Iedereen verlangt soms naar een nieuwe start. In Hello It’s Me, de nieuwe voorstelling van Kollektief Op Kracht, staat een viertal met een mengeling van angst en ongeduld te wachten tot een slagboom – over precies 23 minuten – opengaat: klaar voor een nieuw leven vol nieuwe vergezichten. Totdat de twijfel toeslaat.

Het is interessant om te zien hoe Kollektief Op Kracht de afgelopen jaren op de Parade een heel uitgesproken, vervreemdende, verzenuwde signatuur heeft ontwikkeld. In hun voorstellingen gaat het vaak over hoe het individu zich binnen de groep beweegt, en die inhoud is stevig doorgevoerd in de vorm: binnen hun snelle, schichtige, frontaal gespeelde speelstijl, brengen de afzonderlijke spelers met gedetailleerd spel diepte aan bij hun personages. In hun vorige voorstelling, de gitzwarte satirische thriller Heimscheisser, werd die combinatie van uitgesproken grotesk en zeer kwetsbaar spel optimaal uitgebuit.

Ditmaal verduren vier uiteenlopende personages (Jan Groenland, Trix van Erkel, Léon de Vrede en Valentijn de Jonge) het wachten met afwisselend filosofische en alledaagse gesprekken. Daarbij verliezen ze zich ondertussen geregeld in pietluttige retorische discussies en feitjesspuierij. Hoe kleinzeriger de personages, hoe ontroerender.

Regisseur Nanine Maria Kok schreef de tekst samen met actrice Trix van Erkel. Zoals altijd bij Kollektief Op Kracht, vindt er gaandeweg steeds meer verwijdering tussen de personages plaats, maar laten ze elkaar als het erop aankomt nooit helemaal los: misschien uit mededogen, maar waarschijnlijk uit angst om alleen achter te blijven.

Als om te benadrukken dat er – althans in de beleving van de personages – wel degelijk iets groots en meeslepends op het spel staat, wordt de doordenderende dialoog af en toe prompt onderbroken met felle lichteffecten en unheimische klanken: de ongewisse toekomst waarnaar deze groep zo verlangt, boezemt vooral veel angst in. Maar blijkbaar weegt dat niet op tegen hun ontwikkelde afkeer tegen de dagelijkse realiteit: dat maakt deze doodsbange mensen in al hun onvermogen toch best moedig.

Wat er achter die slagboom op hen wacht, blijft ongewis – al wordt gedurende de voorstelling steeds meer de indruk gewekt dat het leven daar per saldo niet veel verschilt van het leven dat ze tot dusver leidden. De angst, de sleur, de zelfhaat, het dromen van het onbekende, het wanhopig en tevergeefs zoeken naar betekenis, dat laat je allemaal niet achter bij de slagboom naar een nieuw hoofdstuk.

De eigenzinnige, intrigerende vormtaal van het collectief staat inmiddels stevig in de grondverf, maar is soms ook beperkend. Hello It’s Me scheert langs tal van interessante gedachtengangen en is bij momenten even ontroerend, maar het werk klauwt zich nergens echt even aan je vast. Ik ben benieuwd wat er gebeurt als deze interessante jonge makers zichzelf meer ontregelen.

Foto: Jan Dirk van der Burg