Zes performers, gekleed in zwarte sobere kostuums staan op het voorplein van het Noord-Brabants Museum in Den Bosch. Langzaam komen ze in beweging, op een soundscape waarin dreigende klanken te horen zijn – van dieren, oerwoud en onweer. Ze spreiden hun armen als de vleugels van vogels – het lijkt alsof ze los willen komen van de somberte. Eenlingen zijn het aanvankelijk, maar gedurende de voorstelling zullen ze steeds meer één worden, als een krachtig statement voor verbondenheid en hoop.

Het is een introspectief begin van de dans- en muziekperformance Are we earthlings van choreograaf en theatermaker Nicole Beutler, gemaakt voor Theaterfestival Boulevard. Er staat geen vraagteken achter de titel, dus aardbewoners zijn we allemaal, dat staat vast, of we dat nu leuk vinden of niet. En met elkaar zullen we die aarde moeten zien terug te vinden.

Dat is wat Beutler met haar aangrijpende, maar zeker niet depressieve voorstelling wil zeggen. Samen met haar energieke performers pareert zij het doemdenken over de ondergang van de aarde, de verwoesting van het klimaat en de vernietiging van natuur en dieren. Ze stelt er schoonheid en lotsverbondenheid tegenover. En kracht, de kracht van het menselijk lichaam.
‘Deze eco-futuristische voorstelling is een zoektocht naar een nieuwe balans met alles wat leeft. Een hoopvol visioen als liefdesverklaring aan de aarde.’ Dat is wat de makers er zelf over zeggen.

Are we earthlings is opgebouwd uit drie delen die naadloos in elkaar overvloeien. Na dat aarzelende begin worden de bewegingen van de spelers steeds expressiever, en de muziek toegankelijker. Die muziek is gemaakt door Timo Tembuyser (vocaal), die ook een van de performers is, en Gary Shepherd (elektronisch). Op Laura Anderson-achtig klanken horen we teksten over het menselijk zoeken naar de betekenis van ‘zijn’: to be here, to be there; to be first, to be last; to be in, to be out… enzovoort.

Het is een bezwerend stemmenspel, dat verandert als de spelers ineens kleurrijke gewaden aantrekken en dierenmaskers opzetten: we zien zowel een wolf als een konijn en schaap. Het spel wordt ruiger, gekker, alsof ze de teugels laten vieren. Ten slotte gaan de kleren uit en proberen de zes performers met een lang rood touw als leidraad een eenheid met de aarde te worden. Are we earthlings wordt dan een fascinerende mix van bodyart en kunstzinnige acrobatiek, uitmondend in levende sculpturen.

Eerder maakte Beutler bij De Vlaamse Opera in Antwerpen de dansopera Now we are earth / An orchestra. Are we earth noemt ze een open-air versie daarvan. Opvallend is inderdaad dat haar performers ook prachtig kunnen zingen, vooral in de samenzang. Tussen hen dus ook multitalent Timo Tembuyser, die eerder op Boulevard al opviel in de duistere parkeergarage-voorstelling A ma zon en, die dit jaar op Festival O. in Rotterdam te zien was in de opera Not Here en al een Musical Award won voor zijn rol in The Last Five Years. Dat ook de andere spelers bijzondere persoonlijkheden zijn, bewijst dat Beutler niet alleen oog heeft voor talent, maar dat ook ten volle gebruikt.

Als het levend kunstwerk aan het eind uiteenvalt in zes individuen, en de performers bijna huppelend het voorplein verlaten, is er toch veel veranderd. Geen sombere, zwarte kleding meer, maar een roze onderbroek en paarse beha. Geen doemdenken, want opeens verschijnt de zon. Alsof de mensheid zichzelf opnieuw vorm heeft moeten geven.

Foto’s: Reinout Bos