Als het publiek binnen druppelt in de snikhete Parade-tent zit actrice Soumaya  Ahouaoui op een kubusblok en kijkt naar een gewelddadige videogame vol mitrailleurs. Dan verschijnen op het videoscherm ineens beelden van de Disneyfilm Bambie, gevolgd door The Lion King. Prachtige scènes van het jonge hertje en het jonge leeuwtje aan het begin van hun leven. Op dat scherm kijkt ook een klein meisje naar die films, met een teddybeer aan haar hand, dezelfde beer die Ahouaoui nu bij zich heeft.

Het kleine meisje en de volwassen vrouw –  het is in de voorstelling MI 404 een en dezelfde. En toch weer niet, want het zoete, verwachtingsvolle van de jeugd is vervangen door verwarring en hardheid, midden in een wereld die in de fik staat. Met die twee uitersten als vertrekpunt heeft Ahouaoui samen met veteraan-muzikant Eddie B. Wahr een buitengewoon inventieve, betekenisvolle en ook ontroerende voorstelling gemaakt. Zonder sentimenteel gedoe of activistische elementen, maar een gewaagde mix van muziek, beeld, tekst en spel. Met aan de basis het verhaal van een jonge vrouw die volop fantaseert wat er zou gebeuren als zij geheim agent MI 404 zou worden, die tevens een soort verlosser is.

Geïnspireerd door de film The Great Dictator van Charlie Chaplin (ook daarvan zien we een fragment) leidt dat onder meer tot een geweldige toespraak vol hoopvolle woorden over hoe de mensheid zichzelf kan herpakken en daarmee de wereld kan redden. Geen wapengekletter, cynisme en massaproductie meer, maar een hervonden menselijkheid. De realiteit is echter dat we met zijn allen straks aan de rosé gaan en de zweefmolen in, want ook dat is De Parade. Ahouaoui benoemt dat dilemma zonder belerend te worden.

Intussen zien we  fascinerende animatiebeelden van drie vrouwelijk militairen die steeds net iets uit de pas lopen, die net een beetje scheef in de werkelijkheid staan. Ook reageren de jonge en volwassen Soumaya op beeld en in het echt op elkaar; mooi om te zien hoe animatie en realiteit in elkaar overvloeien. In die zin is MI 404 ook productioneel puik in orde, met bovendien supermooi gecomponeerde filmmuziek van Eddie B. Wahr.

Al met al is dit een ferm statement over niet langer wanhopen, maar met elkaar de weg terugvinden die naar een hoopvolle toekomst leidt. Met Soumaya Ahouaoui als stoer én breekbaar middelpunt. Bij het verlaten van de tent klinkt The Logical Song van Supertramp. Het gebeurt niet vaak dat je bezweet en al ineens een traan voelt na een Parade-voorstelling.
En toch gebeurde het.

Foto: Jan Dirk van der Burg