The Headless Cabaret was een initiatief voor de lockdown van circusmaker Harvey Cobb, waarin hij met bevriende jonge circusmakers een online serie maakte met acts vanuit ieders huis, voor de kijkers thuis. Nu maakt hij tijdens Circusstad Festival een hilarische en spannende live editie voor later op de avond: het zeer geslaagde Late Night at the Opticum with the Headless Cabaret.

In wat voor tijd leven we toch. Als je niet oppast, sluit je je nooit meer af voor wat er op politiek vlak allemaal op het spel wordt gezet dezer dagen. Maar de mens is meer dan alleen politiek. De mens is eerst en vooral een fysiek wezen, met een lichaam. Dat lichaam draagt je en houd je wezen bij elkaar.

Niks zo goed om bij dat feit stil te staan en dat te vieren als een echte ouderwetse circusshow met rauwe stunts, vingervlugge zinsbegoocheling, grensverleggende acrobatiek en flink wat lucht. Op het ritme van spanning en lach, van vasthouden en loslaten, werkt Late Night at the Opticum als levendige reminder om het lijf te eren.

Cobb won de BNG Bank Circusprijs met zijn object manipulation act met roze regenlaarzen, en zijn maatje Captain Frodo, alias The Rubberman, werd bekend met een ongelofelijke act met twee tennisrackets. Ze trakteren de toeschouwer op een snelle, prikkelende show van ongeveer een uur vol humor en met de nodige spanning, waarvoor ze een aantal bevriende circusartiesten hebben uitgenodigd.

Deze avond zijn dat het komische Nieuw-Zeelandse trio Laser Kiwi en de beide artiesten met wie Frodo zijn New Family Freakshow maakt (ook te zien tijdens deze editie van Circusstad): zwaardslikker Lisa Chudalla en haarhangster Melissa Meijs.

Het Opticum is een piepkleine ronde tent met steil oplopende tribunes tot bijna rondom de minipiste. Op deze plek, die iets nostalgisch en tegelijk spannends heeft, herinneren de performers met hun eigenheid de kijkers aan hun lijf.  Aan haar aerial rope laat Melissa Meijs met groot genoegen rug en ledematen golven op het getik van een metronoom. Dat ze daarbij superdicht op haar publiek hangt, maakt de kracht en spanning voelbaar.

Maar we zien ook heel goed het plezier dat ze heeft, de glinstering in haar ogen als ze tik-tik-tik uit de nok naar beneden buitelt. Terwijl Lisa Chudalla met haar degenslik-act en later zelfs een haast onwerkelijke ‘staple gun couture’ act niet alleen het genre burlesque een zekere horrorlading geeft, maar ook de pijnzenuwen van het publiek via hun spiegelneuronen laat opvlammen.

De drie energieke Nieuw Zeelanders van Laser Kiwi – ‘the world’s only surreal sketch circus’ is hun tagline – verwerken hun circusskills in uitbundige fysieke acts die mensen haast van de tribune doen rollen van het lachen. Zonder angst voor platheid, want fysieke humor is universeel – we hebben immers allemaal een lijf, dat soms op ongepaste wijze van zich laat horen en zich soms in absurde bochten wringt om de waardigheid te bewaren.

Ze sturen eerst een raket naar de maan met behulp van een vape, terwijl Imogen Stone later een oergrappige balanceeract heeft met een wijnfles en twee glazen, en drie kaarsen weet aan te steken met alleen haar voeten. Publieksparticipatie met vrolijke cringe-factor is hun handelsmerk en dus kiest ze een boomlange onhandige Rotterdammer als assistent.

Cobb zelf maakt gebruik van de hoogte van de tent voor een nieuwe invulling van zijn rubberlaarzendomino en dan is er nog de krachtige ode van Meijs aan de gabber als uitsmijter. Hangend aan haar haar hakt ze er lekker rauw op los. De Rotterdamse lijven, even in elkaar gekrompen, even spanning gevoeld maar ook weer lekker los gelachen, deinen mee op een vieze vuile beat, de tent uit, en dragen hun mens het leven weer in.

Beeld: Jona Harnischmache