In Mermaids creëert de acrobatische performer Josefina Rozic een hypnotiserende droomwereld. Een theedrinkende teddybeer ontpopt zich als een woeste messentrekker in een (Engelstalige) jeugdvoorstelling die de donkere kanten van de kindertijd niet uit de weg gaat.

Mermaids opent met een klassiek beeld van jeugdige onschuld. Gekleed in een wit kanten jurkje omhelst Josefina Rozic een grote teddybeer. Een orkest speelt suikerzoete muziek. Maar dan wordt de omhelzing te innig. Een arm wordt losgetrokken, en nog een. Al snel ligt de vloer bezaaid met witte knuffeldierenvulling. 

In een volgende scène is het teddybeer-omhulsel gevuld met Rozic. Aan een tafeltje met tafelkleden en nostalgisch servies trakteert de beer zichzelf op een theepartijtje. Het contrast tussen tuttige kopjes en de onbeholpen grote berenpoten pakt komisch uit. De sfeer slaat om als Rozic aangeeft dat ze eigenlijk het berenpak wel weer wil uittrekken. Daar heeft de beer helemaal geen zin in.

Vervolgens gaan performer en berenomhulsel elkaar heftig te lijf met scharen en messen, wat uiteindelijk leidt tot het vergieten van opmerkelijk roze teddyberenbloed. Met attributen die een hoog knutselgehalte uitstralen zet Rozic een kindertijd neer die beweegt tussen lief en zacht en hard en bruut. Mij deed het denken aan de naïeve wreedheid in de legendarische videoclips die regisseur Michel Gondry maakte in samenwerking met Björk. 

Nadat de beer is afgevoerd in een hypnotiserende worsteling tussen de performer, het theekarretje en het fluwelen achterdoek, etaleert Rozic haar acrobatische vakmanschap. De Chileens-Kroatische performer heeft zich gespecialiseerd in aerial strap, aerial silk en andere vormen van luchtacrobatiek. Verstrengeld in een klimtouw geeft ze gestalte aan de transformatie van jeugd naar volwassenheid.

De strijd wordt voortgezet in het stretch-fluwelen gordijn, dat onder de gespierde kuiten van de acrobate verandert in een elastisch klimrek. Als ze weer met beide benen op de grond landt, is de vloer nog steeds bezaaid met de vlokkerige vulling van de beer, als een tastbaar symbool voor schuldgevoel of verloren onschuld. Fanatiek maar tevergeefs gaat ze de vlokkenvloer te lijf met een emmer en een bezem. Deze tragische variant op de beroemde Tovenaarsleerling-cartoon van Mickey Mouse eindigt met het hoofd van de performer in de emmer en haar lichaam languit liggend in een plas water.

Sfeerbepalend is de soundtrack van Álvaro Munizago, die een surrealistisch universum optrekt met romantische orkesten op krakend vinyl, een dreampopliedje over vergankelijkheid, de tijdloze nostalgie van The Beach Boys en De Stervende Zwaan van Camille Saint-Saëns. Voor wie deze voorstelling wil bezoeken met kinderen: er wordt hier en daar wat Engels gesproken, maar de voorstelling communiceert toch vooral door de expressieve lichaamstaal van Josefina Rozic.

Foto’s: Jorah Terwisscha van Scheltinga