Op de achtergrond van Ik niet op jou hangt een in het oog springend gebroken hart met witte lampjes. Het is een illustratief beeld. In deze flitsende, erg leuke voorstelling van jeugdtheater Oorwolk rijgen de gebroken harten aaneen, er is liefdesverdriet, ontrouw, onbeantwoorde liefdes en eigenliefde. Het meest fantastisch aan deze voorstelling is dat op een cartooneske manier de Griekse mythe van Narcissus en Echo met een jeugdig publiek wordt gedeeld. Erg toegankelijk ineens, het gaat erin als gesneden koek.

Ik niet van jou wordt gespeeld en verteld door Julia van der Pas en Gerrit Dragt. Meteen bij aanvang introduceren ze de namen van de personages die het podium gaan bevolken. Dat zijn uiteraard ijdeltuit Narcissus en Echo die stapel op hem is, riviergod Cephissus en de nimf Liriope (de ouders van Narcissus), de ziener Teiresias en de goden Zeus en Hera. Dat is een flink lijstje, maar beide acteurs brengen die karakters op een speelse manier tot leven. Dat doen ze door over hen te vertellen, maar vooral door in de huid van deze Griekse goden en nimfen te kruipen en ze karikaturaal neer te zetten.

Met brede gebaren en een luide, hoge stem maakt Dragt van Hera, de godin die vermoedt dat haar man Zeus overspelig is, een hittepetit met gemene trekjes, terwijl Van der Pas het ene moment lieftallig de nimf Echo speelt en daarna met zware stem een kromgetrokken Teiresias, die het onheil over Narcissus afroept.

De personages zijn komisch, herkenbaar en hedendaags. Zo maakt Dragt van Narcissus een influencer die uitsluitend met zichzelf bezig is en werkelijk alles doet voor persoonlijk gewin. De interacties tussen de personages zijn vlammend met als toppertje de hilarische scène waarin riviergod Cephissus het hart van Lirope verovert met zijn weldadig tropisch zwemparadijs met hoge glijbaan.

In het kort het verhaal: Hera vervloekt Echo omdat de nimf weigert haar vriendinnen te verraden vanwege hun overspel met Zeus. Echo kan vanaf dat moment alleen nog de laatste woorden herhalen die een ander heeft uitgesproken. De jonge vrouw vlucht het bos in en ziet daar Narcissus. Ze raakt verliefd, maar haar liefde blijft onbeantwoord. Narcissus tuurt in het water naar het spiegelbeeld van zichzelf en wordt doodongelukkig omdat de schoonheid die hij denkt te zien onbereikbaar is.

Het mythologisch verhaal is door regisseur Suzanne van der Horst zodanig bewerkt dat het aansluit bij de belevingswereld van een jong publiek. Prille liefdes, over de top types, giechelen om seks, het werkt uitstekend. De acteurs zijn het ene moment een god of een godin, dan weer een verteller en soms zichzelf. Zo loopt Van der Pas gepikeerd weg als haar tegenspeler eindeloos haar woorden herhaalt om uit te leggen hoe een echo werkt. Eerder in het stuk vertelt de actrice over haar eerste kus met carnaval en haar gebroken hart een dag daarna als ze haar lief met een ander ziet zoenen. Een volgend moment schiet ze in tranen door het liefdesverhaal over Griekse goden dat ze dan aan het vertellen is.

Ik niet van jou is voortreffelijk gemaakt, met veel vaart, een voortdurende wisseling van personages, perspectieven en tijd, met af en toe een song waarbij Dragt zichzelf begeleidt op elektrische gitaar.

Het decor is eenvoudig, maar effectief. Naast het verlichte hart op de achterwand staat een (meng-)tafel, een gitaar, een brede kist met een rokje (dat blijkt later voor Echo te zijn) en op de vloer zijn twee kleine kistjes. De vertellers en personages klimmen af en toe op die verhogingen om zich te kunnen profileren en de grote kist is het podium voor Dragt als hij een lied zingt over de blinde ziener Teiresias. De muziek is deels live, maar uit de boxen klinken ook bekende nummers over liefde en liefdesverdriet, zoals Don’t go breaking my heart van Elton John en Kiki Dee.

Diezelfde grote kist waarop Dragt eerder stond te zingen is later het meer waarin Narcissus verliefd naar zijn spiegelbeeld tuurt. Dat spiegelbeeld is deels, in ieder geval de handen, zichtbaar voor het publiek doordat de deksel wordt belicht. Suggestie heeft weinig middelen nodig.

Oortwolk geeft een draai aan de Griekse mythe, meerdere eindes passeren de revue en er is zelfs een hoopvolle afloop voor de liefde voorstelbaar.

Foto’s: Jesse Hanssen