Recensie

Ik ben rustig!
Paul de Leeuw
★★★☆☆ Cabaret
21 februari 2014 - Zaantheater, Zaandam - Speellijst
Voyeuristisch kijkje in De Leeuws leven
Door gepubliceerd 22 februari 2014

Vandaag stond Paul de Leeuw in de Volkskrant magazine-rubriek waarin het weekendgevoel van een BN’er wordt beschreven en verbeeld. De magazineopener is in al z’n alledaagsheid een populaire rubriek: hoe gewoon onze beroemdheden zijn, dat willen we weten.

Heel gewoon, blijkt als het om Paul de Leeuw gaat. In alle vroegte boodschappen doen met zijn zoons, dat is voor hem de ultieme zaterdagochtend. De Leeuw vertelt het in joggingbroek en bodywarmer met een grote lach op zijn gezicht. De ooit omstreden televisiemaker heeft het geluk gevonden in de huiselijkheid van zijn gezin en komt daar rond voor uit.

Zijn nieuwe theaterprogramma Ik ben rustig! is een uitgerekte versie van dit intieme kranteninkijkje. Met een kingsize bank, keukenblok, vleugel en een altaartje voor de onlangs overleden poes op het toneel waan je je als toeschouwer bij De Leeuw thuis. Die verhoogt het huiskamerrealisme door gemoedelijk rond te banjeren in huispak, zijn voicemail af te luisteren, taart te bakken  en de afwasmachine leeg te ruimen.

Knus en gezellig, maar ondertussen is de rode draad wel de dood. Al bijna veertig jaar is De Leeuw bevangen door de gedachte niet ouder te worden dan 52. Die leeftijd bereikt hij in 2014 – tijdens een intensieve theatertournee. Om te voorkomen dat hij sterft in een anonieme theaterzaal heeft hij zijn huiskamer verplaatst naar het toneel. Is hij in elk geval thuis, mocht het mis gaan. Vandaar die bank, die taart, dat huispak.

Ondertussen ratelt De Leeuw als vanouds. Over de crematie van zijn kat, zijn abonnement op Netflix, de seksuele voorlichting aan zijn jongens en een drol met de naam Beyoncé. Het is soms ongemeen plat, zoals we van hem kennen, maar controversieel of gevaarlijk wordt het niet. Ook als het over de dood gaat blijft De Leeuw keurig binnen de lijntjes. In het theater is hij een gemoedelijke entertainer, veel meer dan een scherpe cabaretier. Zichtbaar op zijn gemak in zijn onderonsjes met de zaal schiet hij herhaaldelijk in de lach om zijn eigen verhalen. In een sentimenteel lied bezingt hij de liefde voor zijn man en tijdens een familie-excursie naar Auschwitz toont hij zich een betrokken vader en een wat brave schoolmeester ineen.

Moeten we hiervoor naar het theater? Wie hoopt van zijn sokken te worden geblazen door nieuwe inzichten of ontwrichtende observaties zoekt beter een andere voorstelling uit. Maar Paul de Leeuw is niet gek. Met zijn persoonlijke onemanshow sluit hij nauw aan bij de voyeuristische nieuwsgierigheid van het Nederlandse volk waarbij ook bovengenoemde Volkskrant-rubriek en veel tv-programma’s garen spinnen. Ik ben rustig! komt voor veel mensen op precies het juiste moment.

Foto: Jaap Reedijk

4 Reacties

  1. Huub Groothuis
    Geplaatst op 9 mei 2014 om 10:31 | Permalink

    Gisteren naar de voorstelling geweest in Hengelo. Ik heb meer dan 2 uur lang geboeid gekeken en geluisterd. Af en toe was het hilarisch, af en toe zette Paul je aan het denken. Na de show (applaus), nog even allemaal zitten en toen kwam toch nog even de Paul terug waardoor ik dacht: DAT IS HEM! Dat is de Paul de Leeuw waar ik een fan van ben. Harde grappen, grof taalgebruik. Ik vind dat geweldig en voor mij waren die 15 minuten een perfekte afsluiting van een geweldige avond (voor 19,50 Euro inclusief pauzedrankje ;-)).

  2. Robin
    Geplaatst op 20 november 2014 om 16:00 | Permalink

    Paul de Leeuw is nu zo onecht en continue in een gespeelde staat van opwinding dat hij niet meer te verstaan is. En dat is eigenlijk niet eens jammer.

  3. f janssens
    Geplaatst op 6 januari 2015 om 10:08 | Permalink

    Durft er niemand iets te zeggen over het meer dan onbeschofte taalgebruik van deze viezerik.Bv de passage over een homo die gevoelens krijgt voor een vrouw is gewoon ontoelaatbaar.En de zaal,na enige aarzeling begint zachtjes te lachen en te applaudiseren.Bah wat een lelijke viezerik,hoe krijgt hij het verzonnen.

  4. Martijn
    Geplaatst op 20 februari 2015 om 16:58 | Permalink

    Wij vonden het echt HEEL slecht, we zijn in de pauze naar huis gegaan. Meer woorden heb ik er niet voor over.

Plaats een reactie

Uw e-mailadres zal nooit gepubliceerd of gedeeld worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

U kunt de volgende HTML tags en attributen gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*
*

LET OP: op deze recensie rust auteursrecht. Voor geheel of gedeeltelijke overname, in welke vorm dan ook, is vooraf toestemming nodig van de uitgever.

Elders

Volkskrant
★★☆☆☆
'Nergens slaat de vlam in de pan, nergens een tik tegen de hersens. Fijn dat De Leeuw zo rustig is. We gunnen het hem dat hij de stress voorbij is. Maar je kunt het ook overdrijven. Dit is een overbodig programma.' Patrick van den Hanenberg
NRC Handelsblad
★★★☆☆
'Het zijn vooral de liedjes die iets dieper graven dan de rest. En die daarom doen vermoeden dat De Leeuw eigenlijk wel iets meer te berde wilde brengen. De stijlvol verwoorde weemoed in zo'n nummer als Homo van negentien-toen ontbreekt in zijn eigen verhalen. Daar komt hij, met zijn onmetelijke routine, heus wel mee weg. Maar hij zou beter moeten zijn.' Henk van Gelder
Het Parool
★★★☆☆
'Wat het meest bijblijft, is de zoete, melancholische humor van Homo van negentien-toen, waarin De Leeuw waarschuwt nooit terug te gaan naar kroegen waar je vroeger vaak kwam. Het verleden is verdampt. Nieuwe generaties hangen aan de toog en misschien is hij zelf nu wel de bittere nicht die hij vroeger altijd negeerde.' Mike Peek

Speellijst

De eerstvolgende drie speelbeurten van deze voorstelling:

Verwante artikelen

Tags

  • Elders

    [cf "quote1_krant"]
    ★★☆☆☆
    [cf "quote1_dequote"] [cf "quote1_auteur"]
    [cf "quote2_krant"]
    ★★★☆☆
    [cf "quote2_dequote"] [cf "quote2_auteur"]
    [cf "quote3_krant"]
    ★★★☆☆
    [cf "quote3_dequote"] [cf "quote3_auteur"]