Kilometers lappen stof moet de Vlaams theatermaker en choreograaf Miet Warlop hebben gebruikt voor haar nieuwe voorstelling Inhale Delirium Exhale. De wereldpremière daarvan was dit voorjaar tijdens het KunstenfestivalDesArts in Brussel, afgelopen weekend had Theater aan de Parade de eer de Nederlandse première in huis te hebben, als een van de grote producties van Theaterfestival Boulevard 2025.


Inhale Delirium Exhale is de opvolger van het alom bejubelde One Song, een productie van onder meer NTGent, waarmee Warlop nagenoeg alle belangrijke theaterfestivals bezocht, waaronder Festival d’Avignon. In die voorstelling ging het over sportverdwazing en uithoudingsvermogen, maar de uit Turnhout, België afkomstige Warlop verwerkte er heel subtiel ook het verdriet om de zelfmoord van haar broer in.

Haar nieuwe productie is wat dat betreft veel abstracter, meer een installatie waarin Mens en Materie een gevecht aangaan. Die materie bestaat dus uit die enorme hoeveel lappen stof in alle kleuren van de regenboog, en een batterij aan theatertechniek: een trekkenwand die overuren maakt, windmachines, kanonnen waarmee de lappen met veel geknal over het podium worden geschoten. De Mens wordt in dit geval verbeeld door zes performers die met al die materie de ingewikkeldste capriolen moeten uithalen.

Ze rennen en vliegen over het podium, rollen de lappen stof uit en weer op, trotseren gevaarlijke projectielen die uit de nok van het theater vallen, en soms verdwijnen ze spookachtig in het wapperende textiel, of ze worden erdoor verzwolgen. Als er even contemplatie is met gezamenlijke yoga-oefeningen, wordt de rust weer verstoord door die kanonnen met hun bulderend lawaai.

Warlop noemt zichzelf geen theatermaker of choreograaf, maar simpelweg artiest. Een artiest met een ongebreidelde fantasie, zo blijkt, want ik zag zelden zo’n visueel spektakel dat tegelijk zo veel vragen oproept. Op zoek naar iets van duiding over deze kleurrijke, golvende explosie van materiaal toch maar de website van Miet Warlop zelf geraadpleegd. ‘Wie het werk van Miet beschrijft, komt uit op geheimen die nauwelijks met woorden kunnen worden gevat. Verwondering en plezier sleuren je mee in een golf’. Dat staat over deze voorstelling te lezen en nee, daar kom je ook niet veel verder mee, qua zingeving.

De voorstelling wordt ondersteund door een fascinerend spel met licht en geluid, en de muziek zwelt soms dramatisch aan, als in een show van illusionist Hans Klok. Misschien komt dat nog wel het dichtste bij hoe je Inhale Delirium Exhale zou moeten omschrijven: illusionisme, een uit de kluiten gewassen meccanodoos, gecombineerd met een XXXL-lappenmand. Met fantastisch toegewijde performers – dat zeker.

Maar ook zij kunnen niet verhullen dat deze theatrale trip visueel imponerend en onvergelijkbaar spectaculair is, maar inhoudelijk onthutsend leeg.

Foto: Karin Jonkers