Recensie

La Dame aux Camélias
Het Nationale Ballet
★★★★☆ Dans
10 april 2015 - Nationale Opera & Ballet, Amsterdam - Speellijst
Uiteindelijk valt alles op zijn plaats
Door gepubliceerd 11 april 2015

De romantiek straalt ervan af. Een bord met ‘Auction 16 Mars 1847’ plaatst ons terug naar een tijdperk van heren met hoge hoeden en dames met kant en linten afgewerkte jurken, waar courtisanes rijke mannen van adel verleidden en zich vermaakten op feesten en picknicks. Het Nationale Ballet presenteert La Dame aux Camélias van choreograaf John Neumeier, het imposante verhalende ballet dat in 1978 in première ging en sindsdien de hele wereld overgaat.

De gelijknamige roman van Alexandre Dumas fils uit 1848 is bij velen ook bekend omdat ze de basis vormde voor de opera La Traviata van Guiseppe Verdi, die enkele jaren na het boek verscheen. In de versie van John Neumeier wordt de klassieker niet vertolkt door zangers, maar door balletdansers. Geconditioneerd als de mens is, volgt dan ook een kleine cultuurshock. Met het zaallicht aan betreedt een in sober zwart geklede dienstmeid het podium, zet voorzichtig de eerste stappen en bekijkt het dagboek in haar hand. Nu zou het moeten gebeuren, maar de zang blijft uit. En met het eerste dansante pianospel is direct duidelijk dat deze er ook niet gaat komen. De muziek van Frédéric Chopin sluit naadloos aan op dit dramatische verhaal van de aan tuberculose leidende, rijke en begeerde courtisane Marguerite Gautier.

De eerste van de drie actes is vermakelijk maar doet soms wat ouderwets aan; theatraal overgeacteerde momenten wisselen af met levendige dansscènes en kleurrijke kostuums. Oubollige grapjes ontbreken niet. Totdat de dramatiek van het verhaal zijn intrede doet in acte twee. Marguerite wordt overtuigd door de vader van Armand Duval om haar geliefde te verlaten. De prachtige en oprechte vertolking van het overweldigende verdriet bij de leidende vrouw, hier vertolkt door Igone de Jongh, trekt het publiek mee. Elke beweging is perfect en wordt bekrachtigd door de blonde Marijn Rademaker, die zijn partner feilloos lijkt aan te voelen.

De Jongh en Rademaker vormen een van de drie duo’s die de hoofdrollen deze maand vertolken; ze worden afgewisseld door de duo’s Anna Tsygankova en James Stout, en Megan Zimny Kaftira en Remi Wörtmeyer.

In het laatste deel van La Dame aux Camélias lijken ook de soms wat beknellende restricties van het klassieke ballet te zijn losgelaten door de choreograaf. Acteerwerk, indrukwekkende lifts, meeslepende pas de deux en dynamische solo’s; alle elementen vallen nu op hun plaats.

Foto: Angela Sterling

Plaats een reactie

Uw e-mailadres zal nooit gepubliceerd of gedeeld worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

U kunt de volgende HTML tags en attributen gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*
*

LET OP: op deze recensie rust auteursrecht. Voor geheel of gedeeltelijke overname, in welke vorm dan ook, is vooraf toestemming nodig van de uitgever.

Elders

de Volkskrant
★★★★☆
'De vertolking door Igone de Jongh verdient een eigen, vierde ster. De cameliadame is haar beste dramatische rol tot nu toe, waarin ze een complex karakter genuanceerd neerzet. Je gelooft haar als stijlvolle, slimme courtisane én als vrouw die oprecht en belangeloos liefheeft. Je ziet en voelt de treurnis om iemand die eenzaam en te jong sterft.' Mirjam van der Linden
Telegraaf
★★★★☆
'Waren er aanvankelijk nog vragen waarom Het Nationale Ballet nu een choreografie uit 1978 op het repertoire moest zetten, die zijn als sneeuw voor de zon verdwenen: dit wordt een publiekslieveling. Het is vooral de prachtige lyriek in de duetten tussen Marguerite en Armand die telkens een snik doet opkomen. De intensiteit van hun passie is overdonderend. Naast Neumeiers werk is dat natuurlijk zeker ook de verdienste van de twee solisten Anna Tsyganova en James Stout.' Bertjan ter Braak
Het Parool
★★★★☆
'Er is wel meer dat overtuigt in deze uitvoering van John Neumeiers enscenering. Zo klonk de over vier pianisten verdeelde muziek van Frédéric Chopin vitaal en meeslepend. Ook wat betreft visueel vertoon heeft de voorstelling veel te bieden. Het opzichtige gepronk van de Parijse bourgeoisie van de negentiende eeuw komt tot leven in 450 kostuums. In haar vertolking van de door tuberculose verteerde Marguerite is De Jongh te bewonderen in elf verschillende outfits, allemaal even weelderig.' Fritz de Jong
NRC Handelsblad
★★★☆☆
'In Neumeiers rijkelijk lange enscenering gebeurt dat op prachtige muziek van Chopin, die de choreograaf vaak niet lijkt te horen, en met een melodramatische acteerstijl die lachkriebels veroorzaakt. Ook omdat de choreografie soms eerder complex dan lyrisch is. Maar met name in de tweede akte zijn de dansen afwisselend en goed gekarakteriseerd, en in de grote duetten voor Marguerite (Igone de Jongh) en Armand (Marijn Rademakers) begint de emotie steeds verder uit te stijgen boven de veeleisende techniek van opeenvolgende, ingewikkelde lifts.' Francine van der Wiel

Speellijst

De eerstvolgende drie speelbeurten van deze voorstelling:

Verwante artikelen

Tags

, , , , , , , ,

  • Elders

    [cf "quote1_krant"]
    ★★★★☆
    [cf "quote1_dequote"] [cf "quote1_auteur"]
    [cf "quote2_krant"]
    ★★★★☆
    [cf "quote2_dequote"] [cf "quote2_auteur"]
    [cf "quote3_krant"]
    ★★★★☆
    [cf "quote3_dequote"] [cf "quote3_auteur"]
    [cf "quote4_krant"]
    ★★★☆☆
    [cf "quote4_dequote"] [cf "quote4_auteur"]