Ze ontmoeten elkaar eigenlijk bij toeval: zij een glamourgirl met mintgroene koffer en koptelefoon, net terug uit Amerika; hij een nerd in zwarte hoodie. Twee begin-dertigers voor wie het leven is tegengevallen, op zoek naar hoe het anders moet. De zachte kracht is een liefdevolle ode aan verbinding en vriendschap. (meer…)
Als er vanuit drie kanten tegen een grote steen wordt aangeduwd, zal die niet gaan rollen. Dat is van buitenaf makkelijker te zien dan als je zelf een van de duwers bent. Achter mij in de zaal hoor ik een meisje de oplossing verklappen van het probleem dat zich op het podium uitspeelt. ‘Ze moeten elkaar gewoon helpen’, zegt ze.
Uit een samenwerking tussen jeugddanscollectief MAN || CO en jeugdtheatergezelschap House of Nouws is de spannende dansvoorstelling Kracht Pats (6+) voortgekomen. In een arena vol afzetlint, gevarenlicht en fluoriserend oranje, gaan drie superhelden in spe met elkaar de strijd aan tegen een groot onzichtbaar gevaar. Er voltrekt zich een gevecht waarin niet altijd duidelijk is wie nu precies de vijand is. De drie helden werken zichzelf en elkaar aan de lopende band tegen. Ze denken dat ze het in hun wel eentje aankunnen en zijn te trots de anderen te laten helpen.
De drie helden stappen tussendoor via een portaal naar een andere wereld. Een wereld waarin ze hun eigen krachten kunnen ontdekken. Zo komt de een erachter dat ze ontploffingen teweeg kan brengen en blijkt een ander superkleefkrachten te hebben. En dan is er nog eentje die wat achterblijft. Bij haar duurt het een stuk langer tot haar superkracht zich openbaart.
In een geestig duw-en-trek spel vol haantjesgedrag en egotripperij bewegen Lisa Feij, Susan Hoogbergen en Tegest Pecht-Guido (de drie rollen worden roulerend gespeeld door lieden van de twee gezelschappen) over het podium. Hun bewegingen zijn soepel en resoluut en laten de kracht van het vrouwelijk lichaam schitteren in speelse interpretaties van vecht- en achtervolgingsscènes.
De voorstelling doet in meerdere opzichten denken aan een videogame. Zo heeft de elektronische muziek (compositie door Daniel van Loenen) vol herhaling en motiefjes iets weg van de soundtracks van oude computerspellen, en maken de personages eigen karakteristieke geluiden elke keer als ze een ‘actie’ doen. Ook de ontwikkeling van de personages lijkt volgens de regels van een spel te verlopen. Als je je eigen superkracht vindt, dan ga je een level up en krijg je een superhelden kostuum – een grote tooi, of een harnas. Toch kun je het spel pas winnen als je nog een stapje verder weet te gaan. Als je de kracht van de anderen ook leert te zien. De kracht van het samenwerken.
Hetzelfde meisje dat in het begin de conclusie van de voorstelling verklapte, krijgt naderhand van haar moeder de vraag welke superkracht zij zou willen hebben. ‘Ik wil de toekomst voorspellen’, zegt ze. Laten we hopen dat ze straks een portaal vindt, erdoorheen stapt en erachter komt dat ze het in zich heeft. ‘Ze moeten elkaar gewoon helpen’ kan ze dan nog eens herhalen. De wereld zou er in de strijd tegen onzichtbare kwaden een heel stuk op vooruit gaan.
Foto’s: Sjoerd Derine
