Vader Berry (Johan Goossens) heeft de hamster van zijn dochter op straat gezet, in het volle besef dat dit huisdier het in de vrije natuur niet gaat overleven. Maar Berry houdt niet van hamsters – dus weg ermee, ondanks het wanhopige dochtertje. Van eenzelfde soort egoïsme zou je zijn vrouw Linda (Rosa da Silva) kunnen betichten, met haar extreme pogingen voor zichzelf op te komen.

Berry en Linda ontvangen in hun smaakvolle huis – met verse tulpen en kunstboeken – een ander echtpaar: Eelco (Remko Vrijdag) en Annette (Yara Alink). Aanleiding is een incident tussen hun beider zoontjes: dat van Eelco en Annette heeft met een stok twee tanden uit de mond van zijn klasgenootje geslagen.

Ziehier de premisse van het toneelstuk Carnage (2008), vertaald als God van de slachting, van Yasmina Reza. Veel gespeeld intussen, door Roman Polanski verfilmd, en nog steeds populair. Waarschijnlijk door de herkenbaarheid ervan, en door Reza’s vermogen het dunne laagje beschaving van haar personages pijnlijk af te schrapen.

Dat gebeurt dan ook volop in deze voorstelling van Kobra Theaterproducties, in regie van Hanneke Braam. Deze producent heeft bedacht dat het interessant is cabaretiers te laten spelen in modern-klassieke toneelstukken. Vorig jaar pakte dat goed uit, vooral vanwege Sanne Wallis de Vries als Martha in Wie is er bang voor Virginia Woolf? Dit keer is het resultaat wisselvalliger.
Natuurlijk: Vrijdag kan dat wel, een patser van een verzenuwde advocaat spelen, en Alink is zonder meer overtuigend als de aanvankelijk ongemakkelijke, maar later heerlijk furieuze Annette. Lastiger hebben Da Silva en Goossens het in hun rollen, want zij blijven voortdurend in dezelfde groef steken: zij bitchy en steeds geagiteerd, hij sullig, met af en toe een koddig vervreemdende opmerking.

Deze nieuwe opvoering is nogal van grote stappen-gauw thuis. Als na de koffie met clafoutis al snel de fles rum opengaat, in een poging de sluimerende agressie te ontwapenen, spelen de acteurs binnen de kortste keren alsof ze al flink aangeschoten zijn. Het decor is ongetwijfeld bedoeld als statement: waar je mooi design verwacht, krijg je hier lelijke kringloopbanken, een plastic vloerzeil en felgekleurd speelgoed. Wat ook niet echt meehielp: tijdens de première stond de geluidsinstallatie te hard afgesteld, waardoor dit taalstuk iets snerpends kreeg.

‘Dit is de ongelukkigste dag uit mijn leven’, wordt er een paar keer geroepen, en ook ‘kinderen zijn onze ondergang’. Dat lijkt wat overdreven, maar wat deze vier wel beseffen is dat hun leven een zorgwekkende staat van middelmatigheid heeft bereikt. Dat hoeft geen ramp te zijn, je kunt er tenslotte altijd nog het beste van maken. Of dat gaat lukken, is zeer de vraag. Eén ding is zeker: met de hamster loopt het niet goed af.

Foto’s: Annemieke van der Togt