Twee oude vrienden ontmoeten elkaar in het hiernamaals. Een uitbundige lachsalvo van plezier, een vrolijk onbeholpen dansje, maar ook deelt een van de vrienden een mep uit: ‘Die had je nog tegoed, teringlijer.’ Er zit nog wat oud zeer en het is niet duidelijk of die littekens na de dood nog kunnen helen.

De setting is prachtig in het kleinste openluchtpodium in het Amsterdamse Bos. Het hiernamaals bestaat uit een drietal wit versierde bomen en een rookwolk. Verder is het behoorlijk wit kaal. Die plek is voor de doden even wennen, maar blijkt zeer geschikt om terug te kijken.

De mannen vragen zich af of die witte ruimte al het eindstation is of misschien een wachtruimte. Moet de ontmoeting met de grote man die de rekening opmaakt voor wat er beneden allemaal is gebeurd nog komen? En is er misschien een mogelijkheid om nog even terug te keren naar het leven op aarde? Want daar staat nog een rekening open bij een man, die zich voordeed als een liefhebbende substituut vader voor de twee vrienden, maar die toch niet zuiver op de graat was.

Kortom, een echt gelukkig weerzien is het niet. De verslaafde Albert (Jard Struik), die bij leven niet meer de kwaliteit en soort van drugs kon onderscheiden, is tien jaar geleden overleden. Hij is vooral benieuwd of zijn hond wel in goede handen is gekomen bij zijn vriend Ayden (Ferhat Kaplan), die pas vandaag is binnengekomen. De hond is na de dood van zijn baasje gestorven aan een gebroken hart. En Ayden zit er nog steeds over in dat het fout is gelopen met zijn geliefde Lisa en het kind dat nooit geboren is. Het drugsgebruik van Albert en de foute liefdesafloop van Ayden komen samen bij Oom Yilmaz, die zich socialer voordeed dan hij eigenlijk was.

Deze korte samenvatting doet vermoeden dat De laatste minuten een bruisend stuk is. Het komt helaas maar heel traag op gang, de omtrekkende bewegingen zijn zo luchtig dat de aandacht dreigt te verslappen. De sprong de diepte in, als de twee mannen echt vertellen wat ze dwars heeft gezeten op aarde, is dan zo abrupt, dat het lijkt alsof er een stuk tekst is weggevallen.

Het spel van Ferhat Kaplan, die ook de tekst heeft geschreven, en Jard Struik maakt veel goed. Ze spelen beiden op het scherpst van de snede en schommelen vol overtuiging tussen vriendschap en de behoefte om nog een appeltje te schillen met elkaar.

Kaplan stapte zes jaar geleden uit de marketingwereld en heeft inmiddels zijn plek in de theaterwereld gevonden. Voor de Theater Rast maakte hij in 2024 zijn eerste locatievoorstelling Bergen verzetten, die op Oerol succesvol in première ging. Ook de locatie in het Amsterdamse Bos wordt mede dankzij regisseur Ayla Çekin Satijn perfect ingezet. Het is voor de levenden een prettig idee dat het hiernamaals een rustgevende plek in het bos blijkt te zijn, waar je nog even kunt terugkijken op de jaren op aarde om wat losse eindjes aan elkaar te knopen.

Foto’s: Geert Snoeijer