Recensie

Haenen brengt vreugde
Paul Haenen
★★☆☆☆ Cabaret
5 juli 2018 - De Parade, Rotterdam - Speellijst
Dominee Gremdaat wil dat we de schuld bij onszelf zoeken
Door gepubliceerd 11 juli 2018

Haenen brengt vreugde eindigt dan wel met een komische noot, de voorstelling stuurt je toch met een dubbel gevoel naar buiten.

Op de achterwand prijkt een projectie van een klassiek Hollandse huiskamer, inclusief een tafel van zwaar, donker eiken versierd met een Perzisch ogend tafeltapijt, verwijzend naar een tijd waarin geluk nog heel gewoon was. Haenen opent door te zeggen dat de voorstelling twee kanten op kan gaan. ‘Of het wordt persoonlijk of ik hou het algemeen.’

Hoewel Haenen pleit voor het algemene, ontkomt ook hij natuurlijk niet aan het persoonlijke verhaal. Het soort verhaal dat vandaag de dag lijkt te domineren, het soort verhaal waar hij zelf dus ook maar mee begint. Bij hem gaat het over zijn korte ziekenhuisopname en de steriele kilte van die omgeving. Met zijn taligheid en nostalgische manier van vertellen krijgt hij al snel de hele tent aan het lachen. De vreugde is gebracht, zou je kunnen zeggen.

Onverwachts neemt het verhaal een wending en brengt Hanen zijn ongezouten mening over de #MeToo-beweging en de heksenjacht die daarmee gepaard is gegaan. Hij hekelt hoe er gezocht werd naar de Nederlandse Harvey Weinstein en hoe de media deze vonden in Job Gosschalk. ‘Als je iets leert van MeToo is het wel dat je grenzen moet stellen en dus niet met je docent of regisseur mee naar huis moet gaan.’ Daarna drukt hij het publiek op het hart dat je natuurlijk ook mensen hebt die de boel belazeren, dat is met vluchtelingen ook zo en dat onderscheid moet je wel kunnen maken. Het wordt meer dan duidelijk dat Haenen de zogenaamde ‘andere stem’ in deze discussies ongenuanceerd een podium wil geven.

Terwijl het publiek ondertussen al een tijdje ijzig stil is, wordt Haenen via het scherm onderbroken door zijn bekende karakter Margreet Dolman die zich afvraagt of we het hier wel over moeten hebben. Het is nou niet echt een gezellig onderwerp en het publiek wil natuurlijk gewoon lachen. Dolman doet in dialoog met Hanen haar best om de lach weer op te pakken, maar de dialoog die vervolgens plaatsvindt is slecht te verstaan en te volgen, onder meer door een belabberde timing tussen de twee. Hierdoor glijdt niet alleen de scène langzaam in het water, de voorstelling verliest ook zijn energie.

Als Dominee Gremdaat opkomt, wordt het publiek weer wakker. Hoe je het ook wendt of keert, dat blijkt toch waar de meesten voor gekomen zijn. De Dominee houdt een afsluitend pleidooi om de schuld bij jezelf te zoeken. Na een lichte aarzeling gaat het publiek mee in de mantra ‘Zoek de schuld bij jezelf’ en zo wassen we allemaal onze handen in onschuld.

[Sterren toegekend door de redactie]

6 Reacties

  1. Jos de voogd
    Geplaatst op 20 juli 2018 om 18:30 | Permalink

    Ik zag de voorstelling op 18 juli in Den Haag. Ik heb erg moeten lachen. Het werd inderdaad iets rustiger onder het publiek tijdens de metoo verhandeling en de dialoog met Margreet dolman, maar ik vond het nog steeds bij tijden hilarisch. De dialoog via het scherm met Dolman razend knap getimed en er is vast iets aan het geluid gesleuteld, want deze was prima te volgen. Ik heb erg genoten.

  2. Geplaatst op 23 juli 2018 om 13:14 | Permalink

    Ik zeg in de voorstelling helemaal niet dat vluchtelingen de boel belazeren, hoe kom je er bij, ik heb het er over dat je in alle lagen van de bevolking mensen hebt die de boel belazeren, dus niet de hele groep maar een paar. Onder politici, kunstenaars, journalisten, tv persoonlijkheden, advocaten, schrijvers, cabaretiers, vluchtelingen, zieken en dus ook mensen die zeggen dat ze misbruikt zijn. Flauw van Ayden om het zo te verdraaien.

  3. Jeroen
    Geplaatst op 25 juli 2018 om 22:41 | Permalink

    Of het is gewoon niet goed overgekomen…

  4. Jeroen
    Geplaatst op 25 juli 2018 om 22:43 | Permalink

    Alhoewel me dat wel sterk lijkt trouwens.

  5. Geplaatst op 26 juli 2018 om 14:05 | Permalink

    Ikzelf heb erg van de show genoten. Ook het decor met de klassieke Nederlandse huiskamer (incl die eettafel) vond ik erg pakkend. Ik snap wel dat men met een dubbel gevoel naar buiten liep maar ik vind het goed dat dergelijke onderwerpen aangesneden (durven) worden.

  6. Rob van Lier
    Geplaatst op 30 juli 2018 om 22:58 | Permalink

    Er zit daardoor eigenlijk nog een laag in, zoek het geluk bij jezelf…knap gedaan…en zeer verrassend als wending naar het einde toe…ik heb de voorstelling in Utrecht gezien…en daar kwam ik blij vandaan…

Plaats een reactie

Uw e-mailadres zal nooit gepubliceerd of gedeeld worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

U kunt de volgende HTML tags en attributen gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*
*

LET OP: op deze recensie rust auteursrecht. Voor geheel of gedeeltelijke overname, in welke vorm dan ook, is vooraf toestemming nodig van de uitgever.

Medewerkers

Gegevens uit de Theaterencyclopedie (beta)

Meer info over deze voorstelling op Theaterencyclopedie.nl

Elders

de Volkskrant
★★★☆☆
'Het levert een erg grappige bespiegeling op over dagelijkse beslommeringen en de bijna terloopse manier waarop Haenen dit vertelt, is weldadig. Ongemakkelijk wordt het als hij ingaat op het #MeToo-debat en stelt dat niet iedereen die zegt slachtoffer te zijn dat ook daadwerkelijk is.' Hein Janssen

Speellijst

De eerstvolgende drie speelbeurten van deze voorstelling:

Verwante artikelen

Tags

, , ,