Halverwege De gameshow van je leven, en dus temidden van alle snelle, kolderieke, absurdistische scènes vol weirde wendingen, zit ineens een ontroerende beeldende scène, die doet denken aan de opening van de Pixar-film Up. In één doorlopende sequentie wordt een jonge vrouw ouder, gaat op date, krijgt een relatie, een kind: alles stroomt, en tegelijkertijd glipt het leven onverbiddelijk tussen haar vingers door.

Het is geweldig en bijzonder dat een scène met zulke verstilde kwaliteiten plaats heeft gekregen in het vooral hilarische De gameshow van je leven, dat dit weekend nog te zien is in het levendige festivalhart van Theaterfestival Boulevard. In deze eerste samenwerking tussen L’Amour Toujours en de Veenfabriek, twee eigenzinnige clubs die elkaar ongetwijfeld vonden in gedeelde humor en absurdistische weerbarstigheid, wordt het leven gereduceerd tot spelshow: als kandidaat weet je nooit precies in welke ronde je staat en waarom, en weet je ook nooit welke radartjes bepaalde keuzen (‘Trouwen of weggaan?’) in werking zetten. Maar tik-tik-tik: de tijd loopt en die is altijd veel te kort, dus je moet kiezen.

En tuurlijk: er zijn hulplijnen in het leven – die doorgaans al net zo min verstand hebben van waarvoor je ze inschakelt, want niemand heeft op het moment zelf zicht op het grotere geheel – en gaandeweg verzamel je jokers en strafpunten. Een echtscheiding van je ouders is (jingle!) je eerste jeugdtrauma: een zware kei draag je vanaf dan met je mee. De dood van een ouder moet dan nog komen.

Lilou Dekker maakt als deze vrouw, die haar hele leven in een dik half uur doorloopt, een flinke boog door: van onstuimig en onbevangen kind, naar zoekende twijfelaar, langs angst en desillusie naar iemand die nog één keer voor zichzelf kiest, of dat althans denkt te doen, tot de oude vrouw die alle verworven grip weer inlevert, een onstuimige en onbevangene bejaarde, klaar om de hoofdprijs in ontvangst te nemen.

Tim Teunissen speelt de sardonische spelleider in foute glimmende spelleidersblouse, een klassieke antagonist die zich voordoet als vriend. Leon Brill speelt pruikje-op-pruikje-af alle andere rollen: van verveelde assistent tot vrienden, partners en de vader van de vrouw. Met toetsen en trombone kleurt Bastiaan Woltjer deze spelshow muzikaal in: soms met uitzinnige jingles, soms met opjagende beats en soms met diepe koperklanken.

Regisseur Teun Smits smeedde dit tot een vrolijk en lekker hoekig geheel, waarin humor overheerst maar je dus ook soms overvallen wordt door ontroering. Dat komt zeker ook door het fijne, open spel van Dekker. Ook de melancholische slotscène, die gemakkelijk in voor de hand liggende kolder had kunnen vervallen, is daadwerkelijk aangrijpend. Nooit gedacht dat ik nog zo geraakt zou worden door iemand die een gourmetstel krijgt overhandigd, en dat apparaat tevreden en met opgeheven hoofd onder haar arm steekt: het is volbracht.

Foto’s: Kim van der Weerden