Waar denkt u aan bij Doornroosje? Als dat een sprookjeskasteel met slapende lakeien, roze baljurken en een romantisch einde is, dan zit u bij de versie van Van Hoorne Studios goed. Voeg daar interactieve liedjes en twee kolderieke slechteriken aan toe, en je hebt een vrolijke en pretentieloze familiemusical.

Op het geboortefeest van prinses Doornroosje worden twee feeën niet uitgenodigd, waardoor zij de prinses vervloeken tot een eeuwige slaap als ze zich prikt aan een spinnenwiel. Doornroosje van Van Hoorne Studios is een klassieke sprookjesmusical die past in hun voorstellingslijn met sprookjes voor een jong publiek. In grove lijnen blijven ze trouw aan de versies van de gebroeders Grimm en Disney. Regisseur Bas Groenenberg maakte een paar kleine aanpassingen om het meer behapbaar of moderner te maken. Een mooie keuze is dat Doornroosje in deze versie zich pas vlak voor haar eenentwintigste verjaardag prikt aan het spinnenwiel, in plaats van de oorspronkelijke vijftien of zestien.

De musicals van Van Hoorne kenmerken zich door een aantal vaste elementen. Humor staat altijd voorop in de vertellingen, vaak door kluchtige misverstanden en plagerige personages. Vaste prik is ook een dansje met de hele zaal, het liefst om een toverspreuk mee te bezegelen. Ook in Doornroosje wordt het publiek medeplichtig gemaakt aan de vloek op de prinses door allemaal mee te klappen en te springen, tot groot plezier van de jonge bezoekers.

Terugkerende slechteriken uit het Van Hoorne-universum, Titus en Fien, hebben in deze musical plaatsgemaakt voor de broers Tibalt en Corry (Ger Otte en Luuk Haaze). Met eenzelfde slapstickachtige humor, maar net iets minder schreeuwigerheid, zetten ze twee sullige, sympathieke slechte feeën neer die niets liever willen dan uitgenodigd worden voor de koninklijke feestjes. De goede feeën lachen ze uit: kunnen mannen wel feeën zijn, of ben je dan een mislukte tovenaar? Wat lijkt op commentaar over genderidentiteit, wordt helaas niet verder uitgewerkt dan deze grap.

De drie goede feeën (Sita Vermeulen, Natascha Molly en Marisa van der Meer) hebben ongetwijfeld de grootste uitdaging van de middag: naast dat bijna al hun zangpartijen mooi driestemmig zijn, vliegen en zweven ze bijna de gehele voorstelling met hoverboards onder hun rokken. Het geeft een grappig effect en maakt de strak gecontroleerde zang nog indrukwekkender.

Ook Eva Jonker als Doornroosje laat zich met een krachtige musicalstem zien als een sterke zangeres. De liedjes zijn vrolijk, maar beklijven weinig. Het muzikale hoogtepunt is een hertaling van musicalklassieker Anything you can do, I can do better, gezongen door de twee mannelijke feeën.

Bijna nergens gaat Doornroosje voorbij wat je al kent: roze jurken, verliefde duetten en de kus van een ware liefde die alles weer tot een goed einde brengt. De musical heeft weinig verrassends om het lijf. Doornroosje is een vermakelijke middag voor wie op zoek is daarmee naar een klassieke familiemusical, maar heeft Van Hoorne Studio’s kansen laten liggen bij het maken van een eigentijdse bewerking.

Foto’s: Van Hoorne Studios