Als het geheugen de mens op leeftijd in de steek laat, blijft de muziek uit de ‘goede jaren’ meestal in de hersenpan gebeiteld. Reden voor de stichting Music Care om de muziektheatervoorstelling Als de dag van toen (‘waar herinneringen tot leven komen’) te produceren voor de doelgroep die het theater vrijwel niet meer bezoekt.

Elke zaterdagavond zijn Kobie Haverkrot (Marjolijn Touw) en haar zoon Toon (David van den Tempel) op tv te zien met een populair liedjesprogramma. Uit de opmerkingen over het Rooftop concert van The Beatles en de landing op de maan maken we op dat we leven in het jaar 1969, met Toon als een Rob de Nijs-achtige held van menig jonge vrouw. Voor de rest kunnen we kort zijn: Toon wordt in een klap verliefd op Sonja Bloem (Verie Thijsen), het meisje van de bloemenwinkel, terwijl Koos, de vader van het meisje (Henk Poort) en Kobie een lastig liefdesverleden met elkaar blijken te hebben.

Ofschoon Koos de bloemenman een paar keer behoorlijk grappig uit de hoek komt, en ook Kobie haar pittige opmerkingen voor haar zoon klaar heeft, doet de tekst er niet zo heel erg veel toe. Na vijf minuten kun je de eindscène wel uittekenen. We zitten niet naar een zwaar psychologisch drama te kijken, maar naar wat ongedwongen zinnetjes die de weg vrij maken voor een nieuw Nederlandstalig liedje uit de oude doos. Het is ook wel fijn om weer eens woorden als mieters, deugniet en foei te horen.

Aangezien het decor een bloemenwinkel is, komen ‘De Krokus en de Hyacint’ van Dorus en ‘Wilt u een stekkie?’ uit Ja Zuster, Nee Zuster goed van pas. Aan de reacties in de zaal doen de slotwoorden van het refrein: ‘Ik geef een stekkie van de fuchsia, van de fuc, fuc, fuchsia’ het ook op gevorderde leeftijd nog steeds goed. Verder horen we nummers als ‘Josefien’ (Wim Sonneveld), ‘Hé, niet zoenen op het zebrapad’ en ‘M’n eerste meisje van de zangvereniging’. Marjolijn Touw steelt de show met een fijn verbeten versie van ‘Ik ben gelukkig zonder jou’.

De begeleiding komt van het Trio van Toen, dat met vergelijkbaar repertoire al vele optredens voor nostalgisch ingesteld publiek heeft verzorgd. Michael van Praag (neef van zanger Max van Praag) speelt drums in het trio.

Music Care spreekt van ‘de eerste dementievriendelijke voorstelling van Nederland.’ En te oordelen naar de uitverkochte zaal, waar enthousiast werd meegezongen, en de ritmisch meewiegende, grotendeels grijze en kalende hoofden is daar behoefte aan. Missie geslaagd dus.

Foto: Bram Versteeg