Wie beschikt over een teergevoelig gehoor kan Melodrama beter mijden: makers en vooral publiek produceren op bepaalde momenten het aantal decibel dat een dichtbij langsvliegende straaljager zou doen verbleken. We zijn dan ook aanwezig bij het drag collectief The Drek Manor dat met deze voorstelling een heuse drag show wil combineren met een historisch theatergenre: het melodrama. Van meet af aan is duidelijk dat daarbij niet gefluisterd zal worden.

Melodrama is in het hedendaags spraakgebruik verworden tot een pejoratief, maar vanaf het eind van de 18e tot en met diep in de vorige eeuw was het een respectabel genre, waarin gesproken teksten en handeling voorzien werden van een muzikale begeleiding. Bekende overblijfsels komen uit de begintijden van de stomme film, met passende live pianobegeleiding en tussendoor geprojecteerde teksten. Maar ook in vele opera’s uit het gangbare repertoire is regelmatig een melodrama opgenomen, bijvoorbeeld in Carmen, of de befaamde slotmaten uit La traviata.

Bij de Parade-voorstelling van The Drek Manor, in een concept van Barnaby Savage, is het muzikale aandeel geconcentreerd rondom exuberante solo-optredens van de twee centrale rollen en die van een wisselende gast. Daaromheen spelen ze in korte scènes hun relatie uit. De situatie doet denken aan een weepie. Twee zusters brengen hun tijd door in een uitgebrand landgoed, waar ze herinneringen ophalen die zowel echt als fake kunnen zijn. De ene zus is wat intellectueler, de andere hedonistischer van aard (of pose…). Dat leidt tot de nodige rivaliteit, die dusdanige vormen aanneemt dat er op het hoogtepunt van een stevige knokpartij pumps – hopelijk onbedoeld – gevaarlijk door de zaal vliegen, maar die – naar zich laat voorspellen – geen echte winnaar zal krijgen.

In een dik half uur komen aldus alle ingrediënten voorbij voor een drag show gebed in een dramatisch gegeven. Achter de twee zussen doemen de geesten op van Joan Crawford en Bette Davis en zelfs elementen van het bloederige negentiende-eeuwse  Grand Guignol worden erbij gehaald. Er zijn snedige dialogen, een geestige non sequitur met een gemimede telefoon, fysieke fratsen die zonder voorbehoud geplaatst worden naar het enthousiast ondersteunende publiek, en de onmisbare erotiserende dansjes.

Beide zussen staan eveneens hun mannetje als het gaat om lipsynch potpourri: grote gebaren, intense grimassen, geëtaleerde boezempartijen, het is er allemaal en bovendien in gulle mate, want dat is het doel van dit drag collectief: more is more is ongetwijfeld hun motto. En uiteraard heeft de motor van deze voorstelling veel brandstof nodig van de kant van het publiek. En dat laat zich niet onbetuigd, om het maar eens zuinigjes te zeggen.

Dit is een eerste poging van The Drek Manor om drag en theater samen te brengen. Wie weet waar hun experimenten uiteindelijk naar toe zullen leiden. Melodrag? Dragdrama? Niet alle muzikale nummers krijgen een adequate voorbereiding, de timing is niet altijd even precies uitgewerkt, en de dramatische elementen overtuigen nog niet overal (het duet aan het eind voelt niet als een verzoening, het gastoptreden komt ietwat uit de lucht vallen). Maar het grote gebaar communiceert direct en het contact met het publiek kan niet kapot. Deze makers zullen zeker doorgaan om hun doel te bereiken: maximale integratie – of integrale maximalisatie van de gekozen genres en stijlen.

Foto: Stefan Geesink