Na eerdere, succesvolle bewerkingen van Agatha Christie-detectives brengt REP Entertainment nu de Hitchcock klassieker Dial M for Murder op de planken. Een wederom geslaagde, spannende thriller waar de acteurs met een groot aangezette speelstijl en aanstekelijk spelplezier hun tanden in zetten.

Het decor is strak en donker: een grote, stijlvolle huiskamer met gestreepte wand die een fraai spel met licht en schaduwwerking mogelijk maakt. Een enorm portret van Hitchcock boven de bank en in het midden een grote klok aan de muur. Het hard tikkende geluid voert de spanning op en de steeds voortbewegende wijzers en veranderende tijd ondersteunen effectief de voortgang van het verhaal, dat zich van begin tot eind in deze kamer afspeelt.

Het verhaal: ex-tennisser Tony Wendice (Erik de Vogel) is zijn rijke vrouw Margot (Caroline de Bruijn) getrouwd om haar geld en vreest dat zij hem zal verlaten om haar affaire met haar minnaar, scenarioschrijver Mark Halliday (Justus van Dillen), nieuw leven in te blazen. Hij heeft een geraffineerd plan bedacht om haar te vermoorden en schakelt hierbij ene Swann (Harpert Michielsen) in om de klus te klaren.

Het plan lijkt waterdicht, maar ontrolt zich anders dan verwacht. De moord mislukt, Margot weet zich te verweren en steekt haar belager dood. Wendice manipuleert de gebeurtenissen zo dat hij alsnog zijn zin lijkt te krijgen omdat zijn vrouw wordt gearresteerd, maar heeft buiten Mark Halliday en inspecteur Hubbard (Roos van Erkel) gerekend. Beiden blijven zoeken naar oplossingen die misschien toch een ander licht op de gebeurtenissen zouden kunnen werpen en Margot zouden kunnen redden.

Erik de Vogel zet Tony Wendice dan weer neer als een wraakzuchtige slechterik en dan weer als een soort sullige, chubby sufferd die er sinds hij met tennis is gestopt de nodige kilootjes heeft bijgekregen. In een witte bandplooibroek, trui erin, beweegt hij met zijn lange lijf door de ruimte en doet soms meer aan Mister Bean denken dan aan een geslepen misdadiger. Door nu en dan veelzeggend naar het schilderij van Hitchcock te kijken, lijkt hij met het publiek te communiceren om te proberen dat aan zijn kant te krijgen. Hij is de spil van deze voorstelling en speelt zijn rol met verve, even spannend als grappig.

De andere personages bewegen om hem heen. Margot is mooi, ongenaakbaar, pittig, een nu en dan hysterisch krijsende speelbal van de elementen. De inspecteur, met grote bril, stevig mantelpak en opschrijfboekje is bijna een karikatuur van een inspecteur, maar wel eentje om niet te onderschatten. Minnaar Mark Halliday is het prototype van een houterige intellectueel die bleek afsteekt bij de zwierige, flamboyante Wendice.

De plot is geraffineerd en spannend, maar de bewerking van regisseur Jasper Verheugd is tegelijk lichtvoetig en zit vol kleine grapjes en verwijzingen naar de achtergrond van de twee hoofdrolspelers, die sinds jaar en dag twee van de beroemdste hoofdrolspelers zijn van Goede tijden slechten tijden.

In de regie van Verheugd gaan filmische, komische, blijspelachtige èn bloedstollend spannende scènes hand in hand. Slowmotions in stroboscooplicht wanneer we in het hoofd van Wendice kruipen, de moordpoging die er bijna net zo uit ziet als die in de film uit 1954, het is allemaal zorgvuldig uitgedacht en smaakvol gedaan.

REP is inmiddels een keurmerk in zichzelf geworden voor dit soort moordmysteries waarbij uiteindelijk alles wordt opgelost en de slechteriken krijgen wat ze verdienen. Na de pauze gaat de afwikkeling zo duizelingwekkend snel dat de mensen die voor mij het theater uitliepen de plot uitgebreid nabespraken omdat ze niet zeker wisten of ze alles wel goed begrepen hadden. Maar dat ze een heerlijke middag hadden gehad, dat stond vast.

Foto’s: Willem van Walderveen