Recensie

Yuri, A workout opera
Club Gewalt
★★☆☆☆ Muziektheater
16 mei 2017 - Operadagen Rotterdam, Zaal Ro, Rotterdam - Speellijst
Stompzinnige vastberadenheid als enige leitmotiv
Door gepubliceerd 17 mei 2017

Club Gewalt, het Rotterdamse muziektheatercollectief dat sinds 2013 vele voorstellingen maakte en genomineerd is voor de BNG Bank Nieuwe Theatermakersprijs 2017, liet zich voor hun nieuwste voorstelling inspireren door berichten over de spectaculaire neergang van turnkampioen Yuri van Gelder. 

De rode draad van Yuri wordt gevormd door een vijfenveertig minuten durende, oersaaie muziek-track, ingeblikt geluid, ergens tussen gabber-light en digitale disco. De zeven performers dansen in blauwe turnpakjes met een microfoon in de hand strenge formaties, een soort show-aerobics voor gevorderden. Soms zingend, soms rappend, wordt de levensgeschiedenis van de turner opgelepeld als een gebed zonder end.

Het is even grappig, talkpoeder onder je oksels stuiven en dan met zeven man drie kwartier lang formatiezwemmen op het droge, zeker als je allemaal niet écht kunt dansen, in de zin van een interesante beweger zijn in een gechoreografeerde podiumsituatie. Maar de zangers kunnen zingen. En de medley van herkenbare muziekjes, dansjes en teksten komt er overtuigend uit.

Jammergenoeg blijft het daarbij. Het lijkt erop dat Club Gewalt de stompzinnige vastberadenheid, die nodig is om turnkampioen te worden en bij Van Gelder gepaard ging met drugsgebruik en biertjes drinken op het verkeerde moment, als enige het leitmotiv heeft genomen voor de voorstelling. Dat maakt alles vreselijk voorspelbaar. Op zich zou die voorspelbaarheid natuurlijk een bepaalde ruimte kunnen opleveren om in te gaan op het lot van Van Gelder of om je over te geven aan de lol van voorspelbare muziekjes en dansjes. Maar er gebeurt helemaal niets.

Natuurlijk is het fijn dat regisseur Mara van Vlijmen en Club Gewalt besloten hebben om de verknipte heroïek van tv-programma als The Voice, Idols of Dancing with the Stars achterwege te laten en de dramatiek die gewoonlijk wordt ingezet bij verhalen als dat van Van Gelder. Slechts het doorzettingsvermogen wordt geënsceneerd. Wat overblijft is de koele ratio van repeterende kitsch en verkoopcijfers. De voorspelbaarheid staat niet alleen alle sjeu, maar ook ieder ander perspectief in de weg. Het blijft bij een wat gênante vertoning, die misschien bedoeld is als parodie, misschien als hommage, maar uiteindelijk helemaal niets doet.

‘En toen …’ rijmt op kampioen. De tekst, die aandoet als een verzameling online citaten over de sneue held en zijn wedervaardigheden wordt steevast ingezet met een ‘En toen ….’. Ook dat is even grappig, want onnozel – als een kind dat je met volle overtuiging een verhaal vertelt waar geen touw aan vast te knopen is. Misschien tekent het de held en is het een oordeel over Yuri van Gelder. Misschien tekent het de berichtgeving en is het een oordeel over de manier waarop mediaproducenten en -consumenten omgaan met de tragische wendingen in het leven van een gevallen beroemdheid. Het wordt niet duidelijk, en het lijkt er ook allemaal niet echt toe te doen.

De laatste pakweg 17 seconden van drie kwartier Yuri zijn even spannend. De gestrekte draf op de plaats wordt dan eindelijk op de plaats rust. De digitale klok die de minuten en seconden terugtelde, heeft nog wat tijd over. Even ontstaat er ‘suspense’, een moment van geestverruiming, waar je als toeschouwer 45 minuten lang vergeefs naar hebt gezocht. Zie hier de paralel met Yuri.

Leedvermaak, het melodrama omzetten in trefzekere commerciële shit, er is op zich allemaal niets mis mee, en er zou van alles mee gedaan kunnen worden. En achteraf valt het allemaal wel op zijn plek, als idee. Maar tijdens de voorstelling is de onzin die Club Gewalt voorschotelt, muziekjes-dansjes-tekstjes vanwege ene Yuri, niet te harden. De boel loopt als een trein, to nowhere. Aan mij niet besteed, deze coproductie met Operadagen Rotterdam.

Foto: Jochem Jurgens

7 Reacties

  1. sabine
    Geplaatst op 17 mei 2017 om 17:03 | Permalink

    Wat jammer dat de recensent, met haar dansachtergrond vast zeer kundig waar het gaat om beweging maar helaas geen muziektheater expert, de voorstelling niet heeft begrepen en hoe Club Gewalt de dramatiek van deze sport(anti)held prachtig, krachtig en vernieuwend heeft verbeeld in geluid, beweging, vorm en tekst.

  2. Marijke
    Geplaatst op 17 mei 2017 om 17:24 | Permalink

    “Gabber-light en digitale disco”? Het spijt me maar het is 2017, kunnen de referenties iets meer up to date? Bovendien klopt het ook niet (en was het ook niet “oersaai”).

  3. Saskia
    Geplaatst op 17 mei 2017 om 23:05 | Permalink

    Dat een voorstelling niet wordt begrepen is nog tot daar aan toe, maar dat je je persoonlijke voorkeuren zo duidelijk etaleert, zegt meer iets over de recensent dan over de voorstelling. Wij hadden een topavond!

  4. Joke
    Geplaatst op 18 mei 2017 om 13:52 | Permalink

    Jeetje, ik ben echt een andere schrijfkwaliteit van de theaterkrant gewend. Dit leest meer als een verslag van een CKV leerlingen. Prima dat je kritisch bent over een voorstelling, maar kom dan met inhoudelijke en vaktechnische argumenten. Deze recensie zegt nu voor mij inderdaad meer over de recensent dan over de voorstelling. Jammer.

  5. Wil
    Geplaatst op 18 mei 2017 om 19:56 | Permalink

    Jammer dat de recensent het niet begrepen heeft. Duidelijk geen muziektheater kennis. Het dramatische verhaal van Yuri is pakkend weergegeven. De stemmen zijn fenomenaal en de voorstelling pakkend. Met veel respect voor Yuri en zijn prachtige prestaties maar ook zijn worsteling. Een doordachte presentatie die een operavoorstelling erg toegankelijk maakt. Wij hebben genoten.

  6. Hans Veermans
    Geplaatst op 20 mei 2017 om 09:55 | Permalink

    De zusjes, nichtjes en buurvrouwen zijn opgetrommeld en geven de recensente de schuld. De recensie is beargumenteerd en geeft een mening weer. Als je alleen lof wilt horen moet je niet in het theatervak gaan.

  7. Guido Hoek
    Geplaatst op 20 mei 2017 om 16:05 | Permalink

    Niet mee eens.
    Vooral de opmerking ‘muziekjes-dansjes-tekstjes’ klopt op geen enkele manier. Die 3 elementen van de vertolking van het verhaal zijn de complete voorstelling met elkaar geïntegreerd geweest. Over de melodie keuze kan iedereen zijn eigen mening of smaak hebben, maar rap is het geen moment geweest, ik raad Wu-Tang-Clan aan voor een goed voorbeeld van rappen.
    Om de 3 eerder genoemde elementen op zo’n banale manier weg te zetten terwijl er zo hard aan wordt getrokken om ze met elkaar te laten integreren is (NAAR MIJN MENING) sneu.
    Groetjes, ga naar Yuri de voorstelling, sws leuke avond joe.

Plaats een reactie

Uw e-mailadres zal nooit gepubliceerd of gedeeld worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

U kunt de volgende HTML tags en attributen gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*
*

LET OP: op deze recensie rust auteursrecht. Voor geheel of gedeeltelijke overname, in welke vorm dan ook, is vooraf toestemming nodig van de uitgever.

Elders

de Volkskrant
★★★☆☆
'Deze monoloog wordt door de zeven spelers van Club Gewalt gezongen over een harde, elektronische soundtrack, inclusief 'uh', 'zeg maar' en andere spreektaalresten. Het resultaat is een doorgecomponeerde techno-opera die drie kwartier genadeloos doorbeukt. Dit is opera als workout. Strak in de vorm, lekker in het gehoor.' Vincent Kouters

Speellijst

De eerstvolgende drie speelbeurten van deze voorstelling:

Verwante artikelen

Tags

, , ,

  • Elders

    de Volkskrant
    ★★★☆☆
    'Deze monoloog wordt door de zeven spelers van Club Gewalt gezongen over een harde, elektronische soundtrack, inclusief 'uh', 'zeg maar' en andere spreektaalresten. Het resultaat is een doorgecomponeerde techno-opera die drie kwartier genadeloos doorbeukt. Dit is opera als workout. Strak in de vorm, lekker in het gehoor.' Vincent Kouters