Het Noorse gezelschap Susie Wang staat deze week op Noorderzon Festival met de voorstelling Burnt Toast, een filmische theatervoorstelling waarin de makers de lome sfeer in een hotel met veel maakplezier en gebruik van clichés ombuigen naar groteske horror.

In een pluchen rode hotellobby met gecapitonneerde roodleren wanden, gouden liftdeuren en een zwartmarmeren receptie voedt een jonge moeder haar pasgeboren kind. Een man die net in het hotel gearriveerd is, komt erbij zitten. Aan zijn linkerarm is met een set handboeien een metalen koffer vastgeklonken. Hij heeft al snel uitzonderlijk veel belangstelling voor moeder en kind. En dat is, wonderlijk genoeg, wederzijds. Binnen dat ene allereerste gesprek beginnen de man en de vrouw het al gauw te hebben over hun toekomst, en, lijkt de baby eigenlijk niet ontzettend veel op de man, toevallig?

Susie Wang is een theatergezelschap uit Oslo rondom regisseur Trine Falch en scenograaf Bo Krister Wallström. De makers spelen graag met horrorelementen en ‘the uncanny’, de kloof tussen wat je interpreteert als levensecht terwijl je kunt zien dat het niet echt kan zijn. Horror en the uncanny zijn alletwee vormen waarin je plotseling iets kunt ontdekken over wat menselijkheid eigenlijk is, of juist niet. In Burnt Toast (dat in 2020 in première ging) zijn het bijvoorbeeld de vrouwenlichamen die voortdurend spelen met echt of niet echt, en met het feit dat vrouwen bloeden en leven kunnen baren.

De jonge moeder Violet (Mona Solhaug) voedt haar behoorlijk levensechte dochter (een pop) uit onwaarschijnlijk pronte borsten. Receptioniste Betty (een fantastisch uitgespeelde rol van Julie Solberg) is lang, slank en als een Barbie toegerust met een al even onontkoombare boezem. Alles aan de vrouwen is roze, met bloemetjes en strikjes en glimmende accenten overal. Hun haar valt in weelderige krullen langs hun roze wangen. En ze spreken Engels met een zwaar aangezet accent uit het Zuiden van de VS. Ze buigen hun loom pratende stem naar een kinderlijke, serviele toon, denk: Steel Magnolia’s, maar dan zonder de pit van Dolly Parton.

Veel van de horror is uiteraard bloedgerelateerd. Ledematen worden afgehakt in fonteinen van bloed, er blinken messen, er is vampirisme en er zijn roodontstoken, lekkende wonden.

De personages zijn survivors en bloedjunks, die elkaar gebruiken en op wonderlijke manieren soms een bondje sluiten. Betty waarschuwt Violet voor Danny, de man met zijn onafscheidelijke koffer, met de woorden ‘He is a manchild. He could get toxic at any minute.‘

Burnt Toast doet qua beeldtaal soms denken aan de hitvoorstelling Horror (2014) van Jakop Ahlbom, maar waar dat een woordeloze tocht door een duister spookhuis was, plaatst Susie Wang dit stuk juist in een grotesk aangezette hedendaagse context, zo’n hotel dat een interieurtrend of twee, drie achterloopt, waar je een mierzoet gratis drankje krijgt en waar je in de lift op medegasten stuit die in hun witte hotelbadjas op weg zijn naar het zwembad. Of zijn het spoken?

Met gevoelig ingezette clichés sleept de voorstelling je mee. Het is genieten van de sardonische humor, en de plaagstootjes gaan van lang uitgerekte versterkte mondgeluiden tot verborgen luikjes, van zwijgende bijrollen tot liftperikelen. Een hotel is op zich al een horrorgegeven, denk maar aan The Shining. Bijna elke hotelangst of -ergernis komt voorbij, plus de nodige dreiging vanuit de soundtrack en de belichting. Het is heerlijk om te proberen te achterhalen hoe het allemaal zit en toch bij de verhaallijn te blijven. Want de aantrekkingskracht die uitgaat van Violet, Danny en Betty is uncanny.

Foto’s: Tessa van de Vorstenbosch