Gedurende heel Theaterfestival Boulevard is tent paars een plek voor hiphop, dans, battles en spoken word. In de voorstelling Dramatic Poets komen veel van die disciplines mooi samen: danser Redo Ait Chitt en spoken word-artiest Georgios Lazakis betreden in legergroene outfits samen het ronde speelvlak voor een doorvoeld verhaal over vrede en verantwoordelijkheid.

Al vanaf het begin overheerst een bedrukte energie, wat mede komt door de beladen, rustige muziek. De twee artiesten sleuren ouderwetse, houten stoelen mee waarop ze soms tegenover en soms naast elkaar gaan zitten. Gedurende de voorstelling vullen Ait Chitt en Lazakis elkaar op een fijne manier aan: de een uit zich wat meer met beweging, de ander met woorden, maar het voelt alsof er telkens veel samenhang is tussen wat we zien en wat we horen.

Aanvankelijk klinkt Lazakis wanhopig als hij zich afvraagt waarom de mensheid zichzelf teistert met oorlogen en waarom we zo wreed en gemeen zijn naar elkaar. De headspins en power moves van Ait Chitt lijken ondertussen vol pijn en machteloosheid te zitten; hij gooit en draait zijn lichaam op de grond alsof het hem niet lukt zich staande te houden in deze onrechtvaardige wereld.

Niet alle teksten zijn even goed te volgen omdat een deel in het Grieks is. Nou hoef je zeker niet alles te begrijpen om te voelen dat dit werk gaat over omgaan met het leed om ons heen. Wat wel enigszins schuurt is dat de Engelse of Nederlandse teksten soms abstract zijn en op andere momenten heel concreet. Zo vertelt Lazakis eerst over grootse thema’s als oorlog en geweld, om even later in de huid van een tienjarig jongetje in Gaza te kruipen. Dat is een indringende scène die je direct naar het leven transporteert van een kind wiens familieleden en vrienden zijn vermoord. Het is even wennen als we daarna weer een abstracte bespiegeling op de mensheid horen.

Daar komt bij dat de voorstelling een dik aangezette dramatische toon heeft; zowel de bewegingen als de tekst zetten in op pathos. De twee artiesten doen er, samen met choreograaf en coregisseur Shailesh Bahoran, alles aan om ons een zekere zwaarte te laten voelen.

Uiteindelijk is het vooral het samenspel tussen Ait Chitt en Lazakis dat het beste werkt. Soms beweegt Lazakis mee met Ait Chitt, werpt zichzelf op de grond en hijst zichzelf dan omhoog. Op andere momenten maken ze samen schrijfbewegingen in de lucht, en aan het eind spreekt Ait Chitt de teksten uit (die helaas niet allemaal goed te horen zijn omdat hij geen microfoon draagt). Dit alles voelt heel natuurlijk, alsof de twee artiesten echt elkaars taal spreken en met gemak de kracht van de ander kunnen versterken met hun eigen talenten.

Waar aan het eind Lazakis meer rust vindt in zijn lijf en teksten, worden de bewegingen van Ait Chitt wat krachtiger, alsof hij zich beter staande weet te houden en meer zeggenschap heeft over hoe hij over de vloer beweegt. De boodschap die aan het eind beklijft: vrede moet je niet bij hogere machten zoeken, vrede begint bij jezelf. Ieder van ons is verantwoordelijk voor een wereld zonder oorlog en voor het blijven geloven in het licht.

Foto: Kim van der Weerde