisje. Nienke Wind zet een onzeker Meisje neer in steeds heftiger toestand van agitatie, knap aanhakend aan de lijnen van de muziek die live gespeeld wordt door leden van het Gelders Orkest. Het allersterkst is echter Yulanne de Groot, die de rol van de Dood voor haar rekening neemt. Ongenaakbaar, onaantastbaar beweegt ze door haar rol, met grote precisie haar bewegingstaal verbeeldend. Een droom van een danseres.' Bertjan ter Braak

Speellijst

De eerstvolgende drie speelbeurten van deze voorstelling:

Verwante artikelen

Tags

, , , , , , , , , , , , , , , ,

  • Elders

    [cf "quote1_krant"]
    ★★★★☆
    [cf "quote1_dequote"] [cf "quote1_auteur"]
    [cf "quote2_krant"]
    ★★★★☆
    [cf "quote2_dequote"] [cf "quote2_auteur"]
    [cf "quote3_krant"]
    ★★★★☆
    [cf "quote3_dequote"] [cf "quote3_auteur"]