Twee dansers en een bewegende ledlamp onderzoeken wie de controle heeft, in de geestige voorstelling Call Me Jay, die uitmondt in een ruig en ontregelend tafereel.

Hun hoofden lichtjes wiegend en ietwat onnozel glimlachend, ontvangen Agata Maszkiewicz en Emma Tricard het inlopende publiek. Met diezelfde blije grimas komen ze in beweging: een mechanisch zijwaartse schuifel waarbij het bovenlijf ongemakkelijk stijf blijft. Als ze tegen een muur aanbotsen en toch ijzerenheinig proberen door te schuifelen, doen ze nog het meest denken aan de onhandig bewegende avatars op een oude Nintendo spelcomputer.

Toch bevinden deze figuren zich niet in een virtuele wereld: het gepiep van hun overschoenen over de vloer is hoorbaar het resultaat van fysieke wrijving. En ook de objecten die ze met een robotachtige beweging van de vloer pakken, horen bij dezelfde stoffelijke wereld waarin het publiek zich bevindt. 

Onhandig manoeuvrerend met één hand, proberen ze kabels aan te sluiten op theaterlampen en een mengpaneel, wat geestige slapsticktoestanden oplevert. Uiteindelijk lukt het ze toch om een van afstand bestuurbare vloerspot aan te sluiten. Dat is het begin van een pas de trois tussen beide vrouwen en de bij iedere beweging luid zoemende ledlamp.

Inmiddels op de vloer zittend, maakt Maszkiewicz horizontale en verticale gestes, die Tricard volgt op het lichtpaneel, waarna de lamp de bewegingen opvolgt. De controle verschuift als de lamp – die met zijn bolle kopje lijkt op R2-D2 uit Star Wars – geautomatiseerd begint te wentelen. Nu is het de robotlamp die de richting en het ritme van de performers dicteert.

Uiteindelijk mondt de interactie tussen mens en machine uit in een woest tafereel, waarbij de vrouwen met lampstatieven zwaaien, de zaal inrennen en in de gordijnen hangen. Hoe de eerdere scènes precies uitmonden in dat anarchistische slot is voor mij niet helemaal logisch. Sommige interacties tussen mens en techniek en ook tussen de dansers onderling, voelen aan alsof ze misschien beter in de studio hadden kunnen achterblijven. Maar het eindresultaat is ruig en ontregelend genoeg om daar niet te zwaar aan te tillen.

Een scène die mij tijdens de voorstelling niet zoveel deed, maar die bij nadere beschouwing in betekenis groeide, begint ermee dat Maszkiewicz de robotlamp uitzet. De oldschool-technologie waartoe Maszkiewicz en Tricard zich in Call Me Jay proberen te verhouden kan uit. Je kunt de stekker eruittrekken. En dat betekent dat je de controle kunt houden. Bij mij riep het de vraag op of dat ook zal kunnen bij de technologieën die nu op ons afkomen. Kunnen wij als mensen daar de stekker nog uittrekken? Is er straks überhaupt nog een stekker?

Foto’s: Pat Mic