Coko Space, de galerieruimte aan de Prinsengracht waar Bea Correa en Rose Akras maandelijks performances en happenings presenteren, bestaat een jaar en dat werd gevierd met BUST van Anna Riley-Shepard en Maria Pisiou, dat voor de zomer in première ging in het Pleintheater.
De twee performers bewegen in BUST grotendeels op de muziek van het punkduo Personbag, daarnaast hangen er kleine, terracotta sculpturen van Natalia Manta in de ruimte. Zij ontwierp ook ongeglazuurde aardewerken beschermers, die op zeker moment met rode elastiek om een onderarm en een bovenbeen worden geplooid, en een plastic harnas of korset voor de borst.
Coko Space is wit zoals een galerie betaamt, maar de muren kleurden rood, roze en geel, terwijl Riley-Shepard en Pisiou op intense wijze meegaan in de muziek, met daarbij uiteraard speciale aandacht voor de borstpartij. Maar dat dat deel van het lichaam zowel een pantser is als de behuizing van hart en longen (naast natuurlijk min of meer ontwikkelde borsten die in dit geval werden verborgen achter neutrale bh’s) leidde in het dikke uur dat het toegestroomde publiek er omheen zat, niet meteen tot een spannende uitwisseling.
Het duet is ook opvallend dansant voor een performance. Het gebruikt veel synchronisatie en symmetrie, wat samen met de gerichtheid van de twee performers op elkaar, al gauw de ervaring van symbiose oproept, een proces waar je als publiek vooral tegenaan kijkt. Er zijn breaks en er worden nieuwe delen aangekondigd, maar toch duurt het tot later in het duet dat er iets gaat stromen tussen de intense lichamen en het publiek. Zeker wanneer de aardewerken delen subtiel mogen meedoen, ontstaat er een situatie die niet direct duidelijk is, ook over luisteren en niet alleen over kijken gaat, en misschien nog wel het belangrijkste: ook voorbij de fysieke controle van de dansers reikt. Er ontstaan dan ook prachtige sculpturale, erotische vervlechtingen van de twee lichamen.
Maar jammergenoeg is het dan al snel gedaan. Van een echte tegenhanger voor het notoire, dwangmatige produceren van die twee super getrainde lichamen in de eerste scènes is geen sprake. Coko Space houdt zich dezer maanden bezig met dissident bodies, met het lichaam als een plek waar grenzen voelbaar worden. Riley-Shepard en Pisiou zijn prachtige performers, maar hun performance maakte weinig specifiek navoelbaar of aanschouwbaar. Alles bleef erg onder controle, zelfs het zweet van de zich uit de naad werkende lichamen bereikte het publiek rondom niet.
Foto’s: Reinout Bos
