Het aller-, allervieste van De vreselijk vieze voorstelling wordt tot het eind bewaard. De held Pierre Jean-Jacques heeft zijn queeste volbracht en langs vele obstakels eindelijk prinses Lavendel gevonden. Nu kan hij met haar trouwen en nog lang en gelukkig leven. (meer…)
Voordat je je keer op keer vertelt, het is dus met vijf a’s: Baaaaard (4+), de titel van de nieuwe familievoorstelling deze zomer in het Amsterdamse Bos. Een van de spelers komt het voor de zekerheid nog even zeggen aan het eind van het stuk, wanneer we pakweg drie kwartier lang een heerlijke hoop baardpersonen voorbij hebben zien trekken die ons ten slotte een ontwapenende eindscène hebben bereid.
De voorstelling, van STIP theaterproducties en regisseur Milan Boele van Hensbroek, begint ermee dat er een stoere baardfiguur met een zware halter tussen de bomen opdoemt. Dat zou het begin van een gevaarlijke scène kunnen zijn, maar al snel verliest deze baard zich in een fascinatie voor een decorstuk, overtrokken met groot blauw doek waarop aan de zijkant een gele pijl prijkt die – je weet het maar niet – aangeeft dat er precies op die plek iets te halen valt, en ja, het klopt: een banaan, bijvoorbeeld, en een discobal.
Dit blijkt een terugkerend thema in het woordeloze Baaaaard: drie bebaarde spelers lijken van alles van plan, maar nemen steeds een onverwachte afslag wanneer er zich iets voordoet dat hun nieuwsgierigheid wekt. Keer op keer is dat goed voor een geestige scène die ervoor zorgt dat de aandacht van de (kleine) kijker niet verslapt; als die al niet opgeslorpt wordt door het aanstekelijke spel van Sanne Bokkers, Sabrina NaberMacnack en Kim Zeevalk, samen met het fijne geluidsontwerp van Wim Conradi en de glinsterende pakken van Nicky Nina de Jong.
De blauwe cover verdwijnt en eronder vandaan verschijnt een soort circustent met een grappig karretje ervoor. Het trio, met hun uiteenlopende en ook vaak veranderende baarden (naast de woeste zwarte baard van het eerste uur, een bruinachtige langere sik en vervolgens een snorrebaardige variant), vormen steeds wisselende bondjes. Ze bieden tegen elkaar op met goocheltrucs, baardlengtes, dansjes en verbazen niet alleen hun publiek met hun fratsen maar ook zichzelf, wat erin resulteert dat men zich peinzend in de baard krabt (met een geweldige mimiek).
Het toneelbeeld (Calle de Hoog) transformeert nog eens, en zo ook het aangezicht van onze helden; vooral de baarden van snoep oogsten succes. Maar wat is de grootste vijand van de baard? Juist. In hun wens die te snel af te zijn, vormen de baarden één front. Hoe dat afloopt? Je raadt het niet, maar gelukkig heel goed.
Foto’s: Kamerich & Budwilowitz
