Linde Schöne noemde zichzelf in NRC laatst een optimistisch nihilist: ze verwacht niet zoveel meer van zichzelf en is daar tamelijk content over – heel verfrissend. Ooit zou het een ‘kwestie van tijd’ zijn voordat deze ‘grote belofte van 2017’ een grote hit te pakken zou hebben. Inmiddels schrijven we 2026 en staat Schöne in het tentjesprogramma van Theaterfestival Boulevard met het ontwapenende muzikale theaterkleinood Linde Schöne is mislukt.

Niet alleen op carrièrevlak werden haar verwachtingen het afgelopen decennium getemperd, ook haar wereldbeeld werd danig op de proef gesteld toen ze totaal onverwacht verliefd werd op een rechtse consultant. De Nijmeegse artiest komt uit een feministisch bolwerk waarin vrouwenrechten hard bevochten zijn. Tegelijkertijd klinkt zijn voorstel om later huismoeder te worden, als ze heel eerlijk is, niet eens heel onaantrekkelijk.

Mislukte verwachtingen dus, en het moois dat daaruit voort kan komen – want geen kunstenaar kan lang teren op verwachtingen die altijd maar weer ingelost worden. Schöne heeft er een fijn programmaatje van gemaakt: korte persoonlijke sketches worden afgewisseld met mooie, kleine gitaarliedjes waarin eenvoudige, alledaagse observaties – bijvoorbeeld over een gedeelde zitbank – symbool staan voor grotere thema’s over liefde en relaties. Zoetsappigheid pareert ze net op tijd met zelfspot, al mag het ook in dit festivalhalfuurtje soms best wat schurender.

De tot theatermaker gereïncarneerde popartiest boogt op haar ontspannen, zeer verwelkomende persoonlijkheid, een lekkere smak zelfspot, songteksten die raken in hun eenvoud en natuurlijk haar stem. Uiteindelijk mondt Linde Schöne is mislukt uit in een mooi pleidooi voor jaloezie, als een noodzakelijk kompas voor wat je wel en niet wil nastreven. Deze kleinkunststap van Schöne is het absoluut waard nader onderzocht te worden. In het ergste geval mislukt het en laten we wel wezen: hoe erg is dat nu helemaal?

Foto: Kim van der Weerden