Tegenslag op tegenslag. Op medisch gebied en je partner loopt weg. En dan toch je leven een 9 geven? Dan ben je waarschijnlijk of gek of voormalig circusdirecteur Alex Sijm.

Van kinds af aan liep hij al met wiebelende benen, leren was niet zijn sterkste punt, en men zag in het Noord Hollandse dorp Broek op Langedijk ook in zijn houding al iets aparts. Dus was hij op school al snel Manke of Domme Alex of Sijm de poot.

Voor Alex Sijm zijn tegenslagen nooit een reden geweest om je einddoel uit het oog te verliezen, en in zijn geval was dat: circusdirecteur worden. Via klusjes bij het slome Circus Aladdin (De Telegraaf: ‘Het zieligste circus van Nederland’) en het beter georganiseerde Circus Herman Renz, waar hij de persvoorlichting deed, kaartjes verkocht en spreekstalmeester was bij de middagvoorstellingen, startte hij in 2019 Circus Sijm. Aan de randen van het traditionele circus zocht hij naar specifiek publiek als Gay Circus Amsterdam of Circus in de Zorg, met jaarlijks 300 voorstellingen voor ouderen, gehandicapten en mensen met een beperking.

Tot het noodlot hem in 2022 trof. De wiebelende benen bleken de voorbode van de ongeneeslijke, zeldzame ziekte HSP, Hereditaire Spastische Paraparese, waardoor de kracht in de benen verloren gaat. Voor Sijm was die diagnose geen reden om zich treurig in een hoekje terug te trekken, ook al kon zijn partner het na een tijdje niet meer opbrengen om bij hem te blijven. In een rolstoel met een regenboogvlag is hij ‘dubbel gehandicapt’, maar liggen blijven is voor Sijm geen optie en ‘leven op de handrem, maakt het alleen maar zwaarder.’

En zo begint voor hem een nieuw leven. Het huis wordt verbouwd en hij wil blijven dansen, ook in een rolstoel. Het vrolijk optimisme heeft hij niet van een vreemde, getuige de opmerking van zijn moeder: ‘Je kan altijd nog Lingo presenteren.’ Het circusbedrijf wordt verkocht en met bij elkaar geraapte levensvreugde en ondernemingsdrift komt hij in het lezingencircuit terecht als motivational speaker bij de Speakers Academy. Hij schrijft een boek, en dat is weer de basis voor een ernstige, grappige en opbeurende theatervoorstelling.

De opzet van de show is buitengewoon simpel, maar zeer effectief. Tijdens de inloop zien we een kale tafel met daarop een draaimolen-speeldoos om in de kermis- en circussfeer te komen. Vervolgens rolt Sijm het podium op en vertelt hij zijn levensverhaal vanuit de rolstoel, zingt Alexandra Alphenaar (van musicals als Turks Fruit, Route 66, The Sound of Music) verspreid over de 75 minuten drie sterke liedjes over doorzettingsvermogen en toont Nick van der Heyden op een rolstoel zich een vaardig acrobaat.

Van der Heyden (die met House of Circus langs circus- en theaterfestivals trekt) speelt ook de zwijgende partner van Sijm. Op een grote rubberen bal bewaart hij een tijdje tegenover Sijm zijn evenwicht, maar loopt dan uiteindelijk toch achterwaarts op de bal uit het leven van zijn geliefde. Een prachtig dramatisch beeld.

Als spreekstalmeester en in het lezingencircuit heeft Sijm de vaardigheid verfijnd om belangrijke informatie met genoeg relativerende humor te doorspekken om zijn publiek vast te houden. Dat lukt ook perfect in de theatervoorstelling. Er zit niets overdreven stoers aan zijn verhaal en hij hengelt ook geen moment naar medelijden. Je zit gewoon vijf kwartier naar een buitengewoon sterke persoonlijkheid te kijken en luisteren en beseft dat je zelf niet zo moet zeiken als het leven een keer tegenzit.

Foto’s: Jan Buteijn