Ntjong
In mijn hoofd ben ik een dun meisje (12+)
Een gefreakte performance over schoonheidsidealen
Brechtje Zwaneveld
11 maart 2016
Gezien op 9 maart 2016, De Toneelschuur, Haarlem

Tessa Jonge Poerink staat met lange Barbiebenen in een bruidsjurk lieflijk te wuiven met haar witgehandschoende ranke handjes. Willemijn Zevenhuijzen geeft haar weelderige krullen met de föhn nog een extra wapperende fotomodellen-look. In werkelijkheid is Jonge Poerink 1.25 meter, zo zien we als Zevenhuijzen de föhn vervangt voor een blower en alle kunstmatige ledematen worden weggeblazen. Zevenhuijzen zelf is in haar hoofd ‘een hark’, zo vertelt ze aan het begin van de voorstelling. Ergens halverwege verschijnt ze in een ‘Muchachomalo’-mannenonderbroek waar ze een bol sokken in duwt. Moet die links, rechts of middenvoor liggen?

In mijn hoofd ben ik een dun meisje van NTjong is een gefreakte performance over schoonheidsidealen. Alle onzekerheden die er maar te bedenken zijn over vooral het meisjesuiterlijk worden in de regie van Noël Fischer met grillige precisie uitvergroot tot excentrieke proporties. Shertise Solano blendert glacékoeken en marshmallows tot een roze smoothie die ze rechtstreeks uit de blender opdrinkt en uitkotst, Zevenhuijzen en Eva Zwart rappen ‘ik hoef niet te leven als een lelijk wijf, het leven is maakbaar, net als mijn lijf’, en Kaatje Kooij vertelt op video dat er altijd een weldadige gloed door haar heen gaat als ze de punt van een mes in haar arm zet. De vijf actrices sommen sereen op welke handtastelijkheden ze allemaal zullen missen als ze zich eens niet kleden volgens de laatste meisjesmode en ongeschreven make-up wetten. Waarna ze zichzelf uit die illusie helpen door traag en tergend ‘daar moet een piemel in’ te zingen.

De aaneenschakeling van beelden prikt ondubbelzinnig en vanuit vele hoeken door de lugubere beladenheid rondom anorexia en andere ondermijnende puberzelfbeelden. De ‘hou van jezelf’-boodschap kan op evenveel satirische uitvergrotingen rekenen als gewelddadige wraakgevoelens jegens perfectie of welke girlpower dan ook. Het decor van Sacha Zwiers is een hysterische parodie op alle glamour die de wereld van geld, eten en showprogramma’s verspreidt. De vijf actrices dragen langharige pruiken, Pussy Riot-bivakmutsen, glitterjurken of verwrongen dikmaakpakken over hun in huidkleurige panty’s gepropte lichamen. Deze kostuums van Carly Everaert maken de dames even opgedirkt als kwetsbaar, even lelijk als mooi, even brutaal als zichzelf. Daardoor wordt de kleine schreeuw om waardering die onder al het uiterlijke vertoon schuilgaat, vooral visueel invoelbaar.

Foto: Bowie Verschuuren

Elders

NRC Handelsblad
★★★★☆

'Het is een geperverteerde wereld waar je ver van wil blijven en zo leiden de plaatjes uiteindelijk slim tot een pleidooi voor het gewone, het lelijke en het imperfecte. Dat lichaam durven de spelers tussendoor ook bewonderingswaardig te tonen in compleet onflatteuze kostuums van beige steunverband.' Joke Beeckmans

De Volkskrant
★★★★☆
'Alle performances spelen zich af in een uitzinnig showdecor van een griezelig clowneske kermisattractie, met een X-factor als showtrap. Piepend en grommend zwaaien de mechanische handjes van de grijzende clown, een lolly en ijsje hanterend als lik- en lustobject.' Annette Embrechts
Het Parool
★★★★☆
'Fischer benadert haar onderwerp met lef: haar theatertaal is ontregelend, de tekst schuurt ongemakkelijk met het spel, een mooie mix van over de top acteren en breekbaarheid.' Joukje Akveld

3 Reacties op "In mijn hoofd ben ik een dun meisje (12+)"

  1. elias niels schreef:

    ik heb ontzettend genoten echt een aanbeveling met jonge kinderen van een jaar of 12!

  2. W schreef:

    Ik lees.. En ik lees tot hier:
    “De zwarte Shertise Solano..”

    Ik begrijp niet waarom dit bijvoeglijk naamwoord is toegepast. En ik begrijp niet dat deze toepassing in de theaterkrant is goedgekeurd.

    Voor mij was de voorstelling vooral een bevestiging van mijn onzekerheid, en een kans om deze even uit te lachen.

    Gegroet

    W

  3. Brechtje Zwaneveld schreef:

    Beste W,
    Toen ik je reactie las dacht ik meteen: dat bijvoeglijk naamwoord moest erbij omdat je anders niet begrijpt waarom juist zij haar gezicht wit wilde maken. Maar nu ik de recensie teruglees, zie ik dat ik dat laatste er helemaal niet bij heb geschreven. Zoals het er nu staat, valt het bijvoeglijk naamwoord ‘zwart’ inderdaad volledig uit de toon. Ik heb het aangepast.
    Groet,
    Brechtje