De schermen van vijf mobiele telefoons lichten op tegen de wand van het Maaspodium in Rotterdam. Ze behoren toe aan de vijf performers, dansers, freerunners en hiphoppers die de voorstelling Double Tap Trap maken, in de regie en naar een idee van Rajiv Bhagwanbali, geboren in Suriname.

Het ’trap’ uit de titel duidt op een valkuil en ’tap’ verwijst naar dans. Precies die twee komen samen: de voorstelling gaat over de valkuil van overmatig schermgebruik, zeg maar gerust verslaving aan de mobiele telefoon en vooral het altijd ‘aan’ staan, likes verzamelen, hoog scoren, jezelf presenteren, hartjes krijgen. De hiphop en streetdance zijn zowel middelen om likes te verzamelen als om jezelf fysiek van het scherm te distantiëren.

Double Tap Trap bruist van energie. Op muziek en spoken word-teksten van Jason Jeandor, artistiek leider van de Xclusiv Company, nemen de performers je mee in een duizelingwekkende roadtrip op de vierkante meter. Veel urban theatre en hiphop speelt zich af op betonnen pleinen en de stadsjungle, nu staat de groep in een heuse theaterzaal in Rotterdam, aan de Sint-Jobsweg. De dramatische structuur van Double Tap Trap is helder en strak: elk van de personages toont in het eerste deel een optreden dat ze delen op sociale media. De likes in het decor schieten de hoogte in, ze vuren elkaar bovendien aan.

Zo presenteert multidiscplinaire maker Indirah Tauwnaar zich als de girl van drie uur in de middag die over haar levensfeiten vertelt, en volgers probeert te winnen. Freestyle-voetballer Soufiane Bencok laat virtuoos spel met de bal zien in een soepele combinatie van voetbal en breakdance, maar ondertussen is hij wanhopig op zoek naar zijn Marokkaanse vader die nooit aandacht had voor zijn spel. Urban dancer Megan Jane Simons reflecteert indringend op het gebruik van mobiele telefoons, zij is de waarschuwende factor in het geheel.

Onur Eren is adembenemend als freerunner die met een ongekend arsenaal aan salto’s en acrobatische toeren rond lijkt te vliegen, via klimrekken, door de zaal. En aldoor een klein hoedje op! Hij transformeer de ruimte tot een circuspiste. Goed idee is dat het publiek rondom het speelveld zit, wat de verbondenheid met het spel groter maakt. Tot slot is er Séna Nyaku die met spoken word en storytelling de stem van de hiphop en rap vertegenwoordigt.

De voorstelling is een coproductie van Maas theater en dans en van de Rotterdam Street Culture Week, die door regisseur Bhagwanbali wordt geëntameerd. Het lichtontwerp door Yuri Schreuders en de video van Bouba Dola verdienen een extra waardering: aanvankelijk lijkt het alsof de draaischrijf die het hart van de voorstelling vormt, zelf razendsnel ronddraait, maar het zijn lichtbeelden in de prachtigste vormen en vloeiende kleuren die rondtollen.

De groep is soms een hechte eenheid, als zij elkaar vinden in het delen van posts op Insta en elkaar aanvuren nóg leuker te zijn teneinde nog meer likes te krijgen. Maar er zijn ook subtiel gespeelde fricties als er onderlinge rivaliteit ontstaat, wat er natuurlijk bij hoort. De diepere betekenis die Double Tap Trap laat zien, is dat sociale media verslavend zijn juist omdat je erbij wilt horen en je je eigen zelfbeeld kunt presenteren aan de buitenwereld. Maar dat levert natuurlijk ook spanning op tussen je innerlijke wereld en dat wat anderen van jou vinden. Feitelijk zoek je onophoudelijk bevestiging. Dat geeft kicks maar het is ook gevaarlijk, want je levert je uit aan de onbekende wereld om je heen.

Daarom is het een sterk idee van regisseur Bhagwanbali en de performers juist de streetculture, hiphop, freedance en rap te nemen als vormtaal. Die is bij uitstek krachtig en zelfs uitbundig aanwezig in het straatbeeld. De explosieve ritmiek van de  breakdance en freerunning in deze muzikale performance gaat misschien over iets kleins (hoe groot is nu helemaal het beeldschermpje van de mobiele telefoon?) maar tegelijk is het alomvattend, en bepaalt ons leven. De keuze voor deze urbane setting is perfect.

Foto’s: Bart Grietens