Op de laatste zaterdagavond van augustus stikt het in Zwolle van de vrijgezellenuitstapjes. Drie vrolijk uitgedoste groepjes jonge vrouwen passeren binnen één uur het rodetorenplein, waar ze worden verrast door een tribune vol toeschouwers met koptelefoons op. Hoe om te gaan met die nieuwsgierige blikken? Met hun plotse gelach? Met die opvallend geklede vrouw die ineens in operagezang uitbarst?

De tribune is gericht op de uitgang van de stad, aan een drukke straat met terras. Dit gebeurt nu toont het komen en gaan van het Zwolse uitgaanspubliek. Na een lange, klassieke ouverture klinkt het droge stemgeluid van Lieke van der Vegt door de koptelefoon. Ze beschrijft zangerig wat iedereen die voorbijkomt doet en denkt. ‘Een jongen kijkt, verward’, zingt ze bijvoorbeeld. ‘Hij vraagt zich af wat wij hier doen. Hij zwaait.’ De live improvisaties blijven wat oppervlakkig, maar veroorzaken gegniffel en gelach op de tribune, alsof iemand ons op ons gegluur heeft betrapt.

Net als dat eentonig begint te worden, vestigt ze de aandacht op een jongeman met een kinderwagen en wordt ze specifieker: ze stelt vast dat je aan hem kunt zien dat hij voor het eerst vader is geworden. Dat hij vast een boodschappenlijstje heeft gekregen van zijn vriendin. Niet veel later horen we hem zijn lijstje opnoemen in onze oren en blijkt de zenuwachtige knul acteur Stephen Rutayisire.

Zo doorkruisen vier spelers het onwetende zaterdagavondpubliek met steeds verschillende personages. Een verward, slapeloos meisje, een scooterliefhebber, een onverbeterlijke shopaholic, een vergeetachtige oudere man. Ze prevelen zachtjes voor zich uit of maken volume, schreeuwen en zingen luidkeels hun tuimelende gedachten over het plein. Met aria’s, raps, autotune en het vriendelijk zingzeggen van Van der Vegt heeft ieder een eigen ritme en karakter.

Interessanter dan de vaststelling dat iedere voorbijganger op dit moment een eigen binnenwereld heeft, is hoe de onwetende voorbijtrekkende Zwollenaren zich een houding proberen te geven ten overstaan van een tribune vol starend publiek. De meeste mensen blijken opvallend goed in doen alsof er geen tribune staat.

Anderen proberen juist de aandacht te trekken, het publiek te dirigeren door een applausje af te dwingen. Grappig, maar ook riskant voelt dat, omdat één onstabiele voorbijganger de performance compleet zou kunnen saboteren. Wie heeft echt aandacht nodig en wie kun je juist beter negeren?

Geleidelijk aan komen alle tollende gedachten samen in meerstemmige melodieën en een uitbundige finale, waarmee sounddesigner Mathijs van Til een collectieve muzikale momentopname van al die individuele binnenwerelden vormt. De krachtige mezzo-sopraan van operazangeres Sterre Decru en warme bariton van Peter Krijn tillen het volume omhoog, trekken aandacht van omstanders, die eindelijk kunnen zien wat wij zien. Knap en stoer van de vier performers, om vol overgave te blijven spelen binnen die enigszins onvoorspelbare ‘normale gang van zaken’, die elke avond anders zal zijn.

Foto’s: Kasper Veenstra (Veenstravisueel)