Ze is al lekker op dreef in haar verhaal over de overgang en menopauze als Evi Hanssen gespeeld geschrokken constateert dat er een man in de zaal zit. En hij is waarachtig niet de enige. Bloedheet & tranen is toch een vrouwenprogramma? Zeker, maar het kan absoluut geen kwaad als een man op een aantrekkelijke manier wordt verteld wat er allemaal in het lichaam en het hoofd van zijn geliefde speelt rond haar veertigste.

‘Wie menstrueert er nog? Handen omhoog graag. Wie menstrueert onregelmatig? En wie menstrueert er niet meer?’ Het zijn niet direct de eerste vragen die je verwacht aan het begin van een theatervoorstelling. En als ze dan al gesteld worden, dan hoop je als man stiekem op een vierde vraag om niet helemaal te worden buitengesloten: wie heeft er nog nooit gemenstrueerd en weet dat het ook nooit gaat gebeuren? Die laatste vraag komt niet, want de Vlaamse presentatrice en programmamaker Evi Hanssen richt zich in eerste instantie op de vrouwen in de zaal.

Er hangt een vrolijke en verwachtingsvolle sfeer, want dit onderwerp gaat duidelijk nog een taboestapje verder dan Sinds ik niet meer drink, het eerste theaterprogramma van Evi Hanssen. Natuurlijk, het onderwerp komt regelmatig terug in shows van vrouwelijke comedians, maar een heel programma aan de overgang en menopauze wijden, dat is op z’n minst opmerkelijk. Vlaamse theaters toonden wat minder enthousiasme voor het thema, en daarom is Hanssen naar Nederland uitgeweken voor de première van haar programma.

Net als in haar podcast over hetzelfde onderwerp, leunt ze in het theater op drie pijlers: wetenschappelijke feiten, humor en haar eigen ervaringen. We zien haar een kamer binnenkomen en verdomd niet meer weten wat ze daar ook alweer moest doen. Gelukkig hangt er een kleine ventilator aan het decor. Ze wordt bevangen door brainfog, waarbij ze heel slim even het publiek inschakelt. Hoe heet dat ding ook alweer… help me even… oh ja, dankuwel, een schoen. Die drietrapsmethode werkt uitstekend, ook al kan het misschien bij sommigen wat schuren als ze zich ook als een influencer opstelt als het bijvoorbeeld gaat over hormoontherapie.

Om het verhaal inzichtelijk te maken stelt zij het vrouwenlichaam als een bedrijf voor, waar verschillende hormonen de sfeer en bedrijfsresultaten bepalen. Met oestrogeen als CEO, progesteron voor de afdeling Human Resources, testosteron als de cheerleader, terwijl de beveiliging in handen is van cortison. En vervolgens toont ze hoe die hormonen op een bepaalde leeftijd behoorlijk in de war raken en het bedrijf voor een periode van ongeveer tien jaar wat onevenwichtig maken. Om het aan de mannen duidelijk te maken, vertoont zij een geestig filmpje van een bink die behoorlijk in zijn sas is met zijn Ferrari, maar van slag raakt als alle knopjes niet meer werken zoals de dealer heeft beloofd, en er zelfs een crash mogelijk is.

Hanssen houdt het licht en luchtig, maar wordt fel als ze de medische wetenschap verwijt meer aandacht te hebben voor mannelijke problemen, zoals een erectiestoornis, dan voor de medische malheur bij de overgang. Ze besluit de avond met een helder manifest met punten die de mannen zich goed in hun oren moeten knopen, zoals: als het buiten vriest en wij willen het raam open, dan gaat het raam open. Het eindigt met een oproep, nee, meer een bevel aan de mannen: bemin ons met zorg. Na het bijwonen van dit programma zou een man niet anders willen en durven.

Foto’s: Jaap Reedijk