Recensie

Dekking hoog
Patrick Laureij
★★★☆☆ Cabaret
20 mei 2016 - De Kleine Komedie, Amsterdam - Speellijst
Laureij zegt het recht voor zijn Rotterdamse raap
Door gepubliceerd 22 mei 2016

Na zijn winst op Cameretten in 2013 was het nog even wachten op zijn eerste soloprogramma. Wie iets langer de tijd neemt – bedoeld of onbedoeld – om de verwachtingen in te lossen, neemt ook een risico. Maar Patrick Laureij levert met Dekking hoog een alleraardigst programma af, in een kaal maar kwetsbaar geheel van persoonlijke besognes.

Voor Patrick Laureij (1982), geboren en getogen in Rotterdam-Zuid, lijkt alles een strijd, gevoed door een gebrek aan concentratie. Al vanaf zijn jongste jaren gaat hij er met gestrekt been in, en dat levert ongemakkelijke maar hilarische anekdotes op. Zoals zijn kennismaking met het fenomeen ‘peuterspeelzaal’, een schier onoplosbare som, zijn eerste keer naar de kroeg (met zijn broer, die ook niet altijd even zachtzinnig blijkt) en op kraamvisite bij een vriend.

Hoewel Laureij zijn leven niet in chronologische volgorde uit de doeken doet, schakelt hij vrij soepel van sketch naar sketch. Dat zal ongetwijfeld te maken hebben met zijn ruime ervaring in Toomler, het Amsterdamse podium waar veel (beginnende) comedians de nodige uren maken alvorens ze de stap naar het theater maken. Laureij houdt het dan ook minimalistisch qua vorm en inhoud – geen decor en maatschappelijk engagement met rode draad – en daardoor neigt het meer naar een avondje comedy dan cabaret. Wellicht dat hij bij zijn tweede programma iets meer ruimte laat voor een dergelijke theatrale setting.

Wel moet worden opgetekend dat Laureij het ritme beheerst: hij weet exact hoe hij de lach maximaal door de zaal kan laten golven. Zijn charme is vooral de Rotterdamse tongval die Laureij lekker vet aanzet, wat hem direct sympathiek maakt. Naar eigen zeggen is hij dan ook geen jongen van de straat, maar ‘van de stoep’, altijd bezig met observeren. Toch bekent Laureij dat hij ook nog wel eens in actie komt als hem iets niet zint; vandaar de titel van het programma, die refereert aan zijn verleden als kickbokser en expliciet als voorbeeld dient voor zijn strijdbare houding.

Die karaktertrek is ook terug te vinden in zijn stopwoordjes, die vooral bestaan uit vervloekingen. Toch stoort die platheid nergens. Integendeel, Laureij waakt ervoor om een karikatuur van zichzelf neer te zetten door alle gedachten en associaties in zijn hoofd de vrije loop te laten. Hoogtepunten vormen daarbij zijn gang naar bekende warenhuizen en zijn opvatting over muffins. Het zijn goed uitgewerkte grappen met slimme omkeringen die gretig aftrek vinden bij het publiek. De toon blijft gedurende de voorstelling luchtig, zonder pretenties. Al is het abrupte einde – bij comedy vaker gebruikelijk – helaas geen fraai slotakkoord van zijn eerste solo, dat nog verfijnder had kunnen uitpakken.

Foto: Martin Oudshoorn

Één Reactie

  1. L.Lankreijer
    Geplaatst op 11 september 2017 om 11:45 | Permalink

    Vind hem heel goed, maar soms moeilijk te verstaan.

Plaats een reactie

Uw e-mailadres zal nooit gepubliceerd of gedeeld worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

U kunt de volgende HTML tags en attributen gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*
*

LET OP: op deze recensie rust auteursrecht. Voor geheel of gedeeltelijke overname, in welke vorm dan ook, is vooraf toestemming nodig van de uitgever.

Elders

de Volkskrant
★★★★☆
'Hij blijkt een fijnbesnaarde stand-upcomedian te zijn, die zijn onderwerpen telkens van originele invalshoeken voorziet. Hij zorgt voor hilariteit met verhalen over afkoelen in de Hema, blozen in de klas en een roos kopen voor je vriendin. Het contrast tussen stoer en gevoelig wordt gretig uitgespeeld. (...) Het is geraffineerde comedy en ontroering ineen.' Joris Henquet
Het Parool
★★★☆☆
'Die rauwheid in zowel spel als tekst is zijn kracht, maar toch mag het allemaal wel iets theatraler. De voorstelling kent eigenlijk geen einde. Die stopt gewoon. Soms gaat de vorm ook met Laureij aan de haal. Dan is hij zich te goed bewust van het effect van zijn performance. En dit mag dan een mozaïek zijn, welke afbeelding al die steentjes bij elkaar vormen is nauwelijks zichtbaar. Het blijft een beetje fragmentarisch. In de kiem is echter alles aanwezig wat een goede stand-upcomedian nodig heeft.' Mike Peek
Telegraaf
★★★☆☆
'Zelf noemt de geanimeerd verteller Laureij zich overigens liever van de stoep, omdat hij zo graag observeert. Dat levert een reeks smakelijke anekdotes op, maar de overgangen ontbreken en van enige samenhang is nauwelijks sprake. Hij zou zeker gebaat zijn bij een strakke regie. Tegelijkertijd is deze comedian een ruwe diamant waar je zeker niet teveel de scherpe randjes van moet wegslijpen. Want Laureij moet vooral zijn authentieke zelf blijven en zijn verfrissende geluid laten horen. Maar een beetje oppoetsen kan zeker geen kwaad.' Esther Kleuver
NRC Handelsblad
★★★☆☆
'Dekking Hoog bestaat uit een reeks korte blokken over een jongen die „gozer” wil worden genoemd, zeer hoorbaar uit Rotterdam-Zuid komt, een geoefend kickbokser is en al eens vast heeft gezeten omdat hij zijn handen niet thuis kon houden. De passages die daarover gaan, zijn tegelijk de beste. Laureij weet zijn verhalen schilderachtig op te dissen, met komische hyperbolen en de logica van iemand die op straat heeft geleerd te overleven. De onderdrukte agressie die daar doorheen schemert, schept spanning.' Henk van Gelder

Speellijst

De eerstvolgende drie speelbeurten van deze voorstelling:

Verwante artikelen

Tags

,

  • Elders

    de Volkskrant
    ★★★★☆
    'Hij blijkt een fijnbesnaarde stand-upcomedian te zijn, die zijn onderwerpen telkens van originele invalshoeken voorziet. Hij zorgt voor hilariteit met verhalen over afkoelen in de Hema, blozen in de klas en een roos kopen voor je vriendin. Het contrast tussen stoer en gevoelig wordt gretig uitgespeeld. (...) Het is geraffineerde comedy en ontroering ineen.' Joris Henquet
    Het Parool
    ★★★☆☆
    'Die rauwheid in zowel spel als tekst is zijn kracht, maar toch mag het allemaal wel iets theatraler. De voorstelling kent eigenlijk geen einde. Die stopt gewoon. Soms gaat de vorm ook met Laureij aan de haal. Dan is hij zich te goed bewust van het effect van zijn performance. En dit mag dan een mozaïek zijn, welke afbeelding al die steentjes bij elkaar vormen is nauwelijks zichtbaar. Het blijft een beetje fragmentarisch. In de kiem is echter alles aanwezig wat een goede stand-upcomedian nodig heeft.' Mike Peek
    Telegraaf
    ★★★☆☆
    'Zelf noemt de geanimeerd verteller Laureij zich overigens liever van de stoep, omdat hij zo graag observeert. Dat levert een reeks smakelijke anekdotes op, maar de overgangen ontbreken en van enige samenhang is nauwelijks sprake. Hij zou zeker gebaat zijn bij een strakke regie. Tegelijkertijd is deze comedian een ruwe diamant waar je zeker niet teveel de scherpe randjes van moet wegslijpen. Want Laureij moet vooral zijn authentieke zelf blijven en zijn verfrissende geluid laten horen. Maar een beetje oppoetsen kan zeker geen kwaad.' Esther Kleuver
    NRC Handelsblad
    ★★★☆☆
    'Dekking Hoog bestaat uit een reeks korte blokken over een jongen die „gozer” wil worden genoemd, zeer hoorbaar uit Rotterdam-Zuid komt, een geoefend kickbokser is en al eens vast heeft gezeten omdat hij zijn handen niet thuis kon houden. De passages die daarover gaan, zijn tegelijk de beste. Laureij weet zijn verhalen schilderachtig op te dissen, met komische hyperbolen en de logica van iemand die op straat heeft geleerd te overleven. De onderdrukte agressie die daar doorheen schemert, schept spanning.' Henk van Gelder