Acrobatisch dansend in opstand komen tegen onderdrukking en dreiging, dat lijkt de activistische boodschap van het Franse Cirque le Roux. De naam van het gezelschap indachtig creëert het team een vloeiende mix van dans, acrobatiek en scenografie.

Een surrealistische droomwereld tussen schemering en nacht wordt gevisualiseerd in een wervelende show waarin de zwaartekracht wordt uitgedaagd. We zien een grote witte wand met deuren, openklappende appartementen, onverwachte gaten, een grote witte gevel met balkons, een kantelende en draaiende fries en een gevel waaraan de artiesten hangen en bewegen. Heel af en toe is er een projectie van een collage van schilderijen of van een sneeuwstorm. Kortom, een gevel vol verrassingen.

De ene keer kijk je als het ware naar een deurenkomedie, een andere keer naar een lichte, speelse vaudeville. Voor de gevel ontspinnen zich ook danstaferelen, sierlijk, gevaarlijk en gracieus. In een proloog laten de acht artiesten zien wat ze in petto hebben qua virtuoze dans en grondacrobatiek. We maken kennis met drie hoofdpersonages, rond wie het ook letterlijk draait. Cirque Le Roux laat zien dat circus met menselijke acts veel meer kan zijn dan kunstjes tonen. Le Roux wordt gezien als ‘cine-circus’, waarmee bedoeld wordt dat hun producties filmisch zijn. Als in een film glijden de scènes in elkaar over, vormelijk en inhoudelijk.

Alex ontdekt in de huidige tijd dagboeken van twee vrouwen uit het verleden, van Louise uit 1850 en van Maud uit 1960. Terwijl hij leest, daalt de magie in de voorstelling. We horen heel kort in de verte honden blaffen en wolven huilen. Drie appartementen verschijnen in de gevel als in een groot poppenhuis.

Terwijl Alex in de middelste ruimte worstelt met vooroordelen rond zijn homoseksualiteit, beweegt Louise in haar appartement. Zij wordt door haar man verboden te gaan dansen. In het andere appartement zien we Maud uit de jaren zestig, die ontdekt dat ze lesbisch is, tot grote woede van haar partner.

Alle drie de personages uit verschillende tijdsperiodes proberen zich te verzetten tegen dreiging en onderdrukking. We maken als het ware een tijdreis, waarin de verhalen elkaar afwisselen en dan samenvallen. Een voice-over schetst de situaties, af en toe gaan de personages kort met elkaar in dialoog, maar meestal uiten ze hun frustraties, hun pogingen tot bevrijding, heel fysiek – soms alleen, soms in duo.

Een mooi beeld geven de heftige sprongen, contorsies (hevige onwillekeurige bewegingen van alle ledematen) en evenwichtsoefeningen van Louise op een buigzame flexibele plank (de Russische bar). Spectaculair is dat om te zien, spannend en ook vaak humoristisch.

Samen met de andere vijf dansers verbeelden de drie personages collectief de verschillende tijdperken in groepsdansen en acrobatische lifts, tuimelingen en mensentorens. Het is virtuoos, en tegelijkertijd frivool en schalks. Het publiek houdt vaak de adem in, en dan volgen de oh’s en de ah’s en applaus onvermijdelijk. Schitterend is de groepsdans op muziek van Schubert, met gracieuze bewegingen en veel acrobatische sprongen. Overdonderend. Louise heeft kunnen dansen! Maar ze wordt teruggefloten en opgesloten.

Maud zal zich achter riet met haar geliefde kunnen verstrengelen, maar ook zij wordt gedwongen terug naar haar appartement te klimmen. Zij vindt steun in armen en benen die door gaten uit de muur kronkelen. Ze danst zich zo de hoogte in. Ook Alex kan even met zijn vriend aan de buitenwereld ontsnappen. Op hun handen maken ze intieme lijfelijke constructies.

Het zijn de tijden ’tussen honden en wolvinnen’, de tijden van de avondschemering tussen veiligheid (hond overdag) en dreiging (wolf ’s nachts), die uitgesponnen worden als ‘kairosmomenten’, de subjectieve verstilde tijden waarin magie beleefd kan worden. Werelden en tijden smelten samen, in associatieve dansen en lichaamskunsten, op diverse muzikale klanken (popnummers, eigen composities en veel Schubert, Beethoven en Händel) en met veel kostuums.

We ervaren de ‘kairosmomenten’ in de vele bewegingen op de vloer, tegen de wand en aan palen. Tegen het einde wordt in een filmpje uitgelegd dat we als we bedreigd worden, kunnen aanvallen (zoals honden), kunnen vluchten (zoals wolven) maar ook kunnen bevriezen, zoals een kikker zich dood houdt als een slang nadert.

In een spectaculaire slotscène draaien de acht dansers rond aan ijzeren baren. Dan zie je ze genieten van sprongen en menselijke constructies. Een groepsbevrijding om stil van te worden. Om dan rechtop te veren en met warm applaus onze bewondering en verwondering te uiten.

Foto’s: Elina Kechicheva