We worden tegenwoordig doodgegooid met truecrimepodcasts, de streamingdiensten drijven op moord en doodslag en BBC NL zendt zelfs dag en nacht misdaadseries uit. Tijd dus voor Niels van der Laan en Jeroen Woe om dit overstelpende ‘amusementsgenre’ naar het theater te brengen. Maar dan natuurlijk wel met een aantal maatschappelijke links en veel, soms wat al te flauwe, humor en helaas iets te weinig muziek.

Terwijl Niels van der Laan enigszins luchtig over zijn jeugd in Beverwijk vertelt, waar alles en iedereen onder het gore roet kwam te zitten van de Hoogovens, valt er letterlijk een lijk uit de lucht. Het blijkt de jonge klimaatactivist Denise Wichtervoorde te zijn. De net iets te stoere rechercheur, een vast personage in vrijwel alle misdaadseries, kamt door haar verleden. Er duiken allerlei verdachten op, maar het is toch al snel duidelijk wie de dader is. En toch blijft de schuldige buiten schot, want op allerlei slinkse manieren, waarin advocaten getraind zijn, wordt er twijfel gezaaid.

En dan maakt het verhaal een Van der Laan & Woe-bocht. Voor iedereen die de kale, waardevrije wetenschap gelooft weet dat CO₂ de dader van de klimaatellende is, dat de grootste oorzaak van het stikstofprobleem bij de enorme hoeveelheid koeien ligt en dat het aantal longkankergevallen in Beverwijk, dat aanzienlijk hoger is dan het landelijk gemiddelde, het gevolg is van de verstikkende luchtvervuiling van Tata Steel, de vroegere Hoogovens.

Maar dubieuze rapporten, domme praat in talkshows, politici met een dubbele agenda en advocaten, die niet het algemeen belang dienen maar de belangen van de oorzakers van de maatschappelijke problemen, weten twijfel te zaaien. En uiteindelijk worden oplossingen en veroordelingen tegengehouden door het voordeel van die twijfel.

Als je Dinsdagmiddag op deze manier samenvat lijkt de nieuwe show van Niels van der Laan en Jeroen Woe een pamflet, maar in de goede stijl van hun televisie-hit Even tot hier worden serieuze zaken luchtig opgediend, waardoor de boodschap goed blijft hangen.

Het duo pelt nauwgezet het stramien en de wetten van de doorsnee krimi af, geeft er dan een eigen invulling aan om vervolgens het bouwwerk geestig op te blazen, zoals Alex Klaasen dat ook deed met de regels van de musical in Stoornis of my Life. In hun televiesieshow is muziek een wezenlijk onderdeel. In Dinsdagmiddag komen de muziekliefhebbers er een beetje karig van af, terwijl het zo oergeestig begon met het dirigentenbal op muziek van Dvořák. Verder was er een prachtig lied (‘Toen ik hoorde dat het slecht ging’) over de man die onattent is tegenover een zieke vriendin, met een indringende bas van Woe op de Hofner Violin, die beroemd is geworden door zijn grote muzikale held Paul McCartney.

Het decor zit uiterst ingenieus in elkaar, de dialogen tussen de twee blijven onnavolgbaar spits, het acteerwerk is sprankelend als ze de verschillende personages in beeld brengen, en op slimme manier wordt de melighedssnaar geraakt, waardoor zelfs de soms wat al te flauwe woordgrappen niet helemaal dood vallen.

Dinsdagmiddag is zeker niet het beste theaterprogramma van Van der Laan & Woe, maar zelfs een iets minder programma dan we van ze gewend zijn is nog steeds bovengemiddeld goed.

Foto’s: Annemieke van der Togt