De dikke vette walrus ligt op de bank, neemt die volledig in, is de trotse eigenaar. De walrus heeft macht, zonder daarvoor veel te hoeven doen. Alleen zwaar zijn en blijven zitten, want ‘opgestaan is plaats vergaan’. Maar wat is macht eigenlijk en hoe zie je of iemand machtig is?

Vraag het aan een zesjarige en diens eerste antwoord zal misschien over een koning gaan, of over een wreed personage in een kinderserie. Maar vraag je even door, dan gaat het al snel over wapens, eigendom, geld, mensen manipuleren. En heeft de meester van de klas eigenlijk macht? De voorstelling Machtig (6+) van jeugdgezelschap BonteHond verkent diverse clichébeelden van macht en onderzoekt welke vormen macht nog meer kan aannemen.

Zo komen er woest zingende popsterren voorbij, blaffende honden en krabbende katten, een zingende diva, een kip bovenaan de pikorde en een meesterlijke maffioso die de anderen lachend de (schoen)maat neemt. Spelers Jada Blagrove, Mauro Casarini, Manon Nieuweboer en Anna Nijenhuis vormen een mooi muzikaal, beweeglijk, vliegensvlug verkledend en divers kwartet.

Nieuweboer is natuurlijk een senior naast de drie jonge performers en haar ervaring en vakkundigheid tillen de voorstelling echt op. Blagrove is lekker pittig als diva die haar stem laat horen, Casarini combineert muzikaliteit en fysieke expressie op een hele verrassende en toch vanzelfsprekende manier en Nijenhuis is ijzersterk in haar schijnbaar onnadrukkelijke aanwezigheid, met een roze populistische rat als climax. Maar Nieuweboers spelrepertoire rijkt in Machtig van een kind dat haar schoen kwijt is tot een walrus, van een gladde maffioso tot een ontroerend roodborstje en nog veel meer. Haar timing is verbluffend. Het is een genot om haar aan het werk te zien.

Regisseur Anne Fé de Boer en de twee andere leden van hun driepersoons collectief TG.AAA (Anna Keuning en Anna Nijenhuis) maakten het concept voor deze voorstelling. Sanne Schuhmacher schreef daarbij een associatieve en voortdurend verrassende tekst die goed gebalanceerd aanvoelt en tegelijkertijd speels en bubbelig is als een kinderbrein.

De muzikale ondersteuning en intermezzo’s van Mauro Casarini helpen om de vaart er in te houden. Het gevaar van dit soort lekker snel, ‘snappy’ theater met veel aaneengeplakte, associatieve, korte scènes, is dat het soms wat diepgang mist of niet echt beklijft. Gelukkig zijn daar de intense scènes met Nieuweboer die steeds ontregelend en verfrissend zijn. Haar verhaal over een zorgzame roodborst met een gloeiende borst en immense gekleurde vleugels, is diep ontroerend.

Foto’s: Laurien Riha