Recensie

De Storm
Nationale Toneel
★★★☆☆ Toneel
22 februari 2014 - Koninklijke Schouwburg, Den Haag - Speellijst
Een storm die weinig angst inboezemt
Door gepubliceerd 23 februari 2014

Na twee uur Shakespeare is dit wat rest: een acteur en een publiek. Alleen, op het voortoneel met het zaallicht aan, zonder façade om zich achter te verschuilen, sluit acteur Mark Rietman De storm van het Nationale Toneel in regie van Johan Doesburg af met een klein pleidooi voor mildheid en verbeelding. Een kers op de taart na een verder keurig uitgevoerde repertoirevoorstelling.

Twaalf jaar geleden werd Prospero (Mark Rietman) van de troon gestoten door zijn broer Antonio. Verbannen uit zijn Milaan, belandde hij met zijn dochter Miranda (Hannah Hoekstra) op een onbewoond eiland, waar hij nu heerser is over luchtgeesten, nimfen en de natuurkrachten. Maar nu krijgt Prospero de kans om zijn recht te halen. Een schip met aan boord zijn broer, maar ook de koning van Napels en hun beider gevolg vaart vlak langs het eiland. De storm die Prospero laat ontketenen door zijn dienende luchtgeest Ariel (Anniek Pheifer), doet de hele club belanden op zijn eiland. Waar zich onder regie van Prospero een spel ontvouwt, dat hen via machtswellust, waanzin, complotten en liefde leidt naar een verzoening.

In de voorstelling van het Nationale Toneel in de regie van Johan Doesburg, speelt dit verhaal zich af tegen een achtergrond van doeken met zwart-witte verfstreken. Deze worden vervolgens ook nog eens  weerspiegeld door grote verplaatsbare spiegelwanden en een spiegelplafond, om zo de verbeelding van de innerlijke storm van Prospero compleet te maken. In een verder nagenoeg lege setting (op een meegedragen palmplant na), wordt met vlot acteerwerk en sfeervolle muziek (Harry de Wit) het spel van Prospero gespeeld.

Een spel dat niet alleen betrekking heeft op het machtsspel van Prospero, maar schijnbaar ook op het toneelspel van de hoofdrolspeler. De suggestie is dat Mark Rietman hoofdpersoon en regisseur ineen is, voor wie alle acteurs zich in allerlei bochten wringen en in  kostuums hijsen, zodat hij zijn verhaal kan vertellen. Zoals Prospero alles en iedereen, tot aan de natuurkrachten toe, manipuleert om zíjn gram te halen. Dat levert leuke grapjes op, maar de meerwaarde van die extra laag wordt niet helemaal helder. En zo zijn er meer vragen die onbeantwoord blijven. Als Johan Doesburg ons een spiegel wilde voorhouden, zoals het decor en zeker het slotbeeld suggereren, wat wilde hij ons dan laten zien? En als de nadruk zo op vergiffenis ligt, zoals het programmaboekje suggereert, waarom wordt in de voorstelling dan juist over die momenten van inzicht heen gespeeld?

De storm van Johan Doesburg is op zich een prima in elkaar gezette Shakespeare, waar niet veel op aan te merken is. Er wordt goed gespeeld, met effectieve en mooie ondersteuning van vormgeving en muziek. Zoals je ook zou mogen verwachten van een toneelgezelschap met het kaliber van het Nationale Toneel. Maar het geheel blijft vooral aan de degelijke kant. Om aan te haken bij Shakespeares terminologie: het is noch droom, noch nachtmerrie.

Foto: Kurt Van der Elst

Plaats een reactie

Uw e-mailadres zal nooit gepubliceerd of gedeeld worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

U kunt de volgende HTML tags en attributen gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*
*

LET OP: op deze recensie rust auteursrecht. Voor geheel of gedeeltelijke overname, in welke vorm dan ook, is vooraf toestemming nodig van de uitgever.

Elders

Trouw
★★★☆☆
'Regisseur Johan Doesburg was duidelijk op zoek naar de duistere achterkant van Shakespeares sprookje De storm en vond die in de machtswellust die vrijwel elk mannelijk personage in het stuk aankleeft. De vraag is echter of machtswellust alleen uitgebeeld kan worden als agressief machismo. ' Robbert van Heuven
NRC Handelsblad
★★★☆☆
'Een tijdlang komt het vuurwerk uitsluitend van het jonge liefdespaar, dankzij het knetterende charisma van Hoekstra en de knappe tekstbehandeling van Scholten van Aschat, die de archaïsche zinnen zo naturel uitspreekt dat het spreektaal lijkt. De heerlijk schmierende, vilein treiterende Rietman zit in veel scènes helaas enkel boosaardig giechelend aan de kant.' Herien Wensink
Volkskrant
★★★☆☆
'Een ander aspect van Doesburgs regie is dat hij dit sprookjesachtige, stormachtige verhaal, meer dan je vaak zoal ziet, laat gebeuren in het hoofd van één van de centrale figuren uit het stuk: Prospero (Mark Rietman). Een en ander loopt fraai in elkaar over, en het maakt deze Storm ontegenzeggelijk tot een heel eigen voorstelling.' Karin Veraart
De Telegraaf
★★★☆☆
'In de regie van Johan van Doesburg blijven zulke gedachten echter losse elementen. Hij probeert de stukjes niet aan elkaar te passen, misschien wel omdat De storm een puzzel is die simpelweg niet te maken valt. In plaats daarvan legt de regisseur zich neer bij de dromerige (on)logica van de gebeurtenissen en kiest hij voor sterke vormen en kleurrijke typetjes, gevat in een decor van bewegende spiegels. Zo laat het Nationale Toneel ons in Shakespeares mysterieuze doolhof ronddwalen tot het einde, maar zorgt intussen wel voor verrassende en vaak ook komische doorkijkjes.' Marco Weijers

Speellijst

De eerstvolgende drie speelbeurten van deze voorstelling:

Verwante artikelen

Tags

, , , , , , ,

  • Elders

    [cf "quote1_krant"]
    ★★★☆☆
    [cf "quote1_dequote"] [cf "quote1_auteur"]
    [cf "quote2_krant"]
    ★★★☆☆
    [cf "quote2_dequote"] [cf "quote2_auteur"]
    [cf "quote3_krant"]
    ★★★☆☆
    [cf "quote3_dequote"] [cf "quote3_auteur"]
    [cf "quote4_krant"]
    ★★★☆☆
    [cf "quote4_dequote"] [cf "quote4_auteur"]